Willie Mays

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Willie Mays
Willie Mays cropped.jpg
Nacemento6 de maio de 1931
 Condado de Jefferson
NacionalidadeEstados Unidos de América
EtniaAfroamericano
Ocupaciónbeisbolista
PremiosMajor League Baseball Most Valuable Player Award, Rawlings Gold Glove Award, Salón da Fama de California e Medalla Presidencial da Liberdade
editar datos en Wikidata ]

Willie Howard Mays, Jr., nado en Westfield (Fairfield, Alabama), o 6 de maio de 1931, alcumado "The Say Hey Kid", é un un xogador de béisbol estadounidense da Major League Baseball (MLB) na posición de center fielder, que pasou case todas as súas vinte e dúas tempadas xogando nos New York/San Francisco Giants, antes de finalizar nos New York Mets. Está recoñecido como un dos mellores xogadores de béisbol de todos os tempos, e foi incluído no Baseball Hall of Fame en 1979.

Mays gañou dous premios de Xogados Máis Valioso da National League (NL), acabou a súa carreira con 660 home runs, terceiro no momento da súa retirada, e logrou 12 premios Gold Glove comezando en 1957, ano en que se creou o galardón.[1]

Mays comparte o récord de máis All-Star Games xogados (24) con Hank Aaron e Stan Musial.[2][3] Como recoñecemento ao seu récord de All-Star, Ted Williams dixo "inventaron o All-Star Game para Willie Mays".[4][5]

A estatística da carreira de Mays e a súa duración na era preaxuda ergoxénica levou a especular con que puido ser o mellor five-tool player da historia, moitas análises que examinaron as actuacións de Mays levaron a unha opinión crecente de que Mays posiblemente foi o mellor xogador ofensivo de todos os tempos.[6] En 1999, Mays quedou en segundo lugar na "Lista dos 100 mellores xogadores de béisbol" de The Sporting News. Ese mesmo ano, foi elixido no Major League Baseball All-Century Team. Mays é un dos cinco xogadores da Liga Nacional que tiveron oitos temporadas consecutivas con 100-RBI seasons, xunto con Mel Ott, Sammy Sosa, Chipper Jones e Albert Pujols. Mays superou os 50 home runs en 1955 e 1965, o tempo máis longo dun xogador entre dúas tempadas con máis de 50 home runs. A súa última aparición na Major League Baseball foi o 16 de outubro nas series mundiais de 1973.

En novembro de 2015, Mays recibiu a Medalla Presidencial da Liberdade de mans do presidente Barack Obama durante unha cerimonia na Casa Branca.[7][8]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. MLB Awards | MLB.com: History
  2. Sportsdata. Midsummer Classics: Celebrating MLB's All-Star Game. "there were two games a year from 1959 to 1962" ..."all players who were named to the AL or NL roster were credited one appearance per season." Consultado o 18 de xullo de 2013 "Archived copy". Arquivado dende o orixinal o 30 de marzo de 2015. Consultado o 5 de abril de 2015. 
  3. Baseball Almanac: Miscellaneous All-Star Game Records, All-Star Game Record Book, "Most Games Played", Aaron, Mays, Musial, 24. Consultado o 21 de xullo de 2013. [1]
  4. National Baseball Hall of Fame and Museum: The Hall of Famers
  5. Willie's Time, por Charles Einstein.
  6. Allen, Bob; Gilbert, Bill (2000). The 500 Home Run Club: Baseball's 16 Greatest Home Run Hitters from Babe Ruth to Mark McGwire. Sports Publishing LLC. p. 145. ISBN 1-58261-289-7. 
  7. Boeck, Scott (16 de novembro de 2015). "Yogi Berra, Willie Mays are recipients of the Presidential Medal of Freedom". USA Today. Consultado o 16 de novembro de 2015. 
  8. Phil Helsel – "Obama honoring Spielberg, Streisand and more with medal of freedom," NBC News, 24 de novembro de 2015. Consultado o 25 de novembro de 2015

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • David Pietrusza, Matthew Silverman & Michael Gershman, ed. (2000). Baseball: The Biographical Encyclopedia. Total/Sports Illustrated.
  • Willie's Time: A Memoir of Another America, by Charles Einstein
  • Willie Mays, by Arnold Hano, Tempo Books, Grosset & Dunlop, Inc. NY. copyright 1966, first printing, August 1966, Modelo:Lccn
  • The Series, An Illustrated History of Baseball's Postseason Showcase, 1903–1993, The Sporting News, copyright 1993, The Sporting News Publishing Co. ISBN 0-89204-476-4

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]