José Arias Uría

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
José Arias Uría
Nacemento1799
Lugar de nacementoFerrol
Falecemento3 de xaneiro de 1873
Lugar de falecementoA Coruña
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Santiago de Compostela
Ocupaciónpolítico
editar datos en Wikidata ]

José Arias Uría, nado en Ferrol en 1799 e finado na Coruña o 3 de xaneiro de 1873[1], foi un avogado e político galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Ángel Arias de Cal e de Francisca Uría, ao pouco de nacer a familia trasládase a Betanzos. Licenciado en leis pola Universidade de Santiago de Compostela en 1825, onde militou en organizacións liberais. Casou con Josefa Sande. Foi avogado en Betanzos. Deputado a Cortes en 1839 polo Partido Progresista, presidiu a Xunta Revolucionaria de Betanzos despois do pronunciamento de Espartero de 1840. Volveu ser deputado ao ano seguinte, e denunciou en 1842 actos de corrupción no Goberno do Rexente. En 1844 foi deputado provincial da Coruña e tivo que exiliarse un tempo en Portugal durante a década moderada. Despois do seu regreso do exilio cando os progresistas conseguiron o poder, ingresou na carreira xudicial e foi nomeado Fiscal na Audiencia de Mallorca en 1854. O 15 de xaneiro de 1856 foi nomeado ministro de Graza e Xustiza cesando o 14 de xullo dese mesmo ano. Intentou a resolución do problema da Lei orgánica do poder Xudicial e os problemas en torno á relación coa Igleaia católica. Foi protagonista de todos os movementos revolucionarios de Betanzos entre 1820 e 1873.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Foi avó de Víctor Montoto Arias.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. El Eco de Galicia, 7-1-1873, p. 3.