Vinland

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Vinland (en nórdico antigoVinðland) ou  Vinlandia foi o nome dado por viquingos de Islandia ao territorio narrado nas Sagas nórdicas (tradicións orais escritas coa súa cristianización), e que actualmente se identificarían coa Illa de  Terranova (Canadá) e as zonas costeiras que se atopan ao redor do Golfo de San Lorenzo no que hoxe se coñece como Nova  Brunswick (onde se atopa as epónimas videiras) e Nova Escocia, no actual Canadá. As exploracións serían levadas a cabo por iniciativa de  Leif Eriksson a partir de  Leifbundir, un asentamento establecido ao redor do ano 1000 na costa setentrional da illa de  Terranova, tamén no actual territorio canadense. A ocupación de Leifbundir ocorría case 500 anos antes das viaxes de Cristóbal  Colón, foi precaria, durou só unha década aproximadamente, non houbo colonización ou conquistas, nin tampouco intercambios co mundo europeo.

En 1960, atopouse a única evidencia arqueolóxica coñecida de asentamiento nórdico en América do Norte (fóra de Groenlandia ) en L'Anse aux Meadows[1] na punta oeste da illa de Terranova. Até ese momento, Vinland só aparecía nas sagas do antigo nórdico e na historiografía medieval. Ese descubrimento demostrou claramente a colonizacion nórdica precolombina de América. Pénsase que L'Anse aux Meadows poderíase corresponder co campamento Straumfjörð mencionado na Saga de Erik o Roxo.

Primeiras exploracións[editar | editar a fonte]

Anteriormente eran coñecidas as terras do norte de  Britania e do sur de Xermania como as predecesoras dos territorios  víndicos ou " Vin ou  lands", das cales derivan as posteriores adaptacións do termo  Vinland, como terras dos ventos e que recolle o xeógrafo romano  Pomponio  Mela na súa obra "De  Chorographia".

A exploración de  Vinlandia foi efectuada polos viquingos establecidos nas colonias de  Groenlandia e motivada pola escaseza de recursos que había nesta rexión. As colonias eran en certa medida apropiadas para a ocupación humana, pero presentaban desvantaxes como o clima frío, a escaseza de madeira como material de combustión e de construción ou a falta de fontes accesibles de ferro. Para suplir estas carencias,  Leif Eriksson, fillo de Erik o Vermello, fundador da colonia de  Groenlandia, tomou a iniciativa de explorar o territorio circundante.

As primeiras viaxes revelaron descubrimentos prometedores nun continente de clima relativamente máis benigno e repleto de recursos esenciais de supervivencia. Aparentemente, o termo  Vinlandia (literalmente terra das  viñas) foi acuñado para estimular as expedicións cara ao novo continente, xa que non existían en América. Unha viaxe ao descoñecido non resultaba atractivo, pero era difícil subtraerse á tentación de ser pioneiro nunha terra onde "fluía o viño".  Leif Eriksson descubriu tamén  Markland (a costa do Labrador),  Straumfjord e  Helluland (costa este de a Illa de  Baffin), relatadas nas sagas (un xénero literario nórdico) como lugares ideais para a cría de rabaños. Con todo, a costa oriental do actual Canadá situábase a máis de 1000 millas marítimas de  Groenlandia, o que supoñía polo menos tres semanas de viaxe en barco. Dada a imposibilidade de navegar a non ser no verán, e debido ás condicións climáticas difíciles,  Leif Eriksson rapidamente atopou a vantaxe en establecer unha base de inverno na rexión.  Leifbundir foi o nome dado a esta colonia.

Suposto mapa de  Vinland do século  XV. Actualmente considerada unha falsificación que sobre a cartografía de navegantes portugueses engade o debuxo da costa de  Vinland, con tinta moderna, e que se atribúe ao profesor de Dereito Cóengo iugoslavo,  Luka  Jelic.

Leifbundir[editar | editar a fonte]

A única fonte histórica que menciona a colonia de  Leifbundir en  Vinlandia son as sagas nórdicas,1​ contemporáneas ás expedicións. De acordo con estes textos,  Leifbundir foi fundada por  Leif Eriksson, o seu irmán  Thorvald, a súa irmá e a súa muller, ao redor do ano 1000. O lugar era descrito como unha pequena aldea destinada a servir de cuartel xeral ás expedicións que se retomarían no verán. A falta de fontes independentes e de vestixios viquingos en América do Norte, os historiadores mantivéronse escépticos no referente a estas narracións, clasificadas por algúns académicos como fantasías.

A dúbida se  esfumó en 1961 cando un equipo de arqueólogos descubriu ruínas de arquitectura viquinga na área de  L' Anse  aux  Meadows, na costa setentrional da illa de  Terranova. O asentamento estaba constituído por oito edificios, dos cales tres eran dormitorios con espazo para acoller a preto de 80 persoas, un taller de carpintería e unha forxa con tecnoloxía de extracción de ferro idéntica á dos viquingos. As datacións por carbono-14 indicaron idades en torno ao ano 1000. A localización e características destas ruínas estaban de acordo co descrito polos contemporáneos de  Leif Eriksson e confirmaban a veracidade da presenza viquinga en América do Norte.

Unha das características máis destacadas da aldea descuberta polos arqueólogos era a ausencia dos dispositivos que normalmente acompañaban aos viquingos. As escavacións revelaron só a presenza duns 99 cravos estragados, un cravo en boas condicións, un broche de bronce, unha pedra de afiar, unha conta de vidro e unha agulla de  tricotar. Este fraco espolio arqueolóxico foi interpretado como un abandono deliberado da colonia, hipótese apoiada polas narracións da época que contan como  Leifbundir foi abandonada aos poucos anos de vida.

Abandono[editar | editar a fonte]

Hipotético emprazamento de  Vinland,  Markland e  Helluland.

De acordo coas sagas,  Vinlandia tiña todas as características dunha terra prometida. Con todo, as ideas de explotación e colonización foron abandonadas ao pouco tempo. Os motivos do abandono están descritos polos propios relatos contemporáneos:  Vinlandia era a morada dun pobo hostil co cal os viquingos non conseguiron establecer relacións pacíficas.

O primeiro contacto dos viquingos de  Leifbundir cos nativos americanos relátase pormenorizadamente nas sagas. O campamento foi visitado por un grupo de 9 nativos, que os viquingos chamaban xenericamente  Skræ ling (en  islandés moderno: "bárbaros" ou "estranxeiros", unha palabra tamén aplicada aos  Inuit), dos cales os viquingos mataron 8 por razóns non especificadas. O noveno fuxiu e regresou en canoa acompañado dun grupo maior que atacou aos colonos. Na loita, morreron algunhas persoas de ambas as partes, entre eles  Thorvald, irmán de  Leif Eriksson. A pesar deste inicio pouco propicio, foi posible establecer relacións comerciais cos nativos, como o cambio de leite e tecidos nórdicos por peles de animais locais. A paz durou algún tempo ata que comezou unha nova batalla cando un nativo tentou roubar unha arma e foi asasinado. Os viquingos conseguiron gañar este conflito, pero o acontecemento serviu para que se desen conta de que a vida en  Vinlandia non sería fácil sen apoio militar adecuado, do que non dispoñían. De acordo coa Saga de Erik e a Saga dos  groenlandeses, decidiron entón abandonar a aldea de  Leifbundir e o soño de colonizar  Vinlandia.

A pesar do abandono, os viquingos continuaron visitando América do Norte, en particular a rexión de  Markland. Estas viaxes non se destinaban á explotación ou eventual establecemento, senón á recolección de madeira e ferro, recursos que continuaban escaseando no seu  Groenlandia natal. A última referencia a unha viaxe a  Markland data de 1347.

Outros[editar | editar a fonte]

  A saga dos groenlandeses e A saga de Erik o vermello, publicadas ambas as por Edicións  Siruela.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Ingstad (2001), p. 132

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Diamond, Jared (2011). Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed (en inglés). Londres: Penguin Books. ISBN 978-0143117001. 
  • Horsford, Eben Norton; Clement, Edward Henry (1890). The discovery of the ancient city of Norumbega: A communication to the president and council of the American Geographical Society at their special session in Watertown (en inglés). Boston e Nova York: Houghton, Mifflin. 
  • Horsford, E. Norton (1892). The landfall of Leif Erikson, A.D. 1000, and the site of his houses in Vineland (en inglés). Boston: Damrell and Upham. 
  • Ingstad, Helge; Ingstad, Anne Stine (2001). The  Viking Discovery  of  America:  The  Excavation  of a  Norse  Settlement  in  L' Anse  Aux  Meadows, Newfoundland (en inglés). Checkmark  Books. ISBN 0-8160-4716-2. 
  • Jones, Gwyn (1986). The Norse Atlantic Saga: Being the Norse Voyages of Discovery and Settlement to Iceland, Greenland, and North America (en inglés). Oxford: he Norse Atlantic Saga: Being the Norse Voyages of Discovery and Settlement to Iceland, Greenland, and North America. ISBN 0-19-285160-8. 
  • Wahlgren, Erik (1990). Los Vikingos y América (en castelán). Barcelona: Destino. ISBN 84-233-1915-6. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]