Mariner 9

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Mariner 9
Mariner09.jpg
Mariner 9
Tipo Científico
Organización NASA
Destino actual En órbita marciana.[1][2][3]
Data de lanzamento 30 de maio de 1971, 22:23 GMT[4][1][5][6]
Foguete portador Atlas Centaur D[1][3]
Sitio de lanzamento Centro Espacial de Cabo Cañaveral, rampla 36B[1][2]
Obxectivo da misión Estudo de Marte.[1][2]
NSSDC ID 1971-051A
Masa 558,8 kg[1]
Potencia 500,0 W[1]

Mariner 9 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 30 de maio de 1971 mediante un foguete Atlas Centaur D desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para estudar Marte.[1][3][2]

Características[editar | editar a fonte]

Mariner 9 pertenceu ó programa Mariner da NASA. Era idéntica á previamente fracasada Mariner 8 e xunto ela era parte do proxecto Mariner Mars 71 para que as dúas naves estudaran Marte de maneira complementaria. A súa misión era entrar en órbita de Marte para facer medicións e observacións científicas. Dado o fallo de Mariner 8, Mariner 9 asumiu parte do traballo de aquela, convertíndose ademais na primeira nave en poñerse en órbita doutro planeta.[1][3][2]

A estrutura principal da nave tiña forma octogonal, de 45,7 cm de altura e 138,4 cm de diagonal. A alimentación eléctrica era proporcionada por catro paneis solares de 215 x 90 cm e que lle daban unha envergadura de 6,89 metros. Os paneis contabilizaban un total de 14.742 células solares e producían ata 500 W de potencia á distancia de Marte (800 W á distancia da Terra), alimentando unha batería cunha capacidade de 20 amperios-hora.[1][3][2]

A estrutura tamén albergaba dous tanques co propelente (monometil hidracina e tetróxido de nitróxeno) para o sistema de propulsión e o motor de manobra, de 1340 N de pulo e capaz de cinco reencendidos. O control de actitude corría a cargo de seis pares de pequenos propulsores que expulsaban nitróxeno e iban montados nos extremos dos paneis solares. O coñecemento da posición era proporcionado por un sensor solar, un seguidor estelar fixado en Canopus, varios xiroscopios, unha unidade de referencia inercial e un acelerómetro. O control térmico era pasivo e funcionaba en base a a pequenas persianas situadas nos laterais do octógono.[1][3][2]

Imaxe do volcán Monte Olimpo obtida por Mariner 9 desde órbita.

Para as comunicacións, Mariner 9 usaba unha antena parabólica de alta ganancia situada na parte superior da estrutura octogonal, unha antena de baixa ganancia de 1,44 metros de longo e unha antena de media ganancia que funcionaban en banda S. Os datos recollidos pola instrumentación científica podían gardarse nunha grabadora de cinta cunha capacidade de 180 Mbit. A altura total da nave, das antenas á plataforma científica inferior, era de 2,28 m.[1][3][2]

Instrumentación científica[editar | editar a fonte]

Os instrumentos atopábanse nunha plataforma móbil na parte inferior da estrutura principal da nave, incluindo as cámaras de televisión gran angular e teleobxectivo, un radiómetro infravermello, un espectrómetro ultravioleta e un espectrómetro interferómetro infravermello. A masa total dos instrumentos era de 63,1 kg.[1][3][2]

Desenvolvemento da misión[editar | editar a fonte]

Mariner 9 foi lanzada nunha traxectoria directa cara Marte o 30 de maio de 1971, executando unha manobra de corrección de traxectoria o 5 de xuño e chegando ao planeta sen incidentes o 14 de novembro, tras 167 días de voo. A nave entrou en órbita marciana tras un encendido dos motores de 15 minutos e 23 segundos, cuns parámetros iniciais de 1398 km de periapse e un período de 12 horas e 34 minutos. Dous días máis tarde a nave encendeu de novo os motores, quedando nunha órbita de algo menos de 12 horas e un peripase de 1387 km. Un último encendido elevou a altura da órbita a 1650 km para axustala e sincronizala para poder comunicarse periodicamente coa antena da Rede do Espazo Profundo situada en Goldstone.[1][3][2]

O fotografiado da superficie comezou con retraso debido a que no momento da chegada de Mariner 9, unha tormenta de area global cubría Marte. As cámaras puideron comezar a obter imaxes da superficie cara decembro. A nave medíu tamén a densidade, presión e temperatura da atmosfera, a gravedade e a topografía marciana. Mariner 9 finalizou a súa misión o 27 de outubro de 1972, tras esgotar o gas do sistema de control de actitude e transmitir un total de 54 Gbits de datos, incluindo 7329 imaxes. Mariner 9 quedou en órbita marcianda, calculándose que decaería tras 50 anos polo rozamento atmosférico.[1][3][2]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 NASA (1 de xullo de 2013). «Mariner 9» (en inglés). Consultado o 7 de agosto de 2013. 
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 Mark Wade (2011). «Mariner 9-9» (en inglés). Consultado o 7 de agosto de 2013. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 3,9 Gunter Dirk Krebs (2013). Gunter's Space Page, ed. «Mariner 9, 9» (en inglés). Consultado o 7 de agosto de 2013. 
  4. N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. «MARINER 9 (MARS)» (en inglés). Consultado o 7 de agosto de 2013. 
  5. «Letter dated 29 July 1971 from the Deputy Permanent Representative of the United States of America in the United Nations Security Council addressed to the Secretary-General» (PDF) (71-15438). 5 de agosto de 1971. p. 2. Consultado o 7 de agosto de 2013. 
  6. Claude Lafleur (2010). «Mariner 9» (en inglés). Consultado o 7 de agosto de 2013. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Mariner 9

Outros artigos[editar | editar a fonte]