A traxedia dos comúns ou traxedia dos bens comúns refírese a unha situación na que os individuos, actuando de forma independente, racional e de acordo cos seus propios intereses, actúan en contra dos intereses dunha comunidade, esgotando os bens de uso común (en inglés, Commons ). Segundo a hipótese da "traxedia dos comúns", o acceso libre daría lugar á sobreexplotación de recursos finitos, provocando o seu esgotamento.
Este concepto baseouse orixinalmente nun ensaio escrito polo matemático e economista William Forster Lloyd sobre a propiedade comunal da terra nas vilas medievais, aínda que foi popularizado polo ecoloxista Garrett Hardin no ensaio " The Tragedy of the Commons ", publicado en 1968 en Revistade ciencia. Porén, a propia hipótese é tan antiga como Tucídides e Aristóteles.[1] O fenómeno xa se observou en situacións concretas, como a do Boston Common, na que a sobreexplotación fixo que o Common deixara de ser utilizado como zona de pasto público. [2]
Non obstante, a economista gañadora do Premio NobelElinor Ostrom (xunto con outros investigadores) revisou o traballo de Hardin en 1999, descubrindo que a traxedia dos comúns non é tan frecuente nin tan difícil de resolver como Hardin sostivo, xa que os residentes a miúdo crean solucións ao problema do común; Porén, cando os bens comúns foron asumidos por individuos non locais, estas solucións xa non foron eficaces.[3] O politicólogo Robert Axelrod da Universidade de Míchigan tamén argumentou que mesmo os individuos interesados só no seu propio benestar atoparán formas de cooperar, xa que o autocontrol colectivo serve tanto aos intereses do individuo como ao do grupo. [4] Por iso, algúns autores sosteñen que, en lugar de chamarse este fenómeno " A traxedia dos comúns ", debería chamarse " A traxedia do fracaso dos comúns ".
↑Aristóteles expresaba así o concepto: «Que todas as persoas chamen súa á mesma cousa no sentido en que o fan pode ser algo excelente, pero é impracticable; ou se as palabras tómanse noutro sentido, tal unidade non conduce de ningún xeito á harmonía. E hai outra obxección a esta proposta. O que é común a moitos recibe a menor atención. Cada un pensa principalmente en si mesmo, apenas no interese común; e só cando lle concierne como individuo. Á parte doutras consideracións, cada un está máis inclinado a descoidar o deber que espera que outro cumpra; como nas familias, moitos serventes son a miúdo menos útiles que uns poucos.»Aristóteles (384 a.C.-322 a.C.), Política, Livro II, Capítulo III, 1261b; traducido do grego por Benjamin Jowett em The Politics of Aristotle: Translated into English with Introduction, Marginal Analysis, Essays, Notes and IndicesArquivado 30 de abril de 2007 en Wayback Machine. (Oxford: Clarendon Press, 1885), Vol. 1 de 2. Ver também aquiArquivado 07 de outubro de 2023 en Wayback Machine., aqui, aquiArquivado 07 de xaneiro de 2009 en Wayback Machine. ou aquiArquivado 05 de agosto de 2023 en Wayback Machine..
↑Loewen, James. Lies Across America: What Our Historic Sites Get Wrong. Nova York: The New Press, 1999. p. 414 ISBN0965003172ISBN non válido
