Xeografía de Nova Zelandia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Nova Zelandia é un longo e estreito país de terreo abrupto consistente na Illa Norte e a Illa Sur (ademais dun pequeno grupo de illas). Cobre unha superficie de 166.940 km² e 1600 quilómetros de lonxitude. Posúe unha lonxitude un pouco maior á do Reino Unido. Nova Zelandia está situada no Pacífico Sur, aproximadamente 10.400 km ao suroeste de Suramérica e a 2250 km ao leste de Australia.

A Illa Norte coas súas praias douradas, os ancestrais bosques de Kauris, volcáns, áreas termais, e grandes cidades (entre as que se atopa Wellington, a capital), é a illa máis poboada das dúas. A Illa Sur coas súas montañas nevadas, os seus glaciares, exuberantes bosques nativos e fiordos, é a maior das dúas, orgullosamente chamada "a terra principal" polos habitantes da mesma (aínda que os habitantes da Illa Norte estean en desacordo con isto). A pequena Illa Stewart (1.750 quilómetros cadrados), un lugar virxe, cos seus bosques cheos de paxaros nativos e as súas praias paradisíacas, no lugar máis ao sur do país, é un dos lugares máis próximos á Antártida habitados polo home. Dentro da xurisdición territorial de Nova Zelandia tamén se inclúen un grupo pequeno de illas como as Chatham, Kermadec, a Illa Campbell, Auckland, Antípodas, As Snares, Solander, e as Illas Bounty. Rodeada polo Océano Pacífico Sur no leste e polo Mar de Tasmania no oeste, Nova Zelandia aparece como un pequeno punto no globo, malia ter 1.600 quilómetros de lonxitude, similar en tamaño ás Illas Británicas ou a Xapón.

Australia, a 2.092 quilómetros polo noroeste, é o veciño máis próximo, e pola súa relativa proximidade a Nova Zelandia son ás veces confundidos coma se fosen o mesmo país.

Xeografía física[editar | editar a fonte]

Topografía de Nova Zelandia.
O Monte Cook, a montaña máis alta de Nova Zelandia (3754 m.).

Nova Zelandia conta con dúas illas principais en Oceanía situadas no Pacífico Sur con centro en aproximadamente 41°S 174°E / 41°S 174°E / -41; 174. Ten un área total de 268.680 km² (incluíndo as Illas Antípodas, Auckland, Illas Bounty, Illas Campbell, Illas Chatham, e as Illas Kermadec) sendo lixeiramente menor a Italia ou Xapón e un pouco maior que o Reino Unido.

Nova Zelandia ten un total de 15.134 km de costa e conta con extensos recursos mariños. Reclama a sétima maior Zona económica exclusiva do mundo, cubrindo máis de 4 millóns de km², máis de 15 veces a súa área terrestre.[1] O país non ten fronteiras terrestres.

A Illa Sur é a maior masa terrestre e contén ao redor dun cuarto da poboación de Nova Zelandia. a illa está dividida lonxitudinalmente polos Alpes do Sur, cuxa cume é o Monte Cook ou Aoraki con 3.754 msnm. Existen 18 picos que exceden os 3.000 msnm na Illa Sur. O lado oriental da illa é fogar dos Llanuras de Canterbury mentres a costa occidental é famosa polas súas abruptas costas, moi alta proporción de bosque nativo, e polos glaciares Fox e Franz Josef.

A Illa Norte é menos montañosa que a Illa Sur, pero está marcada polo vulcanismo. A maior montaña da illa, o Monte Ruapehu (2.797 msnm), é un volcán activo. O Lago Taupo atópase cerca do centro da Illa Norte e é o maior lago en superficie do país. O lago nace nunha caldeira creada logo da maior erupción no mundo nos últimos 70.000 anos (Erupción Oruanui).

Xeoloxía[editar | editar a fonte]

Hau moitas formacións de rochas sedimentarias kársticas que chaman a atención turística como as Rochas Pancake.

Nova Zelandia sitúase no límite entre dous placas tectónicas, a Placa do Pacífico e a Placa Australiana. Isto provoca o vulcanismo a través de todas as illas, especialmente a Illa Norte. O país fai uso do seu moderado vulcanismo producindo enerxía calórica e eléctrica en numerosas plantas hidrotermais. Nova Zelandia é capaz de prover toda a electricidade necesaria dada a cantidade de enerxía do auga na Illa Sur e a enerxía volcánica na Illa Norte. Algúns sitios volcánicos son tamén famosos destinos turísticos, como os géiseré de Rotorua. As dúas placas tamén provocan regulares terremotos aínda que polo xeral non son graves.

Hai moitas formacións de rochas sedimentarias kársticas que chaman a atención turística. Entre elas están as Cavernas de Waitomo e as Rocas Pancake.

Xeografía política[editar | editar a fonte]

Rexións de Nova Zelandia.

Nova Zelandia consta de todo o mundo en rexións, 7 na Illa Sur e 9 na Illa Norte. Nova Zelandia tamén ten un número de illas apartadas que non se inclúen nos límites rexionais. As Illas Chatham non son unha rexión, aínda que o seu concello opera como unha rexión baixo o Resource Management Act. As Illas Kermadec e as Illas subantárticas están habitadas só por un pequeno número de membros do Departamento de Conservación de Nova Zelandia.

Clima[editar | editar a fonte]

O clima en Nova Zelandia é basicamente temperado fresco a temperado cálido. as temperaturas medias están entre os 8°C na Illa Sur e os 16°C na Illa Norte.[2] Xaneiro e febreiro son os meses máis cálidos mentres que xullo é o máis frío. Nova Zelanda non ten un gran rango de temperaturas aínda que o tempo pode cambiar repentinamente. Condicións subtropicais obsérvanse en Northland (o extremo norte da Illa Norte).

A maior parte das áreas do país teñen entre 600 e 1.600 mm de precipitacións coa maior parte das choivas ao longo da costa occidental da Illa Sur e a menor na costa oriental da mesma, basicamente nas Planicies de Canterbury. Christchurch é a cidade máis seca recibindo uns 640 mm de choiva ao ano, mentres que Auckland é a máis húmida, con case o dobre.

O índice UV en Nova Zelandia pode ser moi alto nalgúns lugares e extremo nos momentos máis cálidos do ano no norte da Illa Norte. Isto débese en parte á relativamente baixa contaminación do aire no país, comparado con moitos outros países.

Existen tres factores principais que inflúen no clima de Nova Zelandia:[3]

  • A súa situación latitudinal onde prevalecen os ventos do oeste.
  • O seu ambiente oceánico.
  • As montañas, especialmente os Alpes do Sur.

Uso do subsolo[editar | editar a fonte]

Os recursos naturais inclúen: carbón, ouro, enerxía hidráulica, ferro, pedra litográfica, gas natural, area, e madeira.

Os principais usos do chan en Nova Zelandia son: [4]

  • terra cultivable: 5,54%
  • cultivos permanentes: 6,92%
  • outros: 87,54% (2005)

Terra irrigada: 2.850 km² (2003)

Ameazas naturais[editar | editar a fonte]

Ambiente[editar | editar a fonte]

Problemas actuais son a deforestación e a erosión do chan. A flora e a fauna nativas está fuertemente danada por especies invasivas.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Ministry for the Environment. 2005. Offshore Options: Managing Environmental Effects in New Zealand's Exclusive Economic Zone. Introduction
  2. From NIWA Science climate overview.
  3. Statistics New Zealand [1] page.
  4. Uso do chan:From CIA World Factbook, 2006 edition.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]