Rexión determinante da complementariedade

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Parte "superior" dun anticorpo (rexión Fab). As rexións determinantes da complementariedade da cadea pesada das inmunoglobulinas móstranse en vermello (PDB 1IGT).

As rexións determinantes da complementariedade (CDR, polas súas siglas en inglés) son unha parte dos dominios variables das cadeas pesada e lixeira das inmunoglobulinas (anticorpos) producidos polas células B, e dos receptores da célula T, situados na superficie das células T, por onde estas moléculas se unen ao seu antíxeno de maneira altamente específica. Un conxunto de CDR constitúe un parátopo. Como son as partes máis variables desas moléculas, os CDR son esenciais para a diversidade de especificidades para o antíxeno xeradas polos linfocitos.

Localización e estrutura[editar | editar a fonte]

Esquema dun anticorpo cos seus dominios variables en azul, e os CDR (que forman parte de ditos dominios variables en azul claro.

Na secuencia de aminoácidos dun dominio variable dun receptor de antíxeno hai tres CDR (CDR1, CDR2 e CDR3) situados non consecutivamente . Como os receptores de antíxeno están formados tipicamente por dous dominios variables (en dúas cadeas polipeptídicas diferentes, a cadea pesada das inmunoglobulinas e a lixeira), hai seis CDR en cada receptor de antíxeno que fan contacto en conxunto co antíxeno. Unha soa molécula de anticorpo ten dous receptores de antíxenos (nos extremos da rexión Fab) e, por tanto, contén doce CDR. Nun anticorpo pentamérico como a IgM hai 60 CDR en total

Como a maior parte da variación de secuencia asociada coas inmunoglobulinas e receptores de células T (TCR) se encontra nos CDR, estas rexións denomínanse ás veces rexións hipervariables.[1] Dentro do dominio variable, CDR1 e CDR2 encóntranse na rexión (V) da cadea polipeptídica, e CDR3 inclúe parte da rexión V, e toda a rexión de diversidade (D, só na cadea pesada) e a rexión de empalme ou unión (J).[2] A CDR3 é a máis variable.

A estrutura terciaria dun anticorpo é importante para analizar e deseñar novos anticorpos. As estruturas tridimensionais dos CDR non H3 de anticorpos foron agupadas e clasificadas por Chothia et al.[3] e máis recentemente por North et al.[4] A modelización de homoloxía é un método computacional para construír estruturas terciarias a partir de secuencias de aminoácidos. As denominadas regras H3 son regras empíricas para construír modelos de CDR3.[5]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Abbas AK and Lichtman AH (2003). Cellular and Molecular Immunology (5th ed.). Saunders, Philadelphia. ISBN 0-7216-0008-5. 
  2. William E. Paul (2008). Fundamental Immunology (6th ed.). Lippincott Williams & Wilkins. ISBN 0-7817-6519-6. 
  3. Al-Lazikani, B.; Lesk, A. M.; Chothia, C. (1997). "Standard conformations for the canonical structures of immunoglobulins". Journal of Molecular Biology 273 (4): 927–948. PMID 9367782. doi:10.1006/jmbi.1997.1354. 
  4. North, B.; Lehmann, A.; Dunbrack Jr, R. L. (2011). "A New Clustering of Antibody CDR Loop Conformations". Journal of Molecular Biology 406 (2): 228–256. PMC 3065967. PMID 21035459. doi:10.1016/j.jmb.2010.10.030. 
  5. Shirai, H; Kidera, A; Nakamura, H (1999). "H3-rules: identification of CDR-H3 structures in antibodies". FEBS Letters 455 (1-2): 188–97. PMID 10428499. doi:10.1016/S0014-5793(99)00821-2. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]