Xosé Caveda y Nava

Xosé Caveda y Nava
	;
Biografía
Nacemento	(es) José Caveda y Nava ; 1796 ; Villaviciosa, España
Morte	1882 (85/86 anos)
Académico da Real Academia de Belas Artes de San Fernando
	Representa: catro; 1 de xaneiro de 1857 – 11 de xuño de 1882 ; ← sen valor – Dióscoro Teófilo de la Puebla Tolín (pt) →
Membro da Real Academia Española
	Representa: L; 29 de febreiro de 1852 – 11 de xuño de 1882 ; ← Bernardino Fernández de Velasco – José Zorrilla →
Académico da Real Academia da Historia
	Representa: 13; 9 de xullo de 1847 – 11 de xuño de 1882 ; ← sen valor – Bienvenido Oliver y Esteller (en) →
Deputado a Cortes no reinado de Isabel II
	19 de decembro de 1845 – 31 de outubro de 1846 ; ← Domingo Álvarez Arenas Secades ; Circunscrición electoral: Oviedo (en)
Gobernador civil de Oviedo
	26 de xaneiro de 1838 – setembro de 1840
Deputado a Cortes no reinado de Isabel II
	24 de novembro de 1837 – 23 de febreiro de 1838 – Pedro José Pidal → ; Circunscrición electoral: Oviedo (en)
Actividade
Lugar de traballo	Madrid
Ocupación	político, escritor, historiador da arte
Membro de	Real Academia Española ; Real Academia da Historia ; Real Academia de Belas Artes de San Fernando
Familia
Pai	Francisco de Paula Caveda y Solares
Parentes	Rita Caveda y Solares, tía
Premios
	Gran Cruz da Orde de Isabel a Católica; Gran Cruz da Orde de Carlos lll ;

Xosé Caveda y Nava, nado en Villaviciosa en 1796 e finado en Xixón en 1882, foi un escritor asturiano, un dos iniciadores da escrita en lingua asturiana.

Traxectoria

Fillo de Francisco de Paula Caveda y Solares, amigo de Gaspar Melchor de Jovellanos. Membro da Xunta Xeral do Principado de Asturias en 1834, cando desaparece substituída pola deputación provincial). Militou no Partido Moderado e foi deputado en Cortes en 1837.

Escribiu unha Memoria histórica sobre la Junta General del Principado (1834) e Colección de poesías en dialecto asturiano (1839) que foi o primeiro libro impreso en asturiano, unha escolma de poesía, con algunhas propias que se vai converter no modelo literario para os escritores en asturiano do século XIX, e a imaxe rural que reflectiu nas súas obras converteuse nun tópico, a súa visión do asturiano como unha forma de castelán antigo que non evolucionara.