Lingua falisca

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Linguas itálicas na idade de ferro.

O falisco era a lingua da familia itálica falada por os antigos faliscos, un pobo itálico que habitaba a Tuscia meridional, esta relacionada cun o latín. É materia de debate entre os especialistas se o falisco é unha lingua independente ou debe clasificarse como un dialecto do latín, con todo, é posible que o falisco e o latín foran mutuamente inteligibles no pasado. [1]

Inscricións e características[editar | editar a fonte]

«foied vino biba, cra carefo»[2][3](en falisco)
«hodie vinum bibam, cras carebo» (en latín)
«hoxe bebo viño, mañá non terá nada»[4](en galego)

Algunhas das principais características fonéticas da lingua faliscana que se poden observar nesta inscrición son:

  • O mantemento do son fricativo f, que en latín convértese en b.
  • A representación dun proto-indo-europeo inicial gh por f (foied, en latín hodie).
  • A palatización da consoante d + i consoante nun son representado simplemente por i- (o son central de foied, xa que morreu).
  • A perda do s final en todos os casos antes de certos sons (cra, en latín cras).
«pretod de zenatuo, sententiad»[2](en falisco)
«praetor de senatus sententia» (en latín)
[4]

Outras características, que aparecen noutros lugares, son:

  • O mantemento dos velares (falisco quando, en latín quando, contrasta co umbrio pando).
  • A asimilación dalgunhas consoantes finais co son inicial da seguinte palabra: "pretod de zenatuo, sententiad", en latín " praetor de senatus sententia "(zenatuo por senatuos, un xenitivo arcaico).

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. http://books.google.es/books?id=vUvIWIQMDokC&printsec=frontcover&hl=es#v=onepage&q&f=false
  2. 2,0 2,1 Bakkum 2009, pp. 434-435.
  3. Conway 1897, p. 312.
  4. 4,0 4,1 [1] Lengua falisca en PROEL.com