Saltar ao contido

Charge

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Cargo de Honoré Daumier, "Gargantua", litografía, 1831. Por mor desta caricatura, do rei de Francia como Gargantua, Daumier foi encarcerado durante seis meses en Ste Pelagic en 1832.

A charge é un tipo de debuxo caricaturaresco cuxa finalidade é satirizar un feito determinado, como unha idea, un suceso, situación ou persoa, que implica principalmente casos públicos.[1] Como crítica político-social, a charge é un medio polo cal o debuxante expresa graficamente a súa visión de feitos salientables da vida cotiá da sociedade.[2][1] a través do humor e da sátira.

A palabra é de orixe francesa e significa carga, é dicir, esaxera os trazos de carácter de alguén ou algo para facelo burlesco.

A charge pode ter un maior alcance que os editoriais, por exemplo, polo que os debuxos animados, como debuxos críticos, poden ser temidos polas persoas con poder. Por este motivo, cando a censura se establece nun país, a caricatura pode ser o primeiro obxectivo dos censores.

O discurso irónico[editar | editar a fonte]

Os debuxos animados recorren a diversas estratexias discursivas para producir os efectos cómicos e reflexivos que propoñen. Na maioría dos casos, só se empregan algunhas técnicas na mesma produción, pero certos elementos son frecuentes ou mesmo esenciais.

Linguaxe visual[editar | editar a fonte]

Caricatura de Edmund S. Valtman (1914-2005), satirizando o estilo oratorio de Fidel Castro.

O elemento visual de humor gráfico é unha característica presente en calquera charge. As codificacións visuais proporcionan unha maior comprensión das críticas que pretende transmitir o debuxante. Por suposto, a maioría das veces, as imaxes combínanse coa linguaxe verbal para enriquecer o elaborado discurso.

A esaxeración[editar | editar a fonte]

A maioría dos debuxos animados tratan sobre o tema da esaxeración. Esaxerando, o debuxante consegue salientar o que pretende dicir destacando aspectos rechamantes do que a obra pretende retratar. Son distorsións que afastan o deseño da realidade, pero que o achegan á verdade. Ao mesmo tempo, as esaxeracións son as encargadas de potenciar o carácter cómico dos debuxos animados e de facer rir aos lectores.

A xente ri do ridículo humano, das cousas que se afastan da normalidade das accións humanas, da vida cotiá. As viñetas buscan expor a personaxes públicos a situacións ridículas ou mostrar, dun xeito pouco convencional, temas normalmente tratados con maior seriedade.

Ruptura discursiva[editar | editar a fonte]

Un final inesperado é un factor que adoita usarse nos debuxos animados para provocar o efecto cómico. É unha ruptura do discurso construído. A risa asóciase a esta repentina ruptura de lóxica que sorprende ao lector. A sorpresa é un factor esencial neste caso, e a virtude dun bo debuxante é saber ocultala sutilmente ao lector para revelala só no momento oportuno.

Polifonía[editar | editar a fonte]

Vemos en varias viñetas diferentes enunciadores, cuxos discursos dialogan para producir o significado que o autor pretende transmitir aos lectores. Esta polifonía pódese aplicar de diferentes xeitos: dous personaxes; un personaxe e un texto explicativo que contextualiza a situación etc.

Intertemporalidade[editar | editar a fonte]

Un debuxo de Charge non adoita explicarse por si mesmo. O discurso artístico -como todos os discursos- está asociado a outros discursos, unha rede de acontecementos que o contextualizan cunha determinada situación da sociedade. Moitas viñetas dialogan con noticias e editoriais do xornal no que foron publicadas. Esta interdisciplinariedade é empregada polo debuxante, xeralmente de forma implícita, que esixe que o lector teña coñecementos previos dos discursos actuais para poder comprender a viñeta.

No século XIX, Thomas Nast iniciou unha campaña de "Charge" contra William Tweed e o Tammany Hall. Tweed, acusado de corrupción, fuxiu foi apresado en Vigo grazas ás caricaturas de Nast.[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Rabaça, Carlos Alberto (2002). Dicionário de Comunicação. p. 126. 
  2. Edgar Franco (2004). HQtrônicas: do suporte papel à rede Internet. p. 24. 9788574194769. 
  3. Paine, 1974, pp. 336-337

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Rodriga Patta Sa Motta (2006). Jango e a caricatura do golpe de estado de 1964 Jorge Zahar Editor, ISBN 9788571109483
  • Manuel Carlos Chaparro (2011). Sotaques d'Aquem e d'Alem Mar: Travessias para uma Nova Teoria de Generos Jornalisticos Grupo Editorial Summus, ISBN 9788532305046
  • Paine, Albert Bigelow (1974). Th. Nast: His Period and His Pictures [Thomas Nast] Princeton: Pyne Press. ISBN 0-87861-079-0

Outros artigos[editar | editar a fonte]