Verderolo europeo

Freebase	/m/01_6p5
ITIS	997806
OTT	1083715

Verderolo europeo
	Chloris chloris ; Carl von Linné 1758
	Instancia de taxon
	Categoría taxonómica especie
	Sinónimo taxonómico Carduelis chloris
	Taxon superior Chloris
	Nome curto C. chloris
	Combinación orixinal Loxia chloris
	Sinonimia Carduelis chloris
Características
	Período de incubación 14 DD
	Tamaño da niñada 4.9
Conservación
	Identificador UICN 22720330
Distribución
	Área de distribución Brasil; América do Sur; África
Dimensións
	Masa 2.17 g peso de nacemento
Clasificación taxonómica
Reino	Animalia
Filo	Chordata
Clase	Aves
Orde	Passeriformes
Familia	Fringillidae
Xénero	Chloris
Especie	C. chloris
Identificadores
Freebase
Freebase	/m/01_6p5
ITIS	997806
OTT	1083715
Fontes e ligazóns
	Descrito pola fonte Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron "Q24414569 " ;
	Descrito pola fonte Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron "Q24414569 " ;
	Wikidata G:Commons C:Commons

O verderolo europeo^[1] (Chloris chloris)^[2] é un paxaro presente en toda Europa, norte de África e suroeste de Asia. Aínda que se comporta en xeral como ave sedentaria, algunhas poboacións que viven nas zonas máis boreais da súa distribución, móvense cara ao sur no inverno.

Descrición

O verderolo é un paxaro
que adeprendeu a cantar;
agora os nenos da escola
quéreno engaiolar.

—L. Vázquez^[3]

O verderolo europeo mide entre 14 e 16 cm de lonxitude. É de cor verde oliva, coas plumas das ás e a beira do rabo de cor amarela dourada. As femias e os exemplares novos son menos brillantes e teñen tons castaños no lombo. O peteiro é groso e cónico. Ten o rabo curto e a cabeza grande.

Distribución e hábitat

Ademais das zonas xa citadas o verderolo europeo foi introducido e está presente en Nova Zelandia, parte de Australia, e algúns países da América do sur, como o Brasil e a Arxentina.

As súas zonas de cría máis comúns sitúanse nas beiras de zonas de bosque, sebes e xardíns con vexetación relativamente mesta.

Reprodución

A súa época de cría vai de finais de abril a xuño. O niño ten forma de pratiño e constrúeno en sebes ou vexetación mesta. Poñen 5 ou 6 ovos abrancazados con manchas e puntos castaños escuros. A femia choca os ovos 13 ou 14 días e os dous membros da parella alimentan os polos.

Conduta e alimentación

O seu voo ondulante é moi característico. Na época nupcial o macho voa describindo círculos ó redor da femia, cantando sen parar.

Non teme a presenza humana. Fóra da época de cría pode xuntarse en bandos, ás veces mesturado con outras especies de frinxílidos. A base da súa alimentación son as sementes, aínda que pode alimentar as crías tamén con algúns insectos.