Esta obra pertence ao xénero paisaxístico, un dos favoritos de Cézanne, xunto ao bodegón e mailo retrato. É, ademais, un dos seus temas predilectos: a montaña de Sainte-Victoire, macizo calcario do sur de Francia, entre os departamentos de Bocas do Ródano e Var. Cézanne, cos seus cadros, fíxoa famosa.
Adicoulle numerosos cadros en dúas épocas distintas: de 1882 a 1890 e de 1901 ata a súa morte. Esta visión dende Bibémus enmárcase na súa segunda época.[1]
Cézanne non pretendía unha representación estática da paisaxe. Quería lograr a unidade entre a cor, a composición, a superficie e a tectónica. Ademais, buscaba dar unha base teórica ás súas experiencias e experimentos.[2]
