A histeria feminina era unha enfermidade diagnosticada na medicina occidental até mediados do século XIX. Na era vitoriana foi o diagnóstico habitual dun amplo abano de síntomas, que incluían desfalecementos, insomnio, retención de fluídos, cargación abdominal, espasmos musculares, respiración entrecortada, irritabilidade, perda de apetito e «tendencia a causar problemas». As pacientes diagnosticadas con histeria feminina debían recibir un tratamento coñecido como «masaxe pelviana», estimulación manual dos xenitais da muller polo doutor até chegar ao orgasmo que, no contexto da época, era coñecidos como «paroxismo histérico», ao considerar o desexo sexual reprimido das mulleres unha enfermidade. Outra forma habitual de tratala era o lavado vaxinal.
