Frontón

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Frontón neoclásico da Concatedral de Vigo
Academia National de Grecia, Atenas, con frontón historiado

En arquitectura, un frontón é unha superficie triangular formada polos beirís inclinados e a liña horizontal da cornixa nos edificios clásicos. O punto de unión das liñas inclinadas denomínase ápice. Non sempre son estruturais, pois con frecuencia poden ser elementos decorativos, mesmo a grande escala. A pequena escala coroan vans e ocos.

No desenvolvemento da arquitectura, os frontóns sufriron variedades respecto do frontón clásico. Apareceron así o frontón curvo, no que as liñas rectas formadas polos beirís son substituídas por unha semicircunferencia; ou o frontón roto ou partido, caracterizado pola interrupción das liñas inclinadas.

A superficie interna, delimitada polos elementos constituíntes, pode converterse nunha superficie decorada (escultura, pintura etc) denominada tamén frontón ou tímpano, podendo entón falarse dun frontón historiado.

Na arquitectura popular galega o espazo triangular delimitado polos beirís inclinados é denominado outón.

Trazado teórico[editar | editar a fonte]

O trazado teórico do frontón clásico remite a unha relación ideal de proporcionalidade entre a súa altura e o ancho maior. Esa relación é 5/24 (máis ou menos 1/5). O frontón denomínase «rebaixado» cando esa relación é inferior ou igual a 4/24 (sobre 1/6); e denomínase «realzado» cando tal relación é superior ou igual a 6/24 (aproximadamente 1/4).

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]