Saltar ao contido

Grimoaldo o Mozo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirección desde «Grimoaldo II»)
Modelo:BiografíaGrimoaldo o Mozo

Editar o valor en Wikidata
Biografía
Nacementovalor descoñecido Editar o valor en Wikidata
valor descoñecido Editar o valor en Wikidata
Morteabril de 714 Editar o valor en Wikidata
Liexa Editar o valor en Wikidata
Causa da mortehomicidio Editar o valor en Wikidata
Mordomo do palacio
700 – 714
 Drogo de Champagne (pt) Traducir
Mordomo do palacio
695 – 714
 Nordeberto (pt) TraducirTeodebaldo  Editar o valor en Wikidata
Actividade
Ocupaciónpolítico Editar o valor en Wikidata
Outro
TítuloDuke of Champagne (en) Traducir (708–714)
Duke of the Burgundians (en) Traducir (708–714) Editar o valor en Wikidata
FamiliaArnulfianos Editar o valor en Wikidata
CónxuxeTeodesinda Editar o valor en Wikidata
FillosTeodebaldo Editar o valor en Wikidata
PaisPipino de Herstal Editar o valor en Wikidata  e Plectruda Editar o valor en Wikidata
IrmánsCarlos Martel
Drogo de Champagne
Childebrando I Editar o valor en Wikidata

Descrito pola fonteDicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron Editar o valor en Wikidata
WikiTree: Pippinid-11

Grimoaldo II (en francés, Grimoald II ou Grimoald de Herstal), chamado o Mozo, finado en 714 en Liexa, foi un nobre franco da familia dos Arnulfianos, que foi mordomo de palacio de Neustria desde o 695 ao 714, de Burgundia desde o 700 ao 714 e duque de Champaña e de Burgundia desde o 708 ao 714.

Traxectoria

[editar | editar a fonte]

Era o segundo fillo de Pipino de Heristal e Plectruda. En 695, á morte de Nordeberto, mordomo de palacio de Neustria, instalado por Pipino, Grimoaldo, cando era moi mozo, foi designado polo seu pai para sucedelo.[1]

No 700, o seu pai tamén o nomeou mordomo de palacio de Borgoña.[2]

Finalmente, á morte do seu irmán máis vello Drogo, Pipino o Mozo transmitiulle as súas responsabilidades, as de duque de Champaña e duque de Burgundia.[2]

O 13 de decembro de 710 foi nomeado testemuño nunha doazón feita polo rei Khildeberto IV en favor da abadía de Saint-Denis.[2]

En abril de 714, durante unha viaxe para visitar a tumba de san Lamberto en Liexa, mentres rezaba, foi asasinado por un frisón pagán chamado Rangar,[1][2] parece ser que ao servizo do seu sogro. A menos que o asasinato se producise na estrada de volta de Liexa, como afirma Pierre Riché.[3]

Unións e fillo

[editar | editar a fonte]

Segundo o Liber Historiae Francorum, Grimoaldo tivo primeiro un fillo ilexítimo, Teodebaldo, dunha concubina.[4] Despois, tras unha vitoria contra os frisóns, no 711, o seu pai Pipino asinou a paz con Radbod, duque dos frisóns, que se negou a converterse ao cristianismo, pero aceptou que a súa filla Teudesinda fose bautizada e casase con Grimoaldo.[1][2][5]

Xenealoxía

[editar | editar a fonte]
Arnolfo
(ca. 582 † 641)
bispo de Metz
 
Doda
 
Pipino de Landen
(v.580 † 640)
mordomo de palacio
 
Ita
(† 652)
abadesa de Nivelles
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ansexisa
(† entre 648 e 669)
 
 
 
 
 
Bega
(ca. 620 † 693)
 
 
 
Hugoberto
 
Irmina
abadesa de Oeren
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
{{{Ÿ}}}
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Pipino de Heristal
(ca. 645 † 714)
mordomo de palacio
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Plectruda
 
 
Radbod
(† 719)
duque dos frisóns
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Unha concubina
 
Grimoaldo II
(† 714)
mordomo de palacio
 
 
 
 
 
 
 
 
Theudesinde
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Teodebaldo
(† 741)
mordomo de palacio
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  1. 1 2 3 Settipani 1993, pp. 163-164
  2. 1 2 3 4 5 "Merovingian Nobility". Arquivado dende o orixinal o 02 de marzo de 2012. Consultado o 10 de febreiro de 2021.
  3. Riché 1983, p. 43
  4. Para a discusión de se Teodebaldo era fillo ilexítimo ou lexítimo, ver o artigo Teodebaldo, mordomo de palacio.
  5. Riché 1983, p. 40

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Bibliografía

[editar | editar a fonte]
  • Mourre, Michel (2007): Le Petit Mourre. Dictionnaire d'Histoire universelle Éditions Bordas. ISBN 978-2-0473-2194-2.
  • Riché, Pierre (1983): Les Carolingiens, une famille qui fit l'Europe. París: Hachette (reimpr. 1997). ISBN 2-0127-8851-3. (Ler en liña).
  • Settipani, Christian (1993): La Préhistoire des Capétiens (Nouvelle histoire généalogique de l'auguste maison de France, vol. 1). Villeneuve-d'Ascq: Éd. Patrick van Kerrebrouck. ISBN 978-2-9501-5093-6.
  • Volkmann, Jean-Charles (199): Bien connaître les généalogies des rois de France. Éditions Gisserot. ISBN 978-2-8774-7208-1.

Outros artigos

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]