O triple sec é un licor incoloro con 40º de alcohol que se fai coa destilación de cascas de laranxa. O seu nome vén da súa tripla destilación.
O triple sec foi inventado por Edouard Cointreau, en 1875 preto de Angers. Non puido patentar a receita co nome de "triple sec", porque a oficina de patentes non admitía nomes compostos de dous adxectivos ("triplo" e "seco"). Ante o éxito do seu licor e os numerosos intentos doutras destilerías de imitalo, decidiu rexistralo baixo o seu propio apelido: Cointreau.
O triple sec é desde entón un nome xenérico aplicable a numerosos licores. Son triple sec, por exemplo:
A destilería Combier di que o triple sec foi inventado nalgún momento entre 1834 e 1848 por Jean-Baptiste Combier en Saumur, Francia.[1] Con todo, Combier era máis famoso polo seu Elixir Combier, que contiña laranxa, pero tamén moitos outros condimentos.[2]
De acordo con Cointreau, o seu licor de laranxa creouse en 1875.[3][4]
O triple sec foi definitivamente coñecido en 1878, na Exposición Universal de París de 1878 en París, varios destiladores ofrecian "Curaço [sic] triple sec", así como "Curaço doux".[5]
↑The Combier web site says that Combier's confectionery store opened in 1834, but says only that Triple Sec was invented "à cette époque" as a filling for his candies and chocolates; it also does not mention when Combier's Triple Sec was actually commercialized.
↑"Les liquoristes saumurois" in Saumur jadis, anonymous Web publication at cites Richard Gasnier, Les liquoristes saumurois de 1830 à 1910, mém. de maîtrise, Angers, 2000, B. U. de l'U.C.O., 15 747; François Bouyssi et Isabelle Emeriau, "James Combier ( 1842-1917 ). Essai biographique...", S.L.S.A.S.,, 1992, p. 46-89; Alain Mariez, "Un zeste d'orange, deux doigts d'ambition", L'Anjou, décembre 1995, p. 70-77; Christelle Couvreux, Marie Bardisa, La Distillerie Combier. Saumur, Itinéraires du Patrimoine, 1999.
↑The Lancet Analytical Commission, "Report on the Food Products exhibited in the French and English Departments of the Universal Exhibition of Paris", The Lancet, September 21, 1878, p. 417f.
