Cilicio

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Cilicio de Luís IX de Francia, conservado na igrexa de Sant Aspais en Melun.
Cilicio de ferro da segunda metade do século XIX.

Un cilicio[1] é un accesorio empregado para provocar á mantenta dor ou incomodidade en quen o viste. O seu uso estivo estendido durante moito tempo nas diversas comunidades cristiás como xeito de mortificación, buscando así combater as tentacións e, sobre todo, a identificación con Xesús de Nazaret nos padecementos que sufriu na Paixón e os froitos espirituais que dela se derivan.

Emprego actual[editar | editar a fonte]

Hoxe en día, só unhas poucas ordes continúan a empregalo; os cartujos e as carmelitas son os únicos que prescriben o seu emprego na regra, mentres que noutras ordes o cilicio e as disciplinas resérvanse ó uso voluntario ou prescrito individualmente. En lugar da camisa de pelo ou metal, emprégase tamén unha cadena ou cinto metálico dotado de puntas que se ata firmemente á coxa ou a axila; as feridas provocadas polo cilicio non dan lugar a sangrado pero deixan marcas visibles. No Opus Dei a recomendación ós numerarios é usalo diariamente durante dúas horas, agás domingos e festivos.[2]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para Cilicio.
  2. Enric González, El País (7 de marzo de 2006). "El estricto internado del Opus". Consultado o 9 de agosto de 2012.