O pobo charrúa é un pobo indíxena de América do Sur que habita no actual Uruguai[4] e nas áreas adxacentes da Arxentina (Entre Ríos) e o Brasil (Río Grande do Sur).[5][6] Era un pobo seminómade que se sustentaba principalmente coa caza e a recolección. Dado que os recursos non eran permanentes en todas as rexións, estaban constantemente en movemento.[7] A choiva, a seca e outros factores ambientais determinaban os seus movementos. Por este motivo adoitan clasificarse como nómades estacionais.[7]
Mapa dos territorios ocupados por algúns grupos indíxenas do Río da Prata ao momento da chegada dos conquistadores españois.
O pobo charrúa foi masacrado nunha campaña en 1831 polas forzas coloniais no Uruguai coñecida como masacre de Salsipuedes. Aínda que foron, en gran parte, borradas das historias modernas, algunhas comunidades de charrúas sobreviviron fóra do Uruguai na Arxentina e o Brasil. Crese que hai aproximadamente entre 160.000 e 300.000 individuos no Uruguai, a Arxentina e o Brasil hoxe en día que son descendentes dos charrúas sobreviventes.[8] Os descendentes contemporáneos dos charrúas crearon organizacións e defenden a memoria dos pobos indíxenas.
