Nacionalidade histórica

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Nacionalidade histórica é un termo empregado decote tanto pola clase política como pola sociedade civil para facer referencia a unha serie de nacións dentro estado, dotándoas dun recoñecemento como cultura diferenciada.

Histora e características[editar | editar a fonte]

Termo recorrente na política do Estado español. É usado para designar aquelas comunidades autónomas que polo seu pasado histórico e mais o seu presente contan cunha identidade colectiva, lingüística e cultural de seu, diferenciada da recoñecida como española. A Constitución Española de 1978 non fai mención explícita a este termo, malia que foi discutido e segue a ser unha cuestión polémica que hoxe figura nos estatutos dalgunhas comunidades autónomas, as cales posúen un grao maior de competencias cedidas por parte do goberno do Estado. Existe amplo consenso en recoñecer como nacionalidades os territorios administrativos actuais de:

A súa consideración de nacionalidades históricas permitiu que accedesen de maneira máis beneficiosa a un goberno autónomo que aquelas consideradas rexións españolas.

Estatutos[editar | editar a fonte]

Con data de 2010, as comunidades autónomas que teñen recoñecida a característica de «nacionalidade», segundo está estipulado en cadanseu estatuto, son:

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Estatuto de Autonomía de Aragón. Título preliminar, artigo 1º.