Gaspar Homar

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Gaspar Homar
Gasparhomar-2086-02.jpg
Retrato de Gaspar Homar realizado por Josep Pey (1904).
Data de nacemento11 de setembro de 1870
Lugar de nacementoBunyola, Mallorca
Data de falecemento5 de xaneiro de 1953 (82 anos)
Lugar de falecementoBarcelona
ÁreaEbanismo, deseñador
MovementoModernismo
editar datos en Wikidata ]
Imaxe identificativa do taller de ebanistería.

Gaspar Homar i Mezquida, nado en Bunyola (Mallorca) o 11 de setembro de 1870, e finado en Barcelona o 5 de xaneiro de 1953, foi un deseñador de mobles, ensemblier,[1] e anticuario balear, considerado un dos representantes máis xenuínos do movemento modernista catalán no eido da decoración e da creación de mobles.

Os seus mobles, que poden ser considerados de autor, reflicten o benestar e as aspiracións da puxante burguesía e distínguense polo emprego de madeiras nobres e custo elevado e polos traballos en marquetería e talla, onde contou coa colaboración de destacados artistas como Josep Pey, Sebastià Junyent ou Joan Carreras i Farré[2]. Cunha forte personalidade, a obra de Gaspar Homar está relacionada coa dos mellores artistas da época, como Eugène Gaillard, Hector Guimard ou William Morris[3] e reinterpreta dende unha ollada moi particular, a influencia da Secesión de Viena e da Escola de Glasgow.[4] Participou e obtivo medalla nas exposicións de Londres, Madrid e Barcelona (1907), na hispano-francesa de Zaragoza (1908) e na Internacional do Comfort Moderno de París (1909), e foi membro do xurado da Exposición Internacional de Venecia (1908).[5]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Concepto que xorde contra o 1920 para definir a figura do artista que crea conxuntos decorativos (ensembles décoratifs). Gaspar Homar, tal com explica Cirici Pellicer 1951 proxectaba non só os mobles, senón o decorado de muros e tellados de vidrieiras, as cortinaxes, as luces e as chemineas.
  2. AAVV 1998, p. 19.
  3. Mainar i Pons 1976, p. 345.
  4. Fondevila 1998, p. 25.
  5. García-Martín 1988, p. 67.