Vidas e doutrinas dos filósofos máis ilustres

Vidas e doutrinas dos filósofos máis ilustres
	Título Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων (grc)
	Título Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων (grc)
	Instancia de obra escrita
	Instancia de obra escrita
Características
	Xénero artístico biografía
	Tema principal historia da filosofía
	Edicións (1999) Vies et doctrines des philosophes illustres (en) en lingua francesa; (1842) Le vite dei filosofi di Diogene Laerzio volgarizzate dal Conte Luigi Lechi (en) en lingua italiana; (1792) Los diez libros de Diógenes Laercio (en) en lingua castelá; Lives of Eminent Philosophers 2.5. Socrates (en) en lingua inglesa; Q15621188 en lingua francesa; De vitis, dogmatibus et apophthegmatibus clarorum philosophorum libri 10 en lingua grega antiga; Lives of the Eminent Philosophers (en)
	Lingua lingua grega antiga
Implicados
	Autor/a Dióxenes Laercio
Datas
	Data de publicación século III
VIAF
Códigos e identificadores
VIAF
VIAF	176617598
Open Library	OL15234188W
Freebase	/m/05s7y7
Fontes e ligazóns
	Wikidata C:Commons

Vidas e doutrinas dos filósofos máis ilustres (en grego antigo: περὶ βίων, δογμάτων καὶ ἀποφθεγμάτων τῶν ἐν φιλοσοφία εὐδοκιμησάντων; en galego, Sobre as vidas, as doutrinas e as sentenzas dos máis ilustres na filosofía) é un tratado de biografías de filósofos escrito por Dióxenes Laercio no século III.

Características

A obra presenta unha descrición da vida dos filósofos máis importantes e das súas frases máis memorábeis. Está dividido en dez libros, cada un dedicado a unha escola: o primeiro, aos Sete Sabios de Grecia; o segundo, a Sócrates, os seus antecesores e os seus contemporáneos; a terceira, integramente a Platón; o cuarto, aos académicos; o quinto, a Aristóteles e os peripatéticos; o sexto, aos cínicos; o sétimo, aos estoicos; o oitavo, aos pitagóricos; o noveno, aos eleáticos, aos atomistas e aos pirronistas e o décimo, integramente a Epicuro.

A finais do século XV foi traducida ao latín polo humanista italiano Ambrosius Traversarius.

Michel de Montaigne dixo que lamentaba que non existisen unha ducia de Laercios no canto dun só^[1].

Notas

↑ Montaigne, Ensaios, II 10.

Véxase tamén

Bibliografía

Grau i Guijarro, Sergi (trad.) (2014). Diògenes Laerci: Vides i doctrines dels filòsofs més il·lustres. Vol. I (llibre I). Fundació Bernat Metge (nº 401). ISBN 978-84-9859-234-4. (en catalán)
Grau i Guijarro, Sergi (trad.) (2018). Diògenes Laerci: Vides i doctrines dels filòsofs més il·lustres. Vol. II (llibres II-III). Fundació Bernat Metge (nº 422). ISBN 978-84-9859-291-7. (en catalán)
Grau i Guijarro, Sergi (trad.) (2022). Diògenes Laerci: Vides i doctrines dels filòsofs més il·lustres. Vol. III (llibres IV-V). Fundació Bernat Metge (nº 439). ISBN 978-84-9859-389-1. (en catalán)

[1] Montaigne, Ensaios, II 10.

[1]