Brief an den Vater (de) رسالة إلى والده (ar) Thưgủ̕ỉ bơ (vi) Pitā ke patra (hi) Писмо оцу (sr) Babaya mektup (tr) Brevet till fadern (sv) Brevet til faren (nb) מכתב אל האב (he) Brief aan vader (nl) 致父亲的信 (zh) نامه به پدر (fa) Lettre au père (fr) Dearest father (en) Carta al padre (es) Carta a meu pai (pt) List do ocja (pl) Dopis otci (cs) Письмо отцу (ru) Γράμμα στον πατέρα (el) Laiškas tevui (lt) Lettera al padre (it) წერილი მამას (ka)
Brief an den Vater (Carta ao pai) é unha carta autobiográfica escrita por Franz Kafka en 1919 durante unha das súas moitas curas de repouso fóra de Praga. Esta epístola, como o seu título indica, ía dirixida ó seu proxenitor para intentar suavizar a súa relación mutua, crispada ó máximo nese momento, pero a pesar deste esforzo o escrito nunca chegaría ó seu destino. Finalmente chegou ás mans do amigo de Kafka, Max Brod que a publicou en 1952 (por consideración á familia do escritor non a publicou mentres as irmás deste estiveron vivas) xunto con máis escritos.
Carta ó pai é un escrito autobiográfico no que o autor, Franz Kafka, fai unha análise da súa relación paterno-filial co fin de propiciar o seu restablecemento ou reconciliación. O autor checo escribe esta epístola coa intención de que o seu pai, Hermann Kafka, a lea para que poida coñecer como o condicionou durante o tempo que viviron xuntos e a orixe do seu medo cara a el. Pero a misiva afortunadamente nunca chegaría ó seu destino xa que a nai de Kafka, a cal tamén actúa acorde os desexos do seu home sen poder comportarse co seu fillo conforme os seus sentimentos maternais, despois de lela decide non entregarlla ó seu marido o cal nunca sería capaz de entender as intencións do seu fillo.
Toda a carta en conxunto está estruturada en torno á figura do pai e da súa importante influencia durante a infancia e adolescencia do escritor, de como isto o influíu na conformación da súa personalidade. Trátase dunha análise da relación pai-fillo desde un punto de vista sociolóxico dunha época e lugar, tradicional e conservadora, que a parte da de Kafka afectou e afecta a moitas familias.
Un pai estrito, feito a si mesmo, sombrío, encerrado no seu mundo, intolerante que non entende a pusilanimidade do seu fillo e que educa ó escritor e ás súas irmás (Kafka tiña tres irmás das cales unha soa chega a romper o vínculo familiar completamente) nunha tiranía e nun desprezo (maneira segundo o seu punto de vista correcta) que non deixan cabo á libre expresión nin iniciativa e que se reflicte na escaseza de confianza en si mesmo e no temor á figura paterna que presenta o Franz Kafka adulto.
Hermann acaba por acomplexar a todos os seus fillos, que non actuarán do xeito nin seguirán o camiño que el lles impuxo, nin sequera quererán acercarse a el, xa que nunca os estimulou nin animou. Isto increméntase co fillo varón que verá ó seu proxenitor como un tiránico xigante que intentará dominalo psicoloxicamente, anulando a súa identidade. Por máis que desexe fervorosamente defenderse e librarse del, non terá o valor suficiente, sempre permanecerá ligado á súa figura e ás súas advertencias.
Confórmase así unha débil e atormentada personalidade, incapaz de tomar as súas propias decisións e cun marcado medo e inseguridade a si mesmo e ó mundo que o rodea. Trazos que o farán, por exemplo, claudicar nos seus intentos de matrimonio, quizais vistos polo propio Kafka como o anhelo desa independencia e liberdade, e buscar un medio de evasión que finalmente encontrará na literatura. Pero, contrariamente ó que o lector poida pensar, este libro non é só un mero reproche cara a conduta emocionalmente abusiva e hipócrita dun pai nin unha vinganza, senón que denota vestixios de ambigüidade: o autor non culpa ó vello Hermann Kafka completamente, se non que tamén o ve como unha vítima do seu papel de pai nunha sociedade, que na súa esencia xa era por si mesma cruel.
Sen dúbida este é un escrito que nos acerca ó lado máis humano do seu autor, un dos mellores escritores da literatura universal.
Franz Kafka: É o personaxe central e case único desta carta autobiográfica. En cada liña deste texto, con cada reproche que fai ó seu pai, descóbrese a súa personalidade atormentada, solitaria, un ser incomprendido que encontra na figura do seu proxenitor a fonte de todas as súas inseguridades.
Hermann Kafka: É o personaxe antonomásico, o comerciante de éxito, feito a si mesmo, que leva a cabo á máxima de que a letra entra con sangue. Trátase dun proxenitor tiránico e intolerante e a súa palabra non pode ser contradita por ningún membro da súa familia.
A nai de Kafka: Mantén unha aceptable relación co seu fillo, pero quizais non pode satisfacer os seus instintos maternais como quixera, debido á influencia do seu marido, polo que a súa relación con Kafka non é tan próxima como a que se espera nunha relación nai-fillo.
Ottla: A irmá máis nova de Kafka e a súa favorita; aparentemente é a máis próxima a el. Foi a única que casou cun non xudeu e a que máis se desvinculou da relación paterna, por isto o escritor checo sente unha profunda admiración cara a ela.
Elli: A maior das irmás de Kafka.
Valli: A segunda irmá de Kafka.
Julie Wohryzek: A moza alemá á que pretendeu o escritor durante 1912 e 1917, coa que se chegou a comprometer pero coa que non se chegou a casar polas súas propias inhibicións persoais e pola violenta oposición de seu pai.
