Usuaria:AmeliaVR2019/Delmira Agustini

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
AmeliaVR2019/Delmira Agustini

Delmira Agustini Triaca , nada en Montevideo o 24 de outubro de 1886 e finada en Montevideo o 6 de xullo de 1914, foi una poeta modernista uruguaia.

Biografía[editar | editar a fonte]

Delmira Agustini pertenceu a unha familia burguesa, de nai arxentina e pai uruguaio. Foi unha nena solitaria, educada no fogar, onde recibiu clases de francés, música e pintura, a cargo de mestres particulares. A nai de Delmira tiña un carácter autoritario e absorbente que marcou a personalidade da nova poeta que ante a súa familia tiña un carácter eminentemente dócil, pero paralelamente desenvolveu case en segredo a súa verdadeira personalidade de poeta, en versos dun erotismo aceso, triunfal e agónico o mesmo tempo. Cando contaba só dezaseis anos apareceron publicados os seus poemas e relatos en coñecidas revistas de entón: Vermello e Branco e A Pètite Révue. Aos dezaoito anos xa escribía columnas na Alborada converténdose rapidamente nun personaxe da vida cultural, asistindo a tódolos actos públicos sempre acompañada pola súa nai. Publicou en 1907 o seu primeiro libro: O libro branco e Cantos da mañá, en 1910. En 1912 Rubén Darío, o gran poeta de América, o creador do Modernismo, chegou a Montevideo e foi visitar á poeta e a visita o deixou marabillado: “De todas as mulleres que hoxe escriben en verso ningunha impresionou o meu ánimo como Delmira Agustini... é a primeira vez que en lingua castelá aparece unha alma feminina no orgullo da súa inocencia e do seu amor, a non ser Santa Teresa na súa exaltación... se esta bela nena continúa na lírica revelación do seu espírito como até agora, vai asombrar ao noso mundo de fala española.. .pois por ser moi muller di cousas exquisitas que nunca se dixeron”. As contradicción do seu carácter tamén se dan na súa contorna familiar xa que os mesmos pais sobreprotectores que a chaman “a Nena”, son os mesmos que a alentan a publicar os seus versos acesos. Delmira casou con Enrique Job Reyes, un comerciante novo , en 1913. Aos cincuenta e tres días de casada, volveu á casa familiar, quizais por estar namorada do escritor arxentino Manuel Ugarte, co que facía tempo que mantida relación epistolar e ao que adoitaba ver en Montevideo; en calquera caso a relación co seu marido continuou como amantes furtivos á vez que se divorciaban legalmente. Pero a tarde do 6 de xullo de 1914, o xa ex-marido citouna nunha habitación alugada, nesa cita, Reyes asasinouna con dous balazos e logo suicidouse. A súa poesía inscribiuse na corrente modernista da época, pero cando o soterrado sentimento que alentaba na alma da poeta podía expresarse sen trabas as súas palabras alcanzaban unha dimensión máis auténtica, dando lugar aos seus poemas excelsos: Explosión, Íntima, O inefable, Visión, Outra estirpe, Pregaria, que bastaron para asegurarlle un lugar privilexiado, na súa curta vida, no parnaso literario.

Obra[editar | editar a fonte]

Os seus poemas seguen a corrente modernista e están cheos de feminismo, simbolismo, sensualidade e sexo. A alma de Delmira sen "filtros nin condicionamentos" queda patente no poemario Os cálices baleiros. A obra é, ademais unha invitación a desandar o camiño que a conduciu ao seu eu.[1] En 1924 publicáronse en Montevideo as súas obras completas. Entre os seus títulos destacan:

  • O libro branco (1907).
  • Cantos da mañá (1910).
  • Os cálices baleiros (1913).

Edicións póstumas:

  • O rosario de Eros (1924).
  • Os astros do abismo (1924).
  • Correspondencia sexual (1969).

Na Colección Delmira Agustini da Biblioteca Nacional de Uruguai, ademáis de cartas, fotos e obxectos da poeta hai máis dun cento de follas soltas e sete cadernos de manuscritos.[2]

Memorial[editar | editar a fonte]

A cidade de Montevideo conta cun espazo memorial dedicado a Delmira Agustini e a todas as vítimas da violencia de xénero situado na rúa Andes 1206, onde Delmira foi asasinada polo seu exmarido. É una obra do artista Martín Xastre e foi inaugurado en 2014 ao cumprirse 100 anos do asasinato da poeta.[3]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Agustini. Alejandro Cáceres, ed. Poesías completas. Montevideo: Ediciones de la Plaza. 
  • Fernández dous Santos, Mirta (ed.) (2019). A recepción crítica da obra de Delmira Agustini polos seus contemporáneos : a través da súa correspondencia inédita e pouco difundida. Madrid: Iberoamericana / Frankfurt a.M.: Vervuert.

Traducións[editar | editar a fonte]

  • Agustini, Delmira. Líricas: poesías seleccionadas. Tradución de Gleiton Lentz. Edições Nephelibata, 2005.
  • Agustini, Delmira. Alguns cálices d'Vos cálices vazios. Tradución de Gleiton Lentz. En: Cadernos de Literatura em Tradução, n. 8, 2007, pp. 179-201
  • Agustini, Delmira. Poetics of Eros. Tradución de Alejandro Cáceres. Illinois: Willis Barnstone, 2003.
  • Agustini, Delmira. Selected Poetry of Delmira Agustini. Poetics of Eros. Tradución ao inglés de Alejandro Cáceres. Southern Illinois University Press, 2008. ISBN 978-0809328680

Notas[editar | editar a fonte]

  1. García Gutiérrez, Rosa: Los cálices vacíos. Delmira Agustini, Sevilla, Point de Lunettes, 2014 ISBN 978 84 96508 73 9.
  2. "Delmira Agustini en Sus Papeles." (en castelán). Consultado o 2019-10-14. 
  3. Motevideo (2014). "A ella". Consultado o 5 de marzo de 2017. 

Enlaces externo[editar | editar a fonte]

[[Categoría:Escritores modernistas]] [[Categoría:Poetas en lingua castelá]] [[Categoría:Uruguaios de ascendencia italiana]] [[Categoría:Escritora]] [[Categoría:Víctimas de violencia de género]] [[Categoría:Víctimas mortais de violencia de xénero]] [[Categoría:Mulleres século XX]] [[Categoría:Escritoras uruguaias]]