Atol Anaa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Anaa")
Saltar ata a navegación Saltar á busca

Coordenadas: 17°20′S 145°30′O / -17.333, -145.500

Anna
Anaa.JPG
Anaa Atol, Tuamotu, Polinesia Francesa en 2002.
Anaa en Tuamotu.png
Mapa das comunas.
Situación
País Flag of France.svg Francia
Provincia Polinesia Francesa Polinesia Francesa
Arquipélago Tuamotu
Mar Pacífico
Coordenadas 17°20′S 145°30′O / -17.333, -145.500
Xeografía
Superficie 37,7 km²
Longura máxima 29´5 km
Largura máxima 6´5 km
Punto máis alto 11 m
Demografía
Capital Tukuhora
Poboación 497 hab. (2012)
Densidade 13 hab./km²

Anaa é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Está situado no noroeste do arquipélago, a 350 km ao leste de Tahití.

Xeografía[editar | editar a fonte]

É un atol ovalado de 29´5 km de longo e 6´5 km de ancho, cunha superficie total de 38 km². O arrecife coralino está formado por once illotes cun chan máis profundo e máis fértil que os outros atois das Tuamotu. A lagoa é pouco profunda, sen ningún paso navegable ao océano, e formada por 3 concas principais. Aínda que non dispón de ningún paso navegable, a auga da lagoa renóvase por diversas canles pouco profundos que se poden cruzar camiñando. A vila principal é Tukuhora, tamén chamado Anaa, cunha poboación total de 435 habitantes no censo de 2002. As outras vilas pequenas como Temarie, Otepipi, Mania e Tematahoa están deshabitadas segundo o censo. A poboación vive principalmente da pesca, o cultivo de nácara e a produción de copra.

Historia[editar | editar a fonte]

O atol de Anaa era coñecido pola lendaria ferocidade dos seus guerreiros que, no século XVII, dominaron e saquearon o noroeste das Tuamotu. O primeiro europeo que o descubriu foi o inglés James Cook, en 1769. Debido á súa forma chamouno Chain Island, a illa da cadea. Despois, foi visitado por Domingo Bonaechea, o 1 de novembro de 1772, chamándoo Illa de Todos os Santos. A principios do século XIX pasou á soberanía dos Pomaré de Tahití. Ao redor de 1850 era un centro activo do comercio de nácar e copra, cunha poboación máxima de 2.000 habitantes. A loita pola evanxelización entre os mormóns norteamericanos e os católicos franceses provocou unha revolta en 1852, e a intervención das tropas coloniais francesas. Nos anos 1878 e 1906 sufriu as consecuencias de dous ciclóns que alagaron toda a illa. Despois do ciclón de 1983, trasladouse e reconstruíuse a única vila, incorporando un refuxio anticiclóns con capacidade para toda a poboación.