Sistema Interestatal de Autoestradas

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Interstate Highway System")
Autoestradas Interestatais nos 48 estados veciños.

O "Sistema Nacional de Autoestradas Interestatais e de Defensa Dwight D. Eisenhower", comúnmente chamado "Interstate Highway System" (Rede de Autoestradas Interestatais de Estados Unidos), é unha rede de autoestradas nos Estados Unidos. É parte doutro sistema máis grande, pero pouco coñecido, denominado "Sistema Viario Nacional" (National Highway System). A totalidade do Sistema de Autoestradas Interestatais tiña, en 2004, unha lonxitude total de 75.376 km.[1] Non todo o quilometraxe proposto construír e algúns tramos urbanos están abandonados. Algunhas autoestradas xa existentes, sobre todo no nordeste do país, foron incorporadas ao sistema.

Aínda que as autoestradas interestatais constrúense cun 90% de financiamento federal, e son realizadas segundo os seus parámetros, a propiedade, construción e explotación realízase polos estados nos que se localizan. A única excepción é a ponte federal Woodrow Wilson no cinto periférico de Washington (Capital Beltway) (Interestatal 95/I-495).

Un tramo rural da Interestatal 5 en California, con dous carrís en cada sentido separados por una gran mediana de céspede con accesos limitados a enlaces de diferente nivel.

O Sistema da servizo a todas as grandes cidades de Estados Unidos. A diferenza de infraestruturas homólogas na maioría doutros países industrializados, moitas delas pasan polo interior das áreas metropolitanas. Isto axudou a facilitar, na época de posguerra, un modelo de desenvolvemento con preeminencia do transporte suburbano por estrada, un fenómeno tamén chamado urban sprawl ou expansión descontrolada da cidade.

O Sistema ten un papel destacado na vida diaria de Estados Unidos. Virtualmente, a distribución de todos os bens e servizos realízase polas autoestradas interestatais. Os residentes nas cidades úsanas para ir aos seus lugares de traballo. A gran maioría das viaxes de longa distancia, xa sexa de vacacións ou negocios, utiliza a rede de estradas nacionais;[2] desas viaxes, aproximadamente un terzo (do número total de millas percorridas no país en 2003) utilizan o Sistema de Autoestradas Interestatais.[3]

Historia[editar | editar a fonte]

Sinal conmemorativa presentada en 1993. Como o Sistema foi establecido durante a presidencia de Dwight D. Eisenhower, as cinco estrelas representan o seu grao como xeneral durante a Segunda Guerra Mundial.

A construción da Rede de Autoestradas Interestatais foi autorizada por Lei de Axuda Federal de Autoestradas de 1956, popularmente coñecida como Lei de Autoestradas Interestatais e de Defensa de 1956.

Foi unha petición dos maiores construtores de automóbiles de Estados Unidos e promovida polo presidente Dwight D. Eisenhower - influído polas súas experiencias como novo soldado ao cruzar Estados Unidos en 1919 seguindo a ruta da Lincoln Highway e o coñecemento da rede de autoestradas alemás (Autobahnen) durante a Segunda Guerra Mundial - como un necesario compoñente dun sistema de defensa nacional. Isto faría posible un mellor desprazamento por terra de tropas e suministros militares.

O deseño dun sistema de novas superautoestradas empezou a finais dos anos trinta, ata antes de que un comité federal constituísese para construír o Sistema de Autoestradas Interestatais nos cincuenta. Nos anos vinte, algunhas estradas como as da zona de Nova York foron construídas como parte dos sistemas locais ou estatais. Como o tráfico de automóbiles incrementábase, viuse a necesidade dun sistema nacional interconectado que complementara ao existente, a Rede de Estradas Federais de Estados Unidos. A publicación dos mapas da Localización do Sistema de Autoestradas Interestatais coñécese informalmente como o "Libro Amarelo" Yellow Book.[4]

Aínda que a construción da rede continúa, foi oficialmente declarada acabada en 1991 (con todo 1,5 millas orixinalmente planificadas aínda non estaban construídas en 2005. O custo inicial estimado para a Rede foi de 25 millardos de dólares en 12 anos; o custo final foi de 114 e levou 35 anos completalo.

A colocación do último sinal de tráfico na I-90 en Wallace, Idaho, o 15 de setembro de 1991, considérase a finalización do sistema planeado. Con todo, debido á cancelación da Somerset Freeway, a I-95 non foi completada en Pensilvania e Nova Jersey. O último tramo da Rede inicialmente programada de 1947 ten prevista a súa realización (aínda que unas poucas rutas, como a Interestatal 80 no norte de Ohio, foron cambiadas de lugar). Outras rutas teñen tramos que non son de calzadas separadas, pero considéranse que están completadas.

Misuri e Kansas proclamaron que a I-70 neses estados foi a primeira autoestrada interestatal (Misuri tamén indica que a I-44 é unha das primeiras). Os tres primeiros contratos de construción do programa de autoestradas interestatais foron asinados en Misuri o 2 de agosto de 1956. Kansas reclama que foi a primeira en comezar as obras de pavimentación logo da firma da Lei e que un tramo do I-70 nese estado foi o primeiro en acabarse completamente. Con todo, a planificación e construción desas autoestradas xa estaban en curso antes da promulgación da Lei. A Pennsylvania Turnpike, que foi posta en servizo o 1 de outubro de 1940, é a primeira autoestrada con limitación total de accesos e calzadas separadas de Estados Unidos.[5]

Financiamento[editar | editar a fonte]

Arredor do 56%[6] dos gastos de construción e mantemento son financiados a través de gravames ao usuario, principalmente impostos sobre a gasolina, recaudados polos Estados e o Goberno Federal, e os peajes en autopistas e pontes. O resto dos gastos corren a cargo do Orzamento Federal. Na zona oriental dos Estados Unidos, grandes tramos das Autoestradas Interestatais proxectadas ou construídas antes de 1956 funcionan como autoestrada de peaxe. Os impostos dedicados á construción e mantemento das Interestatais son a miúdo criticado como un subsidio directo do goberno para promover e manter o desenvolvemento tal como coñecémolo hoxe.

Como os suburbios das cidades se expanden cara ao exterior, os gastos de mantemento de infraestrutura comezaron xestionarse con economía, deixando pouco financiamento para a construción de novas Autoestradas Interestatais.[7] Isto levou á proliferación das autoestradas de peaxe (turnpike) como o novo método de construción de autoestradas de acceso limitado nas zonas suburbanas. Ademais, algunhas Autoestradas Interestatais mantéñense e xestionan de xeito privado na actualidade (VMS en Texas, I-35) co fin de reducir o aumento dos costos de mantemento e permitir que os Departamentos Estatais de Transporte céntrense en servir ás rexións de máis rápido crecemento nos seus respectivos Estados. O futuro da Rede de Autoestradas Interestatais tal e como a coñecemos está en revisión. É moi posible que parte da Rede teña que ser de peaxe no futuro para atender o mantemento e a expansión da demanda, como se fai nalgunhas cidades como San Diego, Minneapolis, Houston, Dallas, Atlanta e Washington, D.C.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. «Mn/DOT celebrated Interstate Highway System's 50th anniversary». 
  2. «Table 1-36: Long-Distance Travel in the United States by Selected Trip Characteristics». Bureau of Transportation Statistics. 1995. Consultado o 21-12-2006. 
  3. «Annual Vehicle Distance Traveled in Miles and Related Data». Federal Highway Administration. 2003. Consultado o 21-12-2006. 
  4. http://etext.virginia.edu/journals/EH/EH38/Norton.html
  5. http://www.eisenhower.arquives.gov/highway.htm
  6. http://www.fhwa.dot.gov/policy/ohim/hs03/htm/hf10.htm 2003 FHWA summary
  7. Field, David. "On 40th birthday, interstates face expensive midlife crisis." Insight on the News, 29 July 1996, 40-42.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Sistema Interestatal de Autoestradas

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]