Aldaolado

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
María Lado e Lucía Aldao no LGx15

Aldaolado é un dúo poético-musical composto por Lucía Aldao e María Lado. Realizan unha mestura de poesía con humor e música con carácter transgresor, nun exercicio de comunicación directa coa persoa espectadora. Uníronse en 2005, cando o Consello da Cultura Galega montou o proxecto Translítera dirixido por Rafa Xaneiro. Co fin de participar nel, ambas preparan o seu primeiro espectáculo Onde estea un cubata que se quite un soneto. A súa intención foi dende ese momento ofrecer poesía dun xeito amable e divertido á vez que elas desfrutaban recitando.

Dende entón o grupo foi aumentando a audiencia destacando a súa presenza no Luar en dúas ocasións.

Biografía[editar | editar a fonte]

Lucía Aldao

Lucía Aldao comeza a súa andaina na poesía aos quince anos de idade abranguendo posteriormente o campo da música. No 1998 comeza a súa traxectoria individual realizando recitais de poemas por todo o territorio nacional.

Aldao é unha das fundadoras de Poetas da hostia, grupo poético cuxos recitais máis destacados son A hostia en verso e Merendacea.

A pesar de que podemos atopar algúns dos seus poemas en formato escrito en publicacións periódicas tales como a Revista das Letras da Asociación de Escritoras e Escritoras en Lingua Galega (AELG), non conta con un poemario propiamente dito publicado baixo a súa autoría.

Participou durante varios anos no programa de poesía Tres peixes voando realizado pola Radio Galega.

María Lado

A súa traxectoria como poeta comeza grazas a súa participación no Batallón Literario da Costa da Morte.

Publicou sete poemarios: A primeira visión (Letras de Cal, 1997), Casa atlántica, casa cabaret (Xerais, 2001), Berlín (Colección Poeta en Compostela, 2005), Nove (Edicións Fervenza, 2008), Amantes (Edicións Caldeirón, 2011) e Oso, mamá, si? (Xerais, 2015).

Traballou en diversas obras colectivas publicadas na Galiza entre as cales destaca Defecto 2000 (Letras de Cal, 1999) e 25 anos de poesía galega, 1975-2000 (La Voz de Galicia, 2003), así como a publicación no estranxeiro da antoloxía de poetisas galegas e irlandesas titulada To the winds our sails (Salmon Poetry, Dublín, 2010).

Natureza dos textos[editar | editar a fonte]

Os textos son normalmente propios, xa que as dúas integrantes do grupo son poetisas, mais tamén realizan versións. Ambas son autoras dunha ampla obra, inédita por vocación no caso de Aldao e editada en seis poemarios no caso de Lado.

As pezas que van introducindo sempre varían en función do día e a situación en concreto, polo que os espectáculos nunca teñen os números fixados e van introducindo pezas novas deixándose levar en certos momentos pola improvisación.

A temática dos textos, a pesar de ser envoltos por un ambiente ameno, son serios na súa maioría. Poden atoparse narracións de historias e anécdotas divertidas antes do poema, ou a entoación dos mesmos cun afán máis chistoso. A pesar disto, os poemas son na súa maioría serios, de ton melancólico ou escuro. A risa está reducida ao exterior do poema.

Lucía e María fan os directos xuntas, mais non interveñen na escrita da outra. Cada unha ten o seu estilo e tipo de textos, uns máis narrativos, e outros máis subxectivos.

O programa de Aldaolado conta cun espectáculo dinámico no que existe a participación do público. O pensamento da tensión dun recital poético queda esquecida con estas poetisas, que pretenden provocar a gargallada mediante xogos de “eu nunca”, creando poemas colectivos ou concursos. Esta interacción vai na liña de demostrar que calquera cousa é susceptible de facer poesía, e que calquera pode facela. Dese xeito falan da lingua, a muller, ou as súas propias experiencias facendo unha celebración da poesía, a alegría e a vida demostrando que un poema pode cambiar un pouco a realidade.

Natureza do espectáculo[editar | editar a fonte]

Os seus recitais son espectáculos que unen a a lectura de poemas propios, humor e música en directo, con moita frescura e unha importante doses de participación do público. Con eles comparten emoción e risa en lugares tan distintos como festivais, festas, centros escolares, teatros, bares ou outros eventos.

Apostan porque o espectador se transforme nun autor dadaísta mediante xogos para chegar a unha velada chea de risas, emoción e poesía. As dúas contan cunha sobrada experiencia sobre o escenario, o cal lles permite unir a improvisación e os números preparados nas actuacións.

Aínda que na teoría realizan recitais, na práctica, os espectáculos de Aldaolado son unha mestura entre recital, concerto e narración de contos e historias, centrándose nas aventuras e desventuras de poetas. Algúns poemas son recitados, mais abondan os acompañamentos de música en directo, mesmo nalgunha ocasión chegando a versionar cancións orixinalmente en castelán. Deste xeito, fusionando poesía e música, achegan a poesía á xente dunha forma máis chamativa, tanto para a audiencia especialmente interesada en asistir a un recital tal e como o coñecemos como para aquelas persoas que, lonxe de asistir co fin de coñecer os poemas, acoden para amenizarse con todo o que lle poidan ofrecer para este fin. Con isto, conseguen eliminar esa idea de rixidez da poesía para demostrar que tamén pode ser divertida e amena.

Espectáculos[editar | editar a fonte]

Os espectáculos de Aldaolado ao longo destes anos:

Lingua[editar | editar a fonte]

O recital é en galego, mais se saen fóra de Galicia só o empregan se non compromete a comprensión coa lingua do público, como co castelán ou o portugués. Nesas ocasións as artistas diríxense ao público mantendo os textos en galego. Cando saen fora do territorio español, coma Irlanda, traducen textos á lingua de destino, mais non todos.

En canto a súa crítica acerca da situación do idioma galego, perciben que nas cidades apenas se emprega mentres que, no extrarradio -especialmente en centros de ensino pequenos- é moi alto o número de falantes do mesmo. Cren que cómpre eliminar complexos como o autoodio por falar o galego; "é un idioma que abre moitas portas" -di Lucía- "e que a cultura debería volcarse máis para potenciar o uso do galego".

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]