Torres do Oeste

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Coordenadas: 42°40′35.93″N 08°43′32.79″W / 42.6766472°N 8.7257750°W / 42.6766472; -8.7257750

Torres do Oeste
Torres de Catoira 1.jpg
Concello Catoira
Provincia Pontevedra
Comunidade autónoma Galicia
Estilo arquitectónico
Estilo orixinario romano(?)
Estilo actual románico(século XV)
Estado actual ruínas consolidadas, visita libre
Véxase tamén
Castelos de Galicia


As Torres do Oeste son un sitio arqueolóxico composto polas ruínas consolidadas dunhas torres de orixe romana que serviron de enclave fundamental para a defensa das terras da arquidiocese de Santiago de Compostela dos ataques normandos na Alta e na Baixa Idade Media.

Trátase dun castelo de acceso libre e uso turístico e foi declarado Monumento Nacional.

Situación[editar | editar a fonte]

Sitúase na confluencia do río Ulla e a ría de Arousa, no concello de Catoira, comarca de Caldas.

Historia[editar | editar a fonte]

Orixe[editar | editar a fonte]

No lugar que ocupan as torres tense testemuñado actividade humana desde época castrexa, sabémolo polos restos de cerámica e útiles de bronce atopados.

A data da súa construción foi, durante moito tempo, motivo de longas discusións. Xa o autor romano Pomponio Mela menciona na súa obra a existencia na desembocadura do Ulla das "Turris Augusti".

Torres do Oeste dende a ponte.
Torre.
Capela románica e unha das torres.

Pero tívose que esperar a que a mediados do século XX escavacións arqueolóxicas demostrasen a existencia de restos romanos situados na cimentación das torres.[1]

Idade Media[editar | editar a fonte]

No século X, por mor das numerosos ataques normandos remontando a ría, incluída a morte do bispo Sisnando defendendo a súa diocese fixo que os seus sucesores se esforzasen en reparar e mellorar as defensas da ría.

O 29 de outubro de 1024 o rei Afonso V o Nobre doa a Vistruario bispo de Iria, as torres. Cara ao ano 1040 o bispo Cresconio[2] ordenou importantes traballos de reformas.

Pola Historia Compostelana sabemos que os traballos de melloras e reformas continuaron baixo os mandatos dos sucesores de Cresconio: Diego Páez e Diego Xelmírez.

No século XII defínese a estrutura definitiva do castelo, quedando composta a fortaleza por sete torres que amurallaban un recinto arrodeado de pantanos.

Posúe unha capela do século XII construída por Xelmírez e dedicada ó Apóstolo Santiago. A partir do século XV,a fortaleza comeza a súa decadencia, e finalmente no ano 1525 gran parte das construcións foron destruídas.

Descrición[editar | editar a fonte]

Na actualidade consérvanse en pé os alzados de dúas das torres e unha terceira moi arruinada. As torres son de planta cadrada e construídas con "perpiaño mediano" (coñecido como asturiano) e grandes perpiaños nos esquinais e nas xambas.

A ermida[editar | editar a fonte]

Trátase do do mesmo templo que Diego Xelmírez levantou 'ad fundamentis no ano 1122. Atópase unida a unha torre e foi refeita en tempos modernos. En imaxes antigas pódense ver as bóvedas totalmente derrubadas. A igrexa é dunha nave cun ábsida semicircular. Os perpiaños son raros e irregulares as fiadas. A nave cóbrese con bóveda de canón con directriz en arco de ferradura. O arco triunfal (semicircular) apóiase sobre xambas de codillos.

A fachada principal coróase cunha espadana dunha soa troneira. A portada componse dunha sinxela porta cun lintel pentagonal, e sobre este un arco semicircular. No tímpano restos dunha inscrición de difícil lectura. A fachada meridional carece de cornixa nin seteiras, e só se abre cunha porta alintelada cun arco de descarga similar ao da fachada occidental (principal). Na fachada setentrional ábrense cinco seteiras con arco de ferradura.

Achados[editar | editar a fonte]

No Museo de Pontevedra consérvase unha doela (cat. nº 1488) que procede deste lugar co seguinte texto "ERA MCC". Tamén conserva un relevo rectagular, cunha cruz grega no centro e colgando un alfa e un omega, é a peza nº 2088, coa seguinte inscrición: "IN HOC SIGNO TUETUR PIUS HOC SIGNO VINCITUR INIMICUS"

A Romaría Viquinga[editar | editar a fonte]

Cada verán, o primeiro domingo de agosto, os restos do Castellum Honesti reviven unha romaría viquinga que recrea a defensa do castelo fronte a un ataque normando.

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Chamoso Lamas, Manuel Excavaciones en Torres de Oeste (Catoira-Pontevedra). CEG. (1951). Páxs. 283-285.
  2. Posiblemente enterrado neste lugar no ano 1066.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]