Luz intermitente

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Intermitente dianteiro e lateral dun automóbil.

Denomínase intermitente, luz intermitente ou indicador de dirección nun vehículo, ao complexo de dispositivos luminosos que serven para indicar a outros vehículos en circulación que se ten a intención de cambiar a dirección, de incorporarse ou de saír do fluxo de circulación, de cambiar o sentido ou efectuar un cambio de dirección, entre outros.

O uso simultáneo de todos os indicadores de dirección indica unha emerxencia.

Código de circulación[editar | editar a fonte]

Sinal indicador de que os indicadores de dirección están activos.

De acordo co código de circulación, calquera cambio de dirección debe ser previamente sinalado coas frechas intermitentes. Débese facer cando o vehículo aínda non realizou o cambio de dirección algún e se atopa no carril inicial, para deixar clara a súa intención de cambio de dirección ou a presenza dun obstáculo.

Descrición[editar | editar a fonte]

Os indicadores de dirección adoitan ser luces intermitentes de cor alaranxada ou vermella (especialmente nos Estados Unidos).

Cantidade[editar | editar a fonte]

A cantidade de indicadores varía segundo o vehículo. A cantidade mínima son catro indicadores, como é o caso das motocicletas, ata un número máximo de oito no caso dos autobuses. Os automóbiles adoitan ter seis: dous diante, dous detrás (como nas motocicletas) e adicionalmente dous máis nos laterais, na parte dianteira.

Intermitencia[editar | editar a fonte]

O efecto intermitente débese a un relé mecánico ou electrónico, e no caso dun relé mecánico á potencia das luces. De feito que a potencia de absorción das luces inflúe na velocidade da intermitencia, a cal aumenta se se incrementa a potencia. Debido a iso pode ocorrer que se se substitúen as lámpadas, a intermitencia sexa diferente. Para solucionar ese problema, pódese incluír unha resistencia en paralelo á luz nova que absorba a diferenza de potencia entre as luces antigas e as novas, ou usar un relé electrónico que sempre manteña a mesma frecuencia.

A potencia (en watts) calcúlase:

(1)

onde I é o valor da corrente (en amperios) e V é o valor da voltaxe (en voltios). Dado que

(2)

Resulta

(3)

grazas á cal pode calcularse a resistencia necesaria coñecendo a voltaxe do vehículo e a potencia da lámpada.

Historia[editar | editar a fonte]

Os primeiros indicadores xurdiron nos anos 1920 e eran frechas dunha lonxitude de 20 cm situadas nos laterais dos vehículos. Cos anos pasaron a ser luminosas e cun contorno metálico cunha lámpada alaranxada no seu interior. Para activar a frecha utilizábase un interruptor que se servía dun electroimán.

Alternativas[editar | editar a fonte]

Sinal para virar á dereita.
Sinal para virar á esquerda.

No caso dun mal funcionamento dos indicadores ou na ausencia deles (como é o caso das bicicletas), pódese indicar un cambio de dirección coa axuda dos brazos. Para indicar un xiro débese de estender o brazo de forma perpendicular ao torso na dirección desexada. En ocasións, dado que, por exemplo, nun camión en Europa continental (onde se circula pola dereita) se estende o brazo á dereita, non sería visible, pode facerse uso do brazo esquerdo que formará un ángulo de 90 graos e apuntará cara arriba. Desta forma pode utilizarse un brazo para ambas as direccións. Doutra banda, nos Estados Unidos en caso de ciclomotores ou bicicletas o brazo irá cara abaixo coa man paralela ao chan.