Tourís, Sorribas, Rois

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Tourís
ParroquiaSorribas
ConcelloRois
Poboación102 hab. (2013)
Lavadoiro da aldea de Tourís

Tourís é un lugar da parroquia de Sorribas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 102 habitantes (48 homes e 54 mulleres).

Lugares e parroquias[editar | editar a fonte]

Fonte de Tourís

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

Orixinalmente a aldea chamabase Touriz, terminado en z, que ten orixe xermánica, pero debido ao seseo terminouselle chamando Tourís.

Os pozos[editar | editar a fonte]

Normalmente cada persoa da aldea tiña o seu pozo particular, os cales se fixeron fai ao redor duns trinta anos. A parte dos pozos, todas as persoas da aldea tiñan a auga da traída. Esta viña da mina do monte Fichurio, feita fai uns cincuenta anos, de onde actualmente segue vindo, a auga ata a traída, e de alí repartese a todas as casas.

A roupa ían a lavala o lavadoiro da aldea, xunto a fonte.

As colleitas[editar | editar a fonte]

A maioria das persoas da aldea traballaban as súas leiras nas que plantaban centeo, millo, patacas e fabas.

O millo gardábase nos horreos, para que as espigas secasen. Logo de que secasen durante todo o inverno, debullábanse, e o gran restante moiase.

O centeo pañabase una vez ao ano, a finais de maio ou en xuño. Os utensilios que se utilizaban para recollelo eran o fouciño, e máis tarde a gadaña. Unha vez recollido, atábase nuns mollos para que secasen durante un mes, ata que despois se lle sacaba o gran e a palla. A palla utilizábase de alimento para os animais e o gran para moer.

Para moer estes cereais, cada persoa ía o múiño do Cubo e o muiño do Pontello. Como tiñan que ir todos os habitantes da aldea, organizábanse en quendas de día e de noite para moer. Isto perdurou ata que se empezaron a comprar múiños eléctricos particulares.

O San Xoán[editar | editar a fonte]

Na noite do San Xoán, a xente de toda a aldea reuníase no monte de Tourís, para facer a fogueira e a sardiñada. Sempre se tiña que saltar a fogueira para botar as meigas fóra, e se non se facía, dicíase que daba mala sorte. Ademais da festa, os rapaces da aldea na noite anterior dedicabanse a facer trasnadas, como levar os carros das casas e sacar os portais.

A misa[editar | editar a fonte]

A misa celebrábase cada domingo na iglesia de Santo Tomé de Sorribas. As mulleres da aldea tiñan que levar un pano cubrindo a cabeza e unha toquilla nos ombros. As mulleres que estaban gardando o louto, tiñan que ir vestidas totalmente de negro, coa toquilla e o pano negros, e con medias.

Galicia | Provincia da Coruña | Parroquias de Rois

Augasantas (San Vicente) | Buxán (San Xoán) | Costa (San Miguel) | Ermedelo (San Martiño) | Herbogo (San Pedro) | Leroño (Santa María) | Oín (Santa María) | Ribasar (Santa Mariña) | Rois (San Mamede) | Seira (San Lourenzo) | Sorribas (San Tomé) | Urdilde (Santa María)