Fort Sumter

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Fort Sumter antes do bombardeo

O Fort Sumter é unha guarnición nunha illa costeira do océano Atlántico á entrada da baía de Charleston (Carolina do Sur). A construción recibe o seu nome do xeneral Thomas Sumter (1734-1832) considerado nos Estados Unidos un heroe da Guerra de Independencia dos Estados Unidos.

A súa importancia histórica radica en que foi alí onde tivo lugar a primeira batalla da Guerra de Secesión. Desde 1948 está considerado Monumento Nacional.

Fort Sumter ata a Guerra Civil[editar | editar a fonte]

Cara ao final da Guerra Anglo-Estadounidense de 1812 entre os Estados Unidos e Gran Bretaña os primeiros erixiron unha serie de fortificaciones na costa atlántica. Os traballos de construción do Fort Sumter comezaron en 1829. Con todo, ao empezar a guerra en 1861 aínda estaba inacabado.

Para a súa construción empregáronse máis de 70.000 toneladas de granito de Nova Inglaterra. Por mor da situación da illa e o forte, dende alí podíase controlar facilmente todo o tráfico marítimo que entraba e partía do estado. A forma exterior do forte describía un pentágono irregular de entre 170 a 190 pés de lado (51 a 58 metros). A fortificación orixinal estaba dotada de muros de 5 pés (1,5 metros). O forte foi deseñado para albergar ata 650 homes e 135 canóns en tres pisos.

Fort Sumter na Guerra Civil[editar | editar a fonte]

Fort Sumter antes e despois do bombardeo.

Aínda que no curso da Guerra de Secesión moitos estados abandonaron a Unión tras a declaración de secesión de Carolina do Sur, o Exército dos Estados Unidos mantiña moitas importantes posicións estratéxicas nos estados do sur. O de Charleston era un dos poucos portos de augas profundas dos confederados, así que xogaba un papel moi importante. Seis días despois de que Carolina do Sur declarase a súa separación da Unión, o Maior reuniu as súas tropas de Charleston e secretamente levounas ao forte.

Durante os seguintes meses fixéronse numerosas chamadas á capitulación do forte ás que os unionistas non accederon. As tropas confederadas do xeneral Pierre Gustave Toutant Beauregard abriron fogo de artillería e morteiros o 12 de abril ás 4:30 horas desde os fontes próximos (Fort Moultrie, Fort Johnson e Cummings Point). O bombardeo durou máis de 30 horas.

O 13 de abril pola tarde, o Comandante Anderson rendeu o forte, evacuando aos seus homes ao día seguinte. Non houbo baixas entre os defensores durante o bombardeo, con todo, un artilleiro morreu e outros tres resultaron feridos cando explotou un dos canóns que estaban realizando unha salva de saúdo durante a evacuación.

Este episodio foi o primeiro acto da Guerra de Secesión.

Despois da Guerra Civil[editar | editar a fonte]

Tras a guerra, Fort Sumter quedara en ruínas. Iniciáronse os traballos para reconstruílo completamente, pero finalmente só se reconstruíu parcialmente. Desde 1876 a illa non foi máis que a localización dun faro. Con todo, en 1898, a causa do efecto da Guerra Hispano-Estadounidense (25 de abril de 1898 ata o 12 de agosto de 1898) volvéuselle a dar uso militar.

En 1898 empezouse a facer unha construción de cemento sobre as ruinas históricas do forte, que se poboarían de tropas e artillería en ámbalas dúas guerras mundiais, aínda que non foron escenario de ningún conflito militar.

Na actualidade[editar | editar a fonte]

A bandeira que ondeaba durante o bombardeo

Desde 1948 Fort Sumter é un monumento nacional a cargo do National Park Service estadounidense. A construción de cemento Battery Huger aínda está en pé e alberga un centro para as visitas e un museo. No museo atópase a bandeira que ondeaba durante os bombardeos de 1861.

Pódese chegar ao monumento nacional nun barco que parte de Charleston. O traxecto ata a illa dura aproximadamente media hora.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Fort Sumter