Saltar ao contido

Cadaverina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Cadaverina
C₅H₁₄N₂ Editar o valor en Wikidata
Estrutura química
 Instancia de
 Subclase de
 Parte de
 Composto por
nitróxeno (N₂)
carbono (C) Editar o valor en Wikidata
 Epónimo
 Ten o papel
 SMILES canónico
C(CCN)CCN Editar o valor en Wikidata
Características
Cifras e dimensións
 Masa
 102,116 Da Editar o valor en Wikidata
 Punto de fusión
 9 ℃ Editar o valor en Wikidata
Códigos e identificadores
Freebase/m/0dns7 Editar o valor en Wikidata
MeSHD002103 Editar o valor en Wikidata
OpenAlexC2776928777 Editar o valor en Wikidata
CAS462-94-2 Editar o valor en Wikidata
PubChem273 Editar o valor en Wikidata
ChemSpider13866593 Editar o valor en Wikidata
UNIIL90BEN6OLL Editar o valor en Wikidata
ChEBI18127 Editar o valor en Wikidata
ChEMBLCHEMBL119296 Editar o valor en Wikidata
Beilstein1697256 Editar o valor en Wikidata
InChlModelo3D Editar o valor en Wikidata
ONU/UN2735 Editar o valor en Wikidata
RTECSSA0200000 Editar o valor en Wikidata
KEGGC01672 Editar o valor en Wikidata
CE207-329-0 Editar o valor en Wikidata
DrugbankDB03854 Editar o valor en Wikidata
Wikidata C:Commons
Estrutura química da cadaverina.
Descarboxilación da lisina orixinando cadaverina.

A cadaverina (NH2(CH2)5NH2) é unha poliamina do grupo das diaminas producida pola descarboxilación do aminoácido lisina[1] catalizada pola encima lisina descarboxilase (LDC). A cadaverina tamén se chama 1,5-pentanodiamina e pentametilenodiamina. É unha diamina tóxica[2] e fedorenta semellante á putrescina. Ambas as dúas orixínanse durante a putrefacción dos tecidos animais, na que interveñen bacterias saprófitas, pero a cadaverina non se asocia unicamente á putrefacción, xa que os seres vivos tamén a producen en pequenas cantidades e é parcialmente responsable do cheiro característico dos ouriños e do seme.

A putrescina [3] e a cadaverina[4] foron descritas por primeira vez en 1885 polo médico alemán Ludwig Brieger (1849–1919).[5]

Importancia clínica

[editar | editar a fonte]

Atopáronse elevados niveis de cadaverina nos ouriños dalgúns pacientes con defectos no seu metabolismo da lisina.

Toxicidade

[editar | editar a fonte]

A cadaverina é tóxica a altas doses. Nas ratas obsérvase unha toxicidade oral aguda de máis de 2000 mg/kg de peso corporal.[6]

  1. PubChem Compound Cadaverine
  2. Lewis Robert Alan (1998). CRC Press, ed. Lewis' Dictionary of Toxicology. p. 212. ISBN 1566702232.
  3. Ludwig Brieger, "Weitere Untersuchungen über Ptomaine" [Further investigations into ptomaines] (Berlin, Germany: August Hirschwald, 1885), page 43.
  4. Ludwig Brieger, "Weitere Untersuchungen über Ptomaine" [Further investigations into ptomaines] (Berlin, Germany: August Hirschwald, 1885), page 39. Na páxina 39 lese: Chameille á nova diamina, C5H16N2, "cadaverina", xa que, á parte da súa composición empírica, que facía que esta nova base parecese superficialmente un hidrido de neuridina, non había indicios que xustificasen que o fose.
  5. Breve biografía de Ludwig Brieger Arquivado 03 de outubro de 2011 en Wayback Machine. (en alemán).
  6. "Acute and subacute toxicity of tyramine, spermidine, spermine, putrescine and cadaverine in rats". Arquivado dende o orixinal o 01 de setembro de 2017. Consultado o 08 de novembro de 2011.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Outros artigos

[editar | editar a fonte]