Vladimir Soloviev

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Vladimir Soloviev
V.Solovyov.jpg
Nacemento 28 de xaneiro de 1853
  Moscova
Falecemento 13 de agosto de 1900
  Uzkoye
Soterrado cemiterio Novodevichii
Nacionalidade Imperio Ruso
Relixión Igrexa católica
Educado en Universidade Estatal de Moscova e sen etiquetar
Ocupación filósofo, poeta, xornalista de opinión, catedrático de universidade e crítico literario
Pai Sergey Solovyov
Irmáns Vsevolod Solovyov, sen etiquetar e Poliksena Sergeevna Solovʹeva
editar datos en Wikidata ]

Vladimir Soloviev, nado en Moscova o 16 de xaneiro de 1853 e finado o 31 de xullo de 1900, foi un pensador e poeta ruso.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Inicios[editar | editar a fonte]

Era fillo de Serguei Mikhailovich, o autor dunha Historia de Rusia en 29 volumes. Na pola materna tiña ascendencia ucraniana e polaca. Estudou no Quinto Instituto humanista de Moscova. En 1864 entra na universidade na facultade de filoloxía e historia. Cursou tamén estudos en física e matemáticas. Interesouse, así mesmo, polo pensamento de Kant, Hegel, Feuerbach, Leibniz e Schelling.

Fase filosófica[editar | editar a fonte]

En 1874 publica A Crise da Filosofía. Contra os positivistas e ingresa como docente na Universidade de Moscova. Emprende viaxes por Varsovia, Berlín, Londres, O Cairo e París. En Sorrento (Italia) escribirá o tratado esotérico Sophía.

En 1877 comeza a escribir Os principios filosóficos dun coñecemento integral e a Crítica dos principios abstractos. Nelas busca un pensamento integral que supere o racionalismo e o empirismo aos que vía como formas unilaterais do saber. Soloviev procura incorporar ao pensamento as achegas da modernidade pero ceibándoas do reduccionismo e a parcialidade que el vía no positivismo

Vida persoal[editar | editar a fonte]

As súas leccións públicas contaron coa presenza de Dostoievski e Tolstoi, gañándose a amizade do primeiro e o rexeitamento do segundo. Sería Dostoievski quen lle deu a coñecer a obra de Fedorov Filosofía de la obra común que o marcaría profundamente.

Viviu unha relación amorosa atormantada polos escrúpulos con Sophia Petrovna Khitrovo por ser esta unha muller casada. Isto levouno a unha sublimación do desexo que se trasluce na súa obra lírica e tamén no seu pensamento onde aparece unha visión da feminidade idealizada e cuasi mística encarnada na Sophia (Sabedoría) eterna

Foi sonada a petición pública que fixo ao tsar Alexandre III de que non aplicase a pena de morte aos asasinos do seu antecesor Alexandre II. Ao non obter contestación, abandona o ensino e comeza a vivir unha vida precaria. Trala morte de Dostoievski, serán célebres os discursos á súa memoria.

A idea nacional rusa e o xiro teolóxico[editar | editar a fonte]

As súas arelas intelectuais levárono a interesarse polo xudaísmo e o nacionalismo polaco. Soloviev criticou o antisemitismo e amosou a súa simpatía pola causa polaca. Isto fíxolle perder o afecto dos patriotas rusos, partidarios dunha Gran Rusia unida, ortodoxa e eslavófila. En obras como Historia e o futuro da teocracia (1887) ou Rusia e a Igrexa Universal(1889), Soloviev denunciou que o carácter antisemita, antipolaco e anticatólico de Rusia, traicionaba o destino histórico deste país. Isto marxinouno aínda máis dos círculos oficiais e intelectuais e a Igrexa Ortodoxa púxoo baixo sospeita de herexía. Soloviev expresou que a ausencia dunha figura como o Papado, pese aos abusos históricos da Igrexa Católica, conduciu ás Igrexas Ortodoxas ao cesaropapismo e a connivencia co poder estatal. O Papa podería ser un nexo de unión e unha garantía de liberdade. Porén, Soloviev sempre se considerou un patriota ruso e un fiel fillo da Igrexa Ortodoxa.

Soloviev pasou entón a un pensamento abertamente teolóxico apoiando un ecumenismo cristián e unha espiritualidade con raíz nos Pais da Igrexa baseada na divinohumanidade de pensadores como Gregorio Palamas e na transformación da sociedade e o pulo histórico consonte aos valores cristiáns de xustiza, amor e beleza. Este pensamento desembocou nun derradeiro período apocalíptico cuxo fío conductor é a loita do cristianismo contra o mal, de carácter escatolóxico e transhistórico.

Obras[editar | editar a fonte]

  • A Crise da Filosofía. Contra os positivistas (1874)
  • Os principios filosóficos dun coñecemento integral (1879)
  • Crítica dos principios abstractos (1880)
  • O xudaísmo e a cuestión cristiá (1884)
  • Historia e futuro da Teocracia (1887)
  • Rusia e a Igrexa Universal (1889)
  • China e Europa (1890)
  • Sentido da Arte (1890)
  • Sentido do Amor (1894)
  • Bizantismo e Rusia (1896)
  • Guerra, Progreso e Fin da Historia. Tres diálogos (1900)