Elemento rico en AU

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Os elementos ricos en adenilato-uridilato ou elementos ricos en AU (ou AREs, do inglés AU-rich elements) son secuencias de ARN que se encontran nas rexións 3' UTR de moitos ARN mensaxeiros que codifican protooncoxenes, factores de transcrición nuclear, e citocinas. Os elementos ricos en AU son un dos determinantes máis comúns da estabilidade do ARN en células de mamíferos.[1]

Un elemento ricos en AU defínese como unha rexión dun ARNm con abundancia das bases adenina e uridina. Xeralmente marcan o ADN para a degradación.[2][3] A degradación do ARN dirixida polos elementos ricos en AU está influenciada por moitos factores exóxenos, como a presenza de ésteres forbol, ionóforos de calcio, citocinas, e inhibidores da transcrición.[4] Estas observacións suxiren que os elementos ricos en AU xogan un papel crítico na regulación da transcrición xénica durante o crecemento celular e diferenciación, e a resposta inmunitaria.[5]

Os elementos ricos en AU divídense en tres clases con diferentes secuencias. A mellor caracterizada é a dos elementos ricos en AU que teñen unha secuencia central de AUUUA dentro de secuencias ricas en U (por exemplo WWWU(AUUUA)UUUW, onde W é A ou U). Isto encóntrase dentro dunha secuencia de 50-150 bases, e a miúdo se requiren repeticións da secuencia central AUUUA para que funcionen.

Varias proteínas (por exemplo, HuA, HuB, HuC, HuD e HuR) únense a estes elementos e estabilizan o ARNm mentres que outras (AUF1, TTP, BRF1, TIA-1, TIAR, e KSRP) destabilízano; os miARNs poden tamén unirse a algúns deles.[6] A proteína HuD (tamén chamada ELAVL4) únese aos elementos ricos en AU, aumentando a vida media dos ARNm que teñen estes elementos nas neuronas durante o desenvolvemento e plasticidade do cerebro.[7]

AREsite é unha base de datos para os xenes que conteñen elementos ricos en AU ou AREs que foi desenvolvida recentemente co obxectivo de fornecer información sobre a caracterización bioinformática detallada de elementos ricos en AU.[8]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Chen, Chyi-Ying A.; Shyu, Ann-Bin (November 1995). «AU-rich elements: characterization and importance in mRNA degradation». Trends In Biochemical Science 20 (11): 465–470. doi:10.1016/S0968-0004(00)89102-1. PMID 8578590. 
  2. C Barreau, L Paillard and H B Osborne (2006). «AU-rich elements and associated factors: are there unifying principles?». Nucleic Acids Res 33 (22): 7138–7150. doi:10.1093/nar/gki1012. PMC 1325018. PMID 16391004. 
  3. Shaw G, Kamen R (August 1986). «A conserved AU sequence from the 3' untranslated region of GM-CSF mRNA mediates selective mRNA degradation». Cell 46 (5): 659–67. doi:10.1016/0092-8674(86)90341-7. PMID 3488815. 
  4. Chen, Chyi-Ying A.; Shyu, Ann-Bin (November 1995). «AU-rich elements: characterization and importance in mRNA degradation». Trends In Biochemical Science 20 (11): 465–470. doi:10.1016/S0968-0004(00)89102-1. PMID 8578590. 
  5. Chen, Chyi-Ying A.; Shyu, Ann-Bin (November 1995). «AU-rich elements: characterization and importance in mRNA degradation». Trends In Biochemical Science 20 (11): 465–470. doi:10.1016/S0968-0004(00)89102-1. PMID 8578590. 
  6. Federico Bolognani and Nora Perrone-Bizzozero (2008). «RNA-protein interactions and control of mRNA stability in neurons». J Neurosci Res 86 (3): 481–489. doi:10.1002/jnr.21473. PMID 17853436. 
  7. Nora Perrone-Bizzozero and Federico Bolognani (2002). «Role of HuD and other RNA-binding proteins in neural development and plasticity». J Neurosci Res 68 (2): 121–126. doi:10.1002/jnr.10175. PMID 11948657. 
  8. Gruber AR, Fallmann J, Kratochvill F, Kovarik P, Hofacker IL (2011). «AREsite: a database for the comprehensive investigation of AU-rich elements». Nucleic Acids Res 39 (Database issue): D66–9. doi:10.1093/nar/gkq990. PMC 3013810. PMID 21071424. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]