Tzvetan Todorov

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Infotaula de personaTzvetan Todorov

Editar o valor em Wikidata
Nome orixinal(fr) Tzvetan Todorov
(bg) Цветан Тодоров Editar o valor em Wikidata
Biografía
Nacemento1 de marzo de 1939 Editar o valor em Wikidata
Sofía (Reino de Bulgaria) Editar o valor em Wikidata
Morte7 de febreiro de 2017 Editar o valor em Wikidata (77 anos)
13.º arrondissement de Paris, Francia (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
Causa da morteMorte natural Editar o valor em Wikidata (Distúrbio neurológico (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata)
Director Centre de Recherches sur les Arts et le Langage (en) Traducir
1983 – 1987 Editar o valor em Wikidata
Datos persoais
País de nacionalidadeFrancia
Bulgaria Editar o valor em Wikidata
EducaciónÉcole des hautes études en sciences sociales (pt) Traducir - psicoloxía (–1966)
Universidade de Sófia (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
Director de teseRoland Barthes Editar o valor em Wikidata
Actividade
Campo de traballoLingüística e literatura Editar o valor em Wikidata
Ocupaciónescritor de non ficción , xeólogo , teórico literario , ensaísta , crítico , sociólogo , semiologist (en) Traducir , crítico literario , historiador , filósofo Editar o valor em Wikidata
EmpregadorUniversidade Harvard
Universidade de Columbia
Centre national de la recherche scientifique
Universidade Yale
Universidade de California en Berkeley
Universidade de París 8 Editar o valor em Wikidata
Membro de
LinguaLingua búlgara e lingua francesa Editar o valor em Wikidata
Obra
Obras destacables
Familia
CónxuxeNancy Huston (1981–2014) Editar o valor em Wikidata
FillosLéa Todorov (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
PaiTodor Borov (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
IrmánsIvan Todorov (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
Premios
Sinatura
Editar o valor em Wikidata

IMDB: nm1931738 Dialnet: 21795 iTunes: 373226239 Find a Grave: 176140329 Editar o valor em Wikidata
Todorov en 2011.

Tzvetan Tódorov (en búlgaro, Цветан Тодоров), nado en Sofía o 1 de marzo de 1939 e finado en París o 7 de febreiro de 2017, foi un lingüista, filósofo, historiador, crítico e teórico literario de expresión e nacionalidade francesa, tras residir no país galo dende 1963. Recibiu diversas distincións de relevancia.

Obra[editar | editar a fonte]

  • Théorie de la littérature, textes des formalistes russes, París, Le Seuil, 1965.
  • Littérature et Signification, París, Larousse, 1967.
  • Grammaire du "Décaméron", París, Mouton, 1969.
  • Introduction à la littérature fantastique, París, Le Seuil, 1970.
  • Poétique de la prose, París, Le Seuil, 1971.
  • Qu’est-ce que le structuralisme ? Poétique, París, Le Seuil, 1977.
  • Théories du symbole, París, Le Seuil, 1977.
  • Symbolisme et Interprétation, París, Le Seuil, 1978.
  • Les Genres du discours, París, Le Seuil, 1978.
  • Dictionnaire encyclopédique des sciences du langage, avec Oswald Ducrot, París, Le Seuil, 1979.
  • Mikhaïl Bakhtine, le principe dialogique, París, Le Seuil, 1981.
  • La Conquête de l'Amérique : la question de l'autre, París, Le Seuil, 1982.
  • Récits aztèques de la conquête, avec Georges Baudot, París, Le Seuil, 1983.
  • Critique de la critique, París, Le Seuil, 1984.
  • Frêle Bonheur : essai sur Rousseau, París, Hachette, 1985.
  • La Notion de littérature et autres essais, París, Le Seuil, 1987.
  • Nous et les autres, París, Le Seuil, 1989.
  • Face à l’extrême, París, Le Seuil, 1991.
  • Les Morales de l’histoire, París, Grasset, 1991.
  • Éloge du quotidien : essai sur la peinture hollandaise du XVIIe siècle, París, Adam Biro, 1993.
  • Une tragédie française, été 1944 : scènes de guerre civile, París Le Seuil, 1994 ISBN 2-02-067920-5.
  • La Vie commune : essai d'anthropologie générale, París, Le Seuil, 1995.
  • L’Homme dépaysé, París, Le Seuil, 1996.
  • Benjamin Constant : la passion démocratique, París, Hachette littératures, 1997.
  • Le Jardin imparfait : la pensée humaniste en France, París, Grasset, 1998.
  • La Fragilité du bien : le sauvetage des juifs bulgares, París, Le Grand Livre du mois, 1999.
  • Éloge de l’individu : essai sur la peinture flamande de la Renaissance, París, Adam Biro, 2000.
  • Mémoire du mal, tentation du bien, París, Robert Laffont, 2000.
  • Devoirs et Délices : une vie de passeur (entretiens avec Catherine Portevin), París, Le Seuil, 2002.
  • Le Nouveau Désordre mondial : réflexions d’un Européen, París, Robert Laffont, 2003.
  • Les Abus de la mémoire, París, Arléa, 2004.
  • Les Aventuriers de l'absolu, París, Robert Laffont, 2006.
  • L'Esprit des Lumières, París, Robert Laffont, 2006.
  • La Littérature en péril, París, Flammarion, 2007.
  • L'Art ou la Vie ! : le cas Rembrandt, París, Biro éditeur, 2008.
  • Un humanismo bien temperado (conversación con Ger Groot) en Adelante, ¡contradígame!, Madrid, Ediciones Sequitur, 2008.
  • La Peur des barbares : au-delà du choc des civilisations, París, Robert Laffont, 2008.
  • La Signature humaine : essais 1983-2008, París, Le Seuil, 2009.
  • L'Expérience totalitaire : la signature humaine, París, Le Seuil, 2010.
  • Georges Jeanclos, Galerie Capazza et Biro & Cohen éditeurs, 2011.
  • Goya à l'ombre des Lumières, París, Flammarion, 2011.
  • Les Ennemis intimes de la démocratie, París, Robert Laffont - Versilio, 2012.
  • Insoumis, París, Robert Laffont - Versilio, 2015[1].

Premios e galardóns[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Page du livre Insoumis, na páxina da editorial". Arquivado dende o orixinal o 02 de outubro de 2016. Consultado o 12 de febreiro de 2017. 
  2. Le palmarès de l'Académie française.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]