Usuaria:AmeliaVR2019/Lydia Cabrera

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
AmeliaVR2019/Lydia Cabrera

Lydia Cabrera, nada en A Habana o 20 de maio de 1899 e finada en Miami o 19 de setembro de 1991, foi unha etnóloga, investigadora e narradora cubana. Os seus estudos sobre a presenza e pegadas da cultura africana na Illa nos seus aspectos lingüísticos e antropolóxicos son de ineludible consulta.

Biografía[editar | editar a fonte]

Filla do historiador cubano Raimundo Cabrera, naceu e educouse na Habana, onde tamén se iniciou no folklore afrocubano.

En 1913 comezou a escribir a crónica social da revista Cuba e América baixo o pseudónimo de Nena. En 1927 pasou a residir en París, onde publicou -traducidos ao francés por Francis de Miomandre- os seus Contes nègres de Cuba (París, Gallimard, 1936), baseados en relatos ouvidos de viva voz, que constitúen tanto un achegue ao coñecemento do folclore negro como unha recreación poética.

De regreso a Cuba continuou neste labor que cada vez se foi afastando máis da ficción literaria para derivar cara a un estudo da cultura afro-cubana, nos seus aspectos lingüísticos e antropolóxicos.

Foi asesora da Xunta do Instituto Nacional de Cultura baixo a ditadura de Batista. Traballos seus foron publicados nas revistas francesas Cahiers du Sud, Revue de Paris e Lles Nouvelles Litteraires, e nas cubanas Revista Orígenes (1945-1954), Revista Bimestre Cubana (1947), Lyceum (1949), Lunes de Revolución, Bohemia.

O seu libro Por qué... cuentos negros de Cuba foi tamén traducido ao francés por Francis de Miomandre (París, Gallimard, 1954). En El Monte (1954) dedícase por completo a estudar as orixes da Santería, nacida da mestura das deidades de Yoruba cos santos católicos. Anago:Vocabulario Lucumi, é un estudo da linguaxe Lucumi e a súa adaptación ao español.

En 1955 publicou a súa recompilación de Refranes de negros viejos (A Habana, Eds. CR, 1955). Ao triunfo da Revolución marchouse do país.

Nos seus primeiros libros etnolóxicos, publicados entre 1954 e 1958, comezando con El Monte, a autora recolle os máis importantes fundamentos antropolóxicos, relixiosos e culturais do legado afrocubano. Para iso ten que gañarse a confianza dos seus informantes, os cales gardan celosamente o segredo dos seus rituais, mitos e costumes. Por outra banda, tivo que desenvolver unha profunda investigación de campo que a levou a moverse por numerosos pobos e cidades, sobre todo da Habana, Trindade, As Vilas e Matanzas. Para ela, o importante consistía en desentrañar "a pegada profunda e viva que deixaron nesta illa, os conceptos máxicos e relixiosos, as crenzas e prácticas dos negros importados de África durante varios séculos de trata ininterrompida".

Traxectoria académica[editar | editar a fonte]

Foi portavoz da cultura afrocubana, convértese nunha fiel rescatadora de todas as crenzas e prácticas relixiosas presentes en Cuba.

Na súa infancia non puido ir á escola por problemas de enfermidade e na casa é educada libremente por titores. O bacharelato tamén transcorre no seu fogar e posteriormente toma cursos de posgrao.

En 1927 viaxa a París, estuda en l'École du Louvre na que se gradúa tres anos máis tarde. Lydia comeza a investigar para os seus escritos en 1928 e despois de dous meses en Cuba regresa a París, e comeza a escribir contos negros, que aparecen publicados en Cahiers du Sud, Revue de Paris, e Lles Nouvelles Littéraires. Estes son traducidos ao francés, e a editoral Gallimard publícaos en París, en 1936, baixo o nome de Contes nègres de Cuba. En 1940, publícase a primeira edición en español de Contos negros de Cuba. En 1930, nunha visita que Federico García Lorca realizou a Cuba, Lydia conduciu ao poeta a unha cerimonia secreta afrocubana que o fascinou.

Pola súa dedicación ao seu traballo gañouse a confianza dos afrocubanos, o que lle permitiu en 1950 percorrer todo o país e recompilar moita información sobre rituais e mitos que eran coñecidos por poucos. O seu libro O Monte é considerado una biblia das relixións afrocubanas.

Os seus relatos abordan diversos temas: a orixe do universo africano, animais personificados, os deuses africanos, os animais e as plantas, o seu destino e quefacer na vida.

Lydia Cabrera morre o 19 de setembro de 1991, ao noventa e dous anos de idade.

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Cuentos negros de Cuba
  • ¿Por qué? Cuentos negros de Cuba
  • El Monte
  • Refranes de negros viejos
  • Anagó, vocabulario lucumí
  • La sociedad secreta Abakuá, narrada por viejos adeptos.
  • Otán Iyebiyé, las piedras preciosas.
  • Ayapá: Cuentos de Jicotea
  • La laguna sagrada de San Joaquín
  • Yemayá y Ochún
  • Anaforuana: ritual y símbolos de la iniciación en la sociedad secreta Abakuá
  • Francisco y Francisca: chascarrillos de negros viejos
  • Itinerarios del Insomnio: Trinidad de Cuba
  • Reglas de Congo: Palo Monte Mayombe
  • Koeko iyawó, aprende novicia: pequeño tratado de regla lucumí
  • Cuentos para adultos, niños y retrasados mentales
  • La Regla Kimbisa del Santo Cristo del Buen Viaje
  • Páginas Sueltas

Revistas cubanas onde realizou as súas publicacións[editar | editar a fonte]

  • Orígenes 1945- 1954
  • Revista Bimestre Cubana 1947
  • Lyceum 1949
  • Lunes de Revolución y Bohemia.
  • En 1942 publicou unha tradución súa de Cahier d'un retour au pays natal, de Aimé Césaire (Regreso al país natal), ilustrada con dibujos de Wifredo Lam

Enlaces externos[editar | editar a fonte]

[[Categoría:Antropólogas]] [[Categoría:Antropoloxía]] [[Categoría:Escritora cubana]] [[Categoría:Antropólogos cubanos]] [[Categoría:Investigadora]] [[Categoría:Etnoloxía]] [[Categoría:Antropoloxía cultural]] [[Categoría:Wikipedia:Páxinas con traducións non revisadas]]