Saltar ao contido

Verpa bohemica

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Verpa bohemica
Clasificación científica
Reino: Fungi
División: Ascomycota
Subdivisión: Pezizomycotina
Clase: Pezizomycetes
Orde: Pezizales
Familia: Morchellaceae
Xénero: Verpa
Especie: Verpa bohemica
(Krombh.) J.Schröt. (1893)
Sinonimia[1]
  • Morchella bohemica Krombh. (1828)
  • Ptychoverpa bohemica (Krombh.) Boud. (1907)

Verpa bohemica é unha especie de fungo da familia Morchellaceae. Os micólogos europeos usan a miúdo o sinónimo Ptychoverpa bohemica para esta especie.

Este cogomelo ten un píleo con forma de dedal amarelo claro ou marrón, de 2 a 4 cm de diámetro por 2 a 5 cm de longo, que ten unha superficie engurrada e con circunvolucións parecidas ás do cerebro. Unha característica distintiva das especies das verdadeiras pantorras (xénero Morchella) é que o píleo colga libre desde a parte superior do estipe ou pé, e é de cor máis clara, crebadizo e de ata 12 cm de longo por 1 a 2,5 cm de grosor. Microscopicamente, este cogomelo distínguese polas súas grandes esporas, normalmente de 60–80 por 15–18 μm, e pola presenza de só dúas esporas no asco.

Verpa bohemica atópase no norte de América do Norte, Europa e Asia. Frutifica a inicios da primavera, crecendo no chan de bosques despois da fusión da neve, antes da aparición das verdadeiras pantorras. Aínda que son amplamente considerados como comestibles, en caso de que sexan preparados incorrectamente, o consumo destes cogomelos pode causar envelenamentos en individuos susceptibles; os síntomas inclúen trastornos gastrointestinais e falta de coordinación muscular.

Taxonomía

[editar | editar a fonte]

A especie foi descrita por primeira vez na literatura científica polo médico e micólogo checo Julius Vincenz von Krombholz en 1828, co nome Morchella bohemica.[2] O naturalista alemán Joseph Schröter transferiuno ao xénero Verpa en 1893.[3] Ptychoverpa bohemica é un sinónimo que foi publicada polo francés Jean Louis Émile Boudier no seu tatado de 1907 sobre os Discomycetes de Europa;[4] o nome aínda se usa ocasionalmente, especialmente en publicacións europeas.[5] Boudier cría que as ascósporas grandes e curvadas e as raras e curtas paráfises eran suficientemente distintivas como para garantir a creación dun novo xénero que contivese esta única especie.[4][6] Ptychoverpa tamén foi clasificda como unha sección de Verpa.[7] A sección caracterízase pola presenza de grosas cristas lonxitudinais no píleo que poden ser simples ou bifurcadas.[8] Aínda que se descubriu primeiro en Europa, a especie descubriuna no Canadá Alfred Brooker Klugh pouco antes de 1910[9] e foi denominada por outro sinónimo, Morchella bispora.[10][11]

Etimoloxía

[editar | editar a fonte]

O epíteto específico bohemica fai referencia a Bohemia (agora parte da República Checa),[12] onde Krombholz recolleu orixinalmente a especie.[2][13][14] Ptychoverpa deriva do grego antigo ptyx (forma en xenitivo de ptychos), que significa 'pregamento, capa' ou 'placa'.[15]

Descrición

[editar | editar a fonte]

O píleo deste fungo (tecnicamente un apotecio) é de 2 a 4 cm de diámetro por de 2 a 5 cm de longo, con forma cónica ou de campá. Está dobrado formando cristas lonxitudinais que con frecuencia se fusionan (anastomoses) orixinando unha rede parecida a das veas. O píleo está unido ao estipe ou pé só na súa parte superior —quedando o píleo colgando desde a parte superior do estipe, coa marxe lobada libre, separada do estipe— e varía en cor de marrón amarelado a marrón avermellado; a parte inferior do píleo é clara. O estipe é de 6 a 12 cm de longo por 1 a 2,5 cm de grosor, de cor branca crema, e vaise adelgazando cara a arriba de maneira que o estipe é máis groso na base que na parte superior.[16] Aínda que o estipe está inicialmente cheo de hifas algodonosas frouxas, finalmente faise oco na madureza; en conxunto, o cogomelo é bastante fráxil.[17] A impresión das esporas é amarela, e a carne é branca.[18]

En comparación con outras especies de fungos típicas, as esporas de V. bohemica son enormes, normalmente de 60–80 por 15–18 μm. Son eípticas, lisas, ás veces curvadas e parecen de hialinas (translúcidas) a amareladas.[16] As esporas, que aparecen en número de dúas (máis raramente tres)[19] por asco son características desa especie.[13] Os ascos lisos e elípticos miden 275–350 μm de longo por 16–23 μm de largo.[20] O micólogo británico-canadense Arthur Henry Reginald Buller determinou que os ascos son heliotrópicos, é dicir, inclínanse en dirección á luz. Como sinalou: "Cortei seccións transversais dos seus píleos, examinei esas seccións ao microscopio, e inmediatamente percebín que en todas as fendas e depresións himeniais os ascos estaban curvados cara a fóra de tal xeito que os seus opérculos deberon estar fronte os raios de luz máis intensos aos cales os extremos dos ascos estiveron expostos nos lugares onde se desenvolveron os corpos frutíferos."[21] Esta resposta ao estímulo da luz é significativa porque permite que un corpo frutífero apunte e despois descargue os seus ascos cara aos espazos abertos, incrementando así as probabilidades de que as esporas se espallen pola acción do vento.[21] As paráfises son grosas e con forma de maza, con diámetros de 7–8 μm nos seus extremos.[22]

Especies similares

[editar | editar a fonte]
Aspecto de especies similares: unha pantorra de píleo semilibre (esquerda) e Verpa conica (dereita).

A especie estreitamente relacionada Verpa conica ten un píleo normalmente liso, pero pode ser engurrado; V. conica pode distinguirse microscopicamente polos seus ascos de oito esporas.[23] A súa área de distribución en América do Norte esténdese moito máis ao sur que a de V. bohemica.[20]

Outro grupo similar é o das pantorras "semilibres", por exemplo, Morchella semilibera, M. populiphila e M. punctipes.[24] Estas teñen caracteristicamente un píleo en panal de abellas unido ao pé na metade da súa lonxitude, e con cristas que son máis escuras que os buracos. En sección transversal, o pé de M. semilibera está oco, mentres que o de V. bohemica adoita conter fíos algodonosos;[5] M. semilibera xeralmente ten perforacións verticais preto da base, mentres que V. bohemica non.[25]

Verpa bohemica pode distinguirse con fiabilidade de todas as especies similares pola súas esporas moito máis grandes, mais non é un carácter observable a simple vista.[25]

Distribución, hábitat e ecoloxía

[editar | editar a fonte]

Este fungo ten unha ampla área de distribución en América do Norte;[5] esténdese ao sur dos Grandes Lagos polo mediooeste dos Estados Unidos, e do sur ao norte de California na costa oeste.[20] En Europa, o fungo tamén está amplamente distribuído, e foi recollido en Austria,[26] a República Checa,[27] Dinamarca,[26] Finlandia,[28] Alemaña,[29] Noruega,[30] Polonia,[31] Rusia, [32] Romanía, Eslovenia,[26] España,[26] Suecia,[33] e Ucraína.[34] En Asia, rexistrouse na India[35] e Turquía.[36]

Os corpos frutíferos de V. bohemica crecen en solitario ou dispersos polo chan en bosques a inicios da primavera, xeralmente antes da aparición das pantorras, e durante toda a tempada de pantorras.[5] Adoita encontrarse en ribeiras de ríos, preto de Populus, salgueiros e álamos, a miúdo enterrado entre as follas caídas.[14] Prefire frutificar en áreas húmidas e solleiras.[37] A súa temperatura de crecemento mínima é 3 °C, a óptima é de 22 °C, e a máxima duns 30 °C.[38] Un estudo de proporcións isotópicas de carbono e nitróxeno indicou que V. bohemica é saprobia, é dicir, obtén nutrientes da descomposición de materia orgánica.[39] Porén, suxeriuse que é un fungo micorrícico polo menos durante unha parte do seu ciclo vital.[40]

Un estudo que se prolongou 10 anos sobre o tempo de frutificación e hábitats das poboacións de pantorras e falsas pantorras en Iowa mostrou que as falsas pantorras temperáns son as primeiras pantoras que frutifican na primavera, aparecendo pouco despois de que empecen a agromar as follas das árbores caducas. As pantorras Morchella angusticeps frutifican despois, seguidas das M. esculenta, e finalmente as M. crassipes.[41] Os corpos frutíferos serven como hábitat para a crianza de insectos dípteros (moscas), como Porricondyla media, Pegomya geniculata e Trichocera annulata.[42]

Comestibilidade

[editar | editar a fonte]

Malia seren vendidas (normalmente conxeladas) en Rusia, dicútese a comestibilidade de Verpa. Aínda que moitos a comen, o consumo de grandes cantidades dunha soa vez ou en días sucesivos, deu lugar a casos de envelenamento en individuos susceptibles.[43] Entre os síntomas están o trastorno gastrointestinal e a falta de coordinación muscular, similares aos efectos que experimentan algúns individuos que comen especies de falsas pantorras como Gyromitra esculenta.[19] A toxina responsable en G. esculenta é a xiromitrina; sospeitouse que V. bohemica ten a capacidade de sintetizar baixos niveis desa toxina,[44] pero isto aínda ten que ser detectado experimentalmente.[45] Informouse que o sobreconsumo deste fungo pode inducir o coma.[46] Tamén hai informes de intolerancia ao alcohol (reacción similar ao disulfiram) despois do seu consumo.[47]

Segundo un informe, a comestibilidade de Verpa é similar á de Morchella.[45] Debería sempre cocerse debidamente e, se vai comerse por primeira vez, deberían ser só pequenas porcións para comprobar a tolerancia da persoa.[13] Algúns dos partidarios só comen o chapeu do fungo e desbotan o pé.[48] As opinións sobre o sabor do cogomelo varían, e van desde un sabor "forte pero non á par do das verdadeiras pantorras",[23] a "pracenteiro",[18] e a "non distintivo".[5]

Notas

[editar | editar a fonte]
  1. ↑ "Verpa bohemica (Krombh.) J. Schröt. 1893". MycoBank. International Mycological Association. Consultado o 2010-12-27.
  2. 1 2 von Krombholz JV. (1831). "Böhmische Morchel, ganz offene Morchel. — Morchella bohemica. KRLZ. böhm. Kačenky". Naturgetreue Abbildungen und Beschreibungen der Essbaren, Schädlichen und Verdächtigen Schwämme (1): 3–5.
  3. ↑ Schröter J. (1893). Kryptogamen-Flora von Schlesien [Cryptogamic flora of Silesia] (en alemán) 3. Breslau, Germany: J.U. Kern's Verlag. p. 25.
  4. 1 2 Boudier JLÉ. (1907). Histoire et Classification des Discomycètes d'Europe (en francés). París, Francia: Klincksieck. p. 34.
  5. 1 2 3 4 5 Kuo M. (xaneiro de 2005). "Verpa bohemica". MushroomExpert.Com. Consultado o 2011-05-03.
  6. ↑ Boudier É. (1892). "Note sur les Morchella Bohemica Kromb. et voisons". Bulletin de la Société Mycologique de France (en francés) 8: 141–4.
  7. ↑ Underwood L. (1892). "North American Helvellales". Minnesota Botanical Studies. Reports of the Survey. Botanical Series II 2: 485.
  8. ↑ Underwood LM. (1899). Moulds, Mildews, and Mushrooms; A Guide to the Systematic Study of the Fungi and Mycetozoa and their Literature. Nova York, Nova York: H. Holt. p. 65.
  9. ↑ Estey, Ralph H (1994). Essays on the Early History of Plant Pathology and Mycology in Canada. McGill-Queen's Press - MQUP. p. 264. ISBN 9780773564404.
  10. ↑ "Morchella bispora". Mycobank. Consultado o 27 de abril de 2018.
  11. ↑ "Morchella bispora". Index Fungorum. Consultado o 27 de abril de 2018.
  12. ↑ Smith AH, Weber NS (1980). The Mushroom Hunter's Field Guide. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. p. 38. ISBN 0-472-85610-3.
  13. 1 2 3 McKnight VB, McKnight KH (1987). A Field Guide to Mushrooms, North America. Boston, Massachusetts: Houghton Mifflin. p. 42. ISBN 0-395-91090-0.
  14. 1 2 Ammirati JF, McKenny M, Stuntz DE (1987). The New Savory Wild Mushroom. Seattle, Washington: University of Washington Press. p. 214. ISBN 0-295-96480-4.
  15. ↑ Scarborough J. (1992). Medical and Biological Terminologies: Classical Origins. Norman, Oklahoma: University of Oklahoma Press. p. 74. ISBN 978-0-8061-3029-3.
  16. 1 2 Healy RA, Huffman DR, Tiffany LH, Knaphaus G (2008). Mushrooms and Other Fungi of the Midcontinental United States (Bur Oak Guide). Iowa City, Iowa: University of Iowa Press. p. 295. ISBN 978-1-58729-627-7.
  17. ↑ Schalkwijk-Barendsen HME. (1991). Mushrooms of Western Canada. Edmonton, Alberta: Lone Pine Publishing. p. 178. ISBN 0-919433-47-2.
  18. 1 2 Phillips R. "Verpa bohemica". Rogers Plants Ltd. Consultado o 2011-05-03.
  19. 1 2 Horgen PA, Ammirati JF, Traquair JA (1985). Poisonous Mushrooms of the Northern United States and Canada. Minneapolis, Minnesota: University of Minnesota Press. p. 337. ISBN 0-8166-1407-5.
  20. 1 2 3 Kuo M. (2005). Morels. Ann Arbor, Michigan: The University of Michigan Press. pp. 184–5. ISBN 0-472-03036-1.
  21. 1 2 Buller AHR. (1958). Researches on Fungi 6. Nova York, Nova York: Hafner Publishing. pp. 323–4.
  22. ↑ Seaver FJ. (1942). The North American cup-fungi (Operculates) (Supplement ed.). Nova York, Nova York: Self published. p. 244.
  23. 1 2 Arora D. (1986). Mushrooms Demystified: A Comprehensive Guide to the Fleshy Fungi (2ª ed.). Berkeley, California: Ten Speed Press. pp. 794–95. ISBN 978-0-89815-170-1.
  24. ↑ Audubon (2023). Mushrooms of North America. Knopf. p. 37. ISBN 978-0-593-31998-7.
  25. 1 2 Bessette A, Fischer DH (1992). Edible Wild Mushrooms of North America: a Field-to-Kitchen Guide. Austin, Texas: University of Texas Press. p. 137. ISBN 0-292-72080-7.
  26. 1 2 3 4 "Species: Ptychoverpa bohemica (Krombh.) Boud. 1907". Global Biodiversity Information Facility. Consultado o 2011-06-17.
  27. ↑ Svrček M. (1981). "Katalog operkulátních diskomycetů (Pezizales) Československa II. (O-W)" [List of operculate discomycetes Pezizales recorded from Czechoslovakia 2. O-W]. Ceska Mykologie (en checo) 35 (2): 64–89. doi:10.33585/cmy.35202.
  28. ↑ Granmo A, Skifte O, Nilssen AC (1982). "Ptychoverpa bohemica Pezizales in Norway and Finland". Karstenia 22 (2): 43–8. ISSN 0453-3402. doi:10.29203/ka.1982.214.
  29. ↑ O'Donnell K, Cigelnik E, Weber NS, Trappe JM (1997). "Phylogenetic relationships among ascomycetous truffles and the true and false morels inferred from 18S and 28S ribosomal DNA sequence analysis". Mycologia 89 (1): 48–65. JSTOR 3761172. doi:10.2307/3761172. Arquivado dende o orixinal o 2016-01-24. Consultado o 2011-06-04.
  30. ↑ Often A, Torkelsen AE (1990). "Ptychoverpa bohemica new record found in South Norway". Blyttia (en noruegués) 48 (4): 173–5. ISSN 0006-5269.
  31. ↑ Skirgiello A. (1960). "Discomycètes de printemps de Bialowieza" [Spring Discomycetes of Bialowieza]. Monographiae Botanicae (en francés) 10 (2): 3–19.
  32. ↑ Skryabina AA. (1975). "Fructification of some species of edible fungi from the family Helvellaceae in the Slobodsky Roan of the Kirov Oblast". Rastitel'nye Resursy 11 (4): 552–5. ISSN 0033-9946.
  33. ↑ Ryman S. (1978). "Swedish Pezizales of spring and early summer". Svensk Botanisk Tidskrift (en sueco) 72 (4): 327–40. ISSN 0039-646X.
  34. ↑ Minter DW, Hayova VP, Minter TJ, Tykhonenko YY. "Verpa bohemica (Krombh.) J. Schröt.". Electronic Distribution Maps of Ukrainian Fungi. Arquivado dende o orixinal o 2011-09-27. Consultado o 2011-05-06.
  35. ↑ Wani W, Pala SA, Boda RH, Mir RA (2010). "Morels in Southern Kashmir Himalaya". Journal of Mycology and Plant Pathology 40 (4): 540–6. ISSN 0971-9393.
  36. ↑ Dogan HH, Ozturk C, Kasik G, Aktas S (2007). "Macrofungi distribution of Mut province in Turkey". Pakistan Journal of Botany 39 (1): 293–308. ISSN 0556-3321.
  37. ↑ Skirgiello A. (1967). "Materiały do poznania rozmieszczenia geograficznego grzybów wyższych w Europie. II" [Contribution to the knowledge of geographical distribution of higher fungi in Europe: II]. Acta Mycologica (en polaco) 3: 243–9.
  38. ↑ Gilman JC. (1916). "Cabbage yellow and the relation of temperature to its occurrence". Annals of the Missouri Botanical Garden 3 (1): 25–84 (see p. 55). Bibcode:1916AnMBG...3...25G. JSTOR 2990072. doi:10.2307/2990072.
  39. ↑ Hobbie EA, Weber NS, Trappe JM (2001). "Mycorrhizal vs saprotrophic status of fungi: the isotopic evidence". New Phytologist 150 (3): 601–10. Bibcode:2001NewPh.150..601H. doi:10.1046/j.1469-8137.2001.00134.x.
  40. ↑ Kuo M. (2007). 100 Edible Mushrooms. Ann Arbor, Michigan: The University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-03126-9.
  41. ↑ Tiffany LJ, Knaphaus G, Huffman DM (1998). "Distribution and ecology of the morels and false morels of Iowa". Journal of the Iowa Academy of Science 105 (1): 1–15. Arquivado dende o orixinal (abstract) o 2012-08-29.
  42. ↑ Krivosheina NP. (2008). "Macromycete fruit bodies as a habitat for dipterans (Insecta, Diptera)". Entomological Review 88 (7): 778–92. Bibcode:2008EntRv..88..778K. doi:10.1134/S0013873808070038.
  43. ↑ Orr DB, Orr RT (1979). Mushrooms of Western North America. Berkeley, California: University of California Press. p. 36. ISBN 0-520-03656-5.
  44. ↑ Lincoff G, Mitchel DH (1977). Toxic and Hallucinogenic Mushroom Poisoning: a Handbook for Physicians and Mushroom Hunters. Nova York, Nova York: Van Nostrand Reinhold. p. 171. ISBN 978-0-442-24580-1.
  45. 1 2 Paolo Davoli; Nicola Sitta (2015). "Early Morels and Little Friars, or a Short Essay on the Edibility of Verpa bohemica" (PDF). Fungi 8: 4–9. Consultado o 14 de marzo de 2022.
  46. ↑ Maybrier M, Maybrier M. (2011). Morel Hunting. Mechanicsburg, Pennsylvania: Stackpole Books. p. 18. ISBN 978-0-8117-0834-0.
  47. ↑ Lagrange, E; Vernoux, JP (29 July 2020). "Warning on False or True Morels and Button Mushrooms with Potential Toxicity Linked to Hydrazinic Toxins: An Update.". Toxins 12 (8): 482. PMC 7472412. PMID 32751277. doi:10.3390/toxins12080482.
  48. ↑ Pelouch M, Pelouch L (2008). How to Find Morels. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. p. 71. ISBN 978-0-472-03274-7.

Ligazóns externa

[editar | editar a fonte]
Obtido de «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Verpa_bohemica&oldid=7441324»