A ponte do Gran Belt (en dinamarqués:Storebæltsforbindelsen) conecta as illas danesasSelandia e Fionia. A ponte forma parte de toda unha estrutura de unión entre devanditas illas, cruzando todo o estreito do Gran Belt, con arredor de 16 quilómetros entre ambos os extremos da ponte, e pasando por unha pequena illa denominada Sprogo. O tramo colgante, de 1,62 km, coñecido como a Ponte de Oriente, atópase no centro do tramo entre Sprogo e Selandia. É a terceira ponte colgante máis longa do mundo por detrás da Gran Ponte de Akashi Kaikyō e da ponte de Xihoumen da provincia de Zhejiang na China, programada para concluírse en outubro de 2009. Foi deseñado polo estudo de arquitectura danesa Dissing + Weitling.
A ponte substituíu o servizo de transbordador que fora o principal medio de cruzamento do Gran Belt durante máis de 100 anos. A ponte foi aberta ó tráfico rodado en xullo de 1998, así como ó transporte ferroviario, que conta con dobre vía. A un custo estimado en 21,4 mil millóns de coroas danesas (prezos de 1988), é o maior proxecto de construción na historia de Dinamarca.[1] A súa operación e mantemento levan a cabo por A/S Storebælt baixo Sund & Bælt. A súa construción e mantemento son financiados polas peaxes de vehículos e trens.
A ponte reduciu significativamente os tempos de viaxe: antes o transbordador levaba preto dunha hora e agora o Gran Belt pódese cruzar nuns 10 minutos. A construción da Ponte do Gran Belt e da ponte de Oresund que, en conxunto, permitiron a unión do continente europeo con Suecia e o resto de Escandinavia a través de Dinamarca, acurtando en gran medida o camiño alternativo por terra a través de Finlandia.
