Tratado de París (1898)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
John Hay, Secretario de Estado estadounidense, firmando a ratificación do tratado en representación dos Estados Unidos.

O Tratado de París do 10 de decembro de 1898 marcou o fin da Guerra hispano-estadounidense. España perdeu as últimas colonias de América, así como as illas Filipinas e outras posesións no Pacífico.[1] Filipinas, xunto con Guam e Porto Rico, foron oficialmente cedidas aos EUA por 20 millóns de dólares.[2]

Durante as negociacións, España tentou incluír numerosas emendas. Porén, ao final tivo que aceptar todas as imposicións estadounidenses, xa que perdera a guerra. Amais, era consciente de que o poderío armamentístico estadounidense podería ameazar outras posesións españolas en Europa e África.

O tratado foi asinado sen a presenza dos representantes dos territorios invadidos, o que provocou un gran descontento entre a poboación das excolonias. Filipinas acabaría enfrontándose aos EUA na guerra filipino-estadounidense.

Negociadores[editar | editar a fonte]

Os membros da delegación estadounidense eran William R. Day, William P. Frye, Cushman Kellogg Davis, George Gray e Whitelaw Reid. Tres deles eran senadores. A delegación española estaba formada por Eugenio Montero Ríos, Buenaventura de Abarzuza, José de Garnica, Wenceslao Ramírez de Villa-Urrutia e Rafael Cerero. Nas negociacións participou tamén o diplomático francés Jules Cambon.

Artigos principais[editar | editar a fonte]

Artigo I[editar | editar a fonte]

España renuncia todo dereito de soberanía e propiedade sobre Cuba. En atención a que dita illa, cando sexa evacuada por España, vai ser ocupada polos Estados Unidos, os Estados Unidos mentres dure a súa ocupación, tomarán sobre si e cumprirán as obrigacións que polo feito de ocupala, imponlles o Dereito Internacional, para a protección de vidas e facendas.

Artigo II[editar | editar a fonte]

España cede aos Estados Unidos a Illa de Porto Rico e as demais que están agora baixo a súa soberanía nas Indias Occidentais, e a Illa de Guam no Arquipélago das Marianas ou Ladróns.

Artigo III[editar | editar a fonte]

España cede aos Estados Unidos o arquipélago coñecido polas Illas Filipinas, que comprende as illas situadas dentro das liñas seguintes: (segue definición de coordenadas do territorio filipino).

Consecuencias[editar | editar a fonte]

Os EUA asentáronse en Porto Rico, en Filipinas e na illa de Guam a cambio dunha indemnización de 20 millóns de dólares a España. Tamén anexaron o paso as illas Hawai. Cuba obtivo unha independencia artificial, baixo alta vixilancia estadounidense, e cédelles EUA o dereito a instalar bases sobre esta illa ao sur de Florida.

O 20 de maio de 1902, o xeneral estadounidense Wood entregou a administración da illa ao seu primeiro Presidente, Estrada Calibrador. Pero Washington conservou un dereito de fiscalización e intervención sobre os asuntos cubanos en virtude da denominada "emenda Platt". Esta illa volveuse independente baixo o protectorado americano. Ata 1934, a emenda obrigaba a Cuba a obter a autorización dos EUA para asinar calquera acordo diplomático.

Desde 1961, as relacións entre Cuba e os EUA deterioráronse por consecuencia da Revolución Cubana, de signo marxista-leninista, afín á URSS e liderada por Fidel Castro. Dende 1964, este estado non forma xa parte da Organización dos Estados Americanos, creada en 1890. En 1973, algúns países reclaman o restabelecemento das relacións diplomáticas con Cuba.

Filipinas converteuse nunha República independente en 1946. Porto Rico obtivo en 1952 por parte dos Estados Unidos de América un estatuto de Estado libre.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]