Linguas siníticas

Linguas siníticas
Instancia de familia lingüística  Subclase de linguas sino-tibetanas  Composto por lingua chinesa linguas bai  Estudado por fonoloxía chinesa histórica
Clasificación lingüística
linguaxe humana ↳ linguas sinoaustronesias ↳ linguas sino-tibetanas
Identificadores Freebase /m/05fc9wb
Wikidata

As linguas siníticas, (漢語族/汉语族), a miúdo coñecidas tamén como linguas chinesas, son un grupo de linguas analíticas de Asia Oriental que constitúen a rama principal da familia sino-tibetana. Con frecuencia proponse que hai unha división primaria entre as linguas siníticas e o resto da familia (as linguas tibetano-birmanas). Esta opinión é rexeitada por varios investigadores pero atopou apoio filoxenético entre outros. As linguas bai maiores, cuxa clasificación é difícil, poden ser unha rama do chinés antigo e polo tanto siníticas; por outra banda, o grupo sinítico defínese só polas moitas variedades do chinés unificadas por un trasfondo histórico compartido, e o uso do termo "sinítico" pode reflectir a visión lingüística de que o chinés constitúe unha familia de linguas distintas, no canto de variantes dunha única lingua.

Véxase tamén

Bibliografía

• Bradley, David (2012). "Languages and Language Families in China". En Rint Sybesma. Encyclopedia of Chinese Language and Linguistics. Brill. 
• Enfield, N. J. (2003). Linguistics Epidemiology: Semantics and Language Contact in Mainland Southeast Asia. Psychology Press. ISBN 0415297435. 
• Hannas, W. (1997). Asia's Orthographic Dilemma. University of Hawaii Press. ISBN 082481892X. 
• Iwata, Ray (2010). Chinese Geolinguistics: History, Current Trend and Theoretical Issues. Dialectologia. Special issue I. pp. 97–121. 
• Jiang, Huo 江荻; Ouyang, Jueya 欧阳觉亚; Zou, Heyan 邹嘉彦 (2007). Hǎinán Shěng Sānyà Shì Màihuà yīnxì 海南省三亚市迈话音系. Fāngyán (en chinés) 2007. pp. 23–34. .
• Kurpaska, Maria (2010). Chinese Language(s): A Look Through the Prism of "The Great Dictionary of Modern Chinese Dialects". Walter de Gruyter. ISBN 978-3-11-021914-2. 
• Mair, Victor H. (1991). What Is a Chinese 'Dialect/Topolect'? Reflections on Some Key Sino-English Linguistic terms (PDF). Sino-Platonic Papers 29. pp. 1–31. 
• Mei, Tsu-lin (1970). Tones and prosody in Middle Chinese and the origin of the rising tone. Harvard Journal of Asiatic Studies 30. pp. 86–110. JSTOR 2718766. doi:10.2307/2718766. 
• Norman, Jerry (1988). Chinese. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-29653-3. 
• Norman, Jerry (2003). "The Chinese dialects: Phonology". En Thurgood, Graham; LaPolla, Randy J. The Sino-Tibetan languages. Routledge. pp. 72–83. ISBN 978-0-7007-1129-1. 
• Pulleyblank, Edwin G. (1984). Middle Chinese: A study in Historical Phonology. Vancouver: University of British Columbia Press. ISBN 978-0-7748-0192-8. 
• Tang, Chaoju; Van Heuven, Vincent J. (2007). Predicting mutual intelligibility in chinese dialects from subjective and objective linguistic similarity (PDF). Interlingüística 17. pp. 1019–1028. 
• Thurgood, Graham (2003). "The subgroup of the Tibeto-Burman languages: The interaction between language contact, change, and inheritance". En Thurgood, Graham; LaPolla, Randy J. The Sino-Tibetan languages. Routledge. pp. 3–21. ISBN 978-0-7007-1129-1. 
• van Driem, George (2001). Languages of the Himalayas: An Ethnolinguistic Handbook of the Greater Himalayan Region. Brill. ISBN 90-04-10390-2. 
• Wang, Feng (2005). On the genetic position of the Bai language. Cahiers de Linguistique Asie Orientale 34. pp. 101–127. doi:10.3406/clao.2005.1728. 
• Yan, Margaret Mian (2006). Introduction to Chinese Dialectology. LINCOM Europa. ISBN 978-3-89586-629-6.