Vincenzo Petroccelli
| Biografía | |
|---|---|
| Nacemento | 6 de xullo de 1823  Cervaro |
| Morte | 2 de febreiro de 1896 (72 anos) Nápoles |
| Outros nomes | V. Petroccelli |
| Educación | Academia de Belas Artes de Nápoles |
| Actividade | |
| Campo de traballo | Pintura histórica |
| Lugar de traballo | Reino das Dúas Sicilias |
| Ocupación | pintor |
| Xénero artístico | Pintura de xénero |
| Movemento | Romanticismo e Settecentismo |
| Profesores | Domenico Morelli |
| Alumnos | Giuseppe De Nittis, Achille Petrocelli, Arturo Petrocelli, Giuseppe Costantini, Francesco Peluso, Raffaele Maccagnani e Luigi Pastore |
| Compañeiro profesional | Domenico Morelli |
| Obra | |
Obras destacables
| |
| Familia | |
| Fillos | Arturo Petrocelli, Achille Petrocelli |
| Premios | |
Vincenzo Pasquale Angelo Petrocelli, nado en Cervaro o 6 de xullo de 1823 e finado en Nápoles o 2 de febreiro de 1896, foi un pintor italiano. Profesor honorario da Academia de Belas Artes de Nápoles e de varias academias estranxeiras, contou co mecenado de Fernando II das Dúas Sicilias.
Vincenzo Petroccelli foi nomeado profesor honorario da Accademia di Brera.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Vincenzo Pasquale Angelo Petrocelli, ás veces citado como ‘‘Petroccelli’’ (como asinaba),[1] naceu en Cervaro no Reino das Dúas Sicilias. Orfo dende cedo, aos 18 anos ingresou na Accademia di Belle Arti di Napoli, estudando con Domenico Morelli.[2]
Debutou na ‘‘Esposizione Borbonica’’ de 1839 e participou tamén en 1841, 1848 e 1851 (’’Ginevra genuflessa…’’, ‘‘Morte di Galeazzo Sforza’’, ‘‘Isabella di Firenze’’, ‘‘Una famiglia di neofiti sorpresa dalle guardie pretoriane’’). Acadou a madurez artística despois de 1850; en 1851 realizou o ’’Retrato do mozo duque N.B. Yusupov’’ (hoxe no Museo do Ermitage). Expuxo na ‘‘Esposizione Nazionale d’arte di Napoli’’ (1877)☃☃ e, xunto con Morelli, foi elixido para realizar frescos no Templo de San Francesco en Gaeta. Morreu en Nápoles en 1896. Tivo dous fillos pintores, Achille e Arturo.[3]
Dedicouse á pintura histórica, ao retrato e á pintura de xénero.[4] Vincenzo Gemito realizou un retrato en terracota del en 1869.[5]
Obras en museos
[editar | editar a fonte]- Colección Real da Casa de Savoia.
- Museo do Ermitage, San Petersburgo.
- Reggia di Caserta: ‘‘Bice nel Castello di Rosato’’ (1860).[6]
- Museo Nacional de Capodimonte‘‘Devoti in preghiera’’ (1849).[7]
Honras
[editar | editar a fonte]- Cabaleiro da Orde da Coroa de Italia
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Costanza Lorenzetti (1953). F. Le Monnier, ed. L’Accademia di belle arti di Napoli (1752-1952). p. 267.
- ↑ Levi (1906), p. 105
- ↑ Ceci (1937), p. 464.
- ↑ "Petrocelli, Vincenzo Pasquale Angelo". oxfordartonline.com (en inglés). (precisa subscrición). 31 de outubro de 2011. doi:10.1093/benz/9780199773787.article.B00140020. Consultado o 30 de novembro de 2025.
- ↑ Bianchi, Emanuela (2000). "Gemito, Vincenzo". treccani.it. Consultado o 30de novembro de 2025.
- ↑ "Bice nel Castello di Rosato". catalogo.beniculturali.it (en italiano). Arquivado dende o orixinal o 12 de febreiro de 2023. Consultado o 30 de novembro de 2025.
- ↑ "devoti in preghiera". catalogo.beniculturali.it (en italiano). Arquivado dende o orixinal o 26 de xaneiro de 2025. Consultado o 30 de novembro de 2025.
