Tratado de París (1898)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
John Hay, Secretario de Estado estadounidense, firmando a ratificación do tratado en representación dos Estados Unidos.

Polo Tratado de París do 10 de decembro de 1898, os Estados Unidos de América poñen fin á súa guerra contra España. Os españois perderon con este Tratado as súas últimas colonias de América así como as illas Filipinas.[1] Filipinas, Guam e Porto Rico foron oficialmente cedidas aos Estados Unidos de América por 20 millóns de dólares[2].

Aínda que durante as negociacións España tento incluír numerosas emendas, ao final non tivo máis remedio que aceptar todas e cada unha das imposicións estadounidenses, xa que perdera a guerra e era consciente de que o superior poderío armamentístico estadounidense podería pór en perigo outras posesións españolas en Europa e África.

O tratado asinouse sen a presenza dos representantes dos territorios invadidos polos Estados Unidos de América, o que provocou un gran descontento entre a poboación desas ex-colonias, especialmente no caso de Filipinas, que acabaría enfrontándose contra os Estados Unidos de América na guerra filipino-estadounidense.

Negociadores[editar | editar a fonte]

Os membros da delegación estadounidense eran William R. Day, William P. Frye, Cushman Kellogg Davis, George Gray e Whitelaw Reid. Tres deles eran senadores. A delegación española estaba formada por Eugenio Montero Ríos, Buenaventura de Abarzuza, José de Garnica, Wenceslao Ramírez de Villa-Urrutia e Rafael Cerero. Amais, nas negociacións participou o diplomático francés Jules Cambon.

Artigos principais[editar | editar a fonte]

Artigo I[editar | editar a fonte]

España renuncia todo dereito de soberanía e propiedade sobre Cuba. En atención a que dita illa, cando sexa evacuada por España, vai ser ocupada polos Estados Unidos, os Estados Unidos mentres dure a súa ocupación, tomarán sobre si e cumprirán as obrigacións que polo feito de ocupala, imponlles o Dereito Internacional, para a protección de vidas e facendas.

Artigo II[editar | editar a fonte]

España cede aos Estados Unidos a Illa de Porto Rico e as demais que están agora baixo a súa soberanía nas Indias Occidentais, e a Illa de Guam no Arquipélago das Marianas ou Ladróns.

Artigo III[editar | editar a fonte]

España cede aos Estados Unidos o arquipélago coñecido polas Illas Filipinas, que comprende as illas situadas dentro das liñas seguintes: (segue definición de coordenadas do territorio filipino).

Consecuencias[editar | editar a fonte]

Os estadounidenses asentáronse en Porto Rico, en Filipinas e sobre a illa de Guam a cambio do pago dunha indemnización de 20 millóns de dólares a España. Tamén anexaron o paso as illas Hawai. Cuba obtivo unha independencia artificial baixo a alta vixilancia do seu potente veciño e cede malia todo aos americanos o dereito a instalar bases sobre esta illa ao sur de Florida.

O 20 de maio de 1902, o xeneral estadounidense Wood entregou a administración da illa ao seu primeiro Presidente, Estrada Calibrador. Pero Washington conservou un dereito de fiscalización e intervención sobre os asuntos cubanos en virtude dun acto denominado "emenda Platt". Esta illa volveuse independente baixo o protectorado americano; ata 1934, segundo a emenda obriga a Cuba a obter a autorización dos Estados Unidos de América para asinar todo acordo diplomático.

Desde 1961, as relacións de Cuba con Washington deterioráronse baixo a conduta do seu xefe Fidel Castro que, volto cara a URSS, proseguiu a súa revolución marxista-leninista. Este estado desde 1964 non forma xa parte da Organización dos Estados Americanos creada en 1890; pero en 1973 algúns países reclaman un restablecemento das relacións diplomáticas con Cuba.

Filipinas converteuse nunha República en 1946 e Porto Rico obtivo en 1952 por parte dos Estados Unidos de América un estatuto de Estado libre.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]