Tierra Adelia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Tierra Adelia
Missing map.svg
Lema: Liberté, égalité, fraternité
(en español: Libertad, igualdad, fraternidad)
Himno: [[La Marsellesa]]
Estadon/d
 • Poboaciónn/d
Linguas oficiaisn/d
 • Total432 000 km²
 • % augan/d
 • Totaln/d
 • Densidaden/d
Xentilicion/d
Fuso horarion/d
Código ISOn/d

Modelo:Ficha de entidad subnacional

Foca de Weddell.

A Terra Adelia (en francés Terre Adélie) é un sector estreito da Antártida Oriental delimitado polos meridianos 136° E (preto da punta Pourquoi Pas) e 142° E (preto da punta Alden), cubrindo una superficie duns 432 000 km². A súa costa corresponde aproximadamente ao paralelo 67° S. Corresponde á reclamación territorial de Francia na Antártida, reivindicación que se atopa restrinxida polos termos do Tratado Antártico de 1959. Este territorio é incluído por Francia como un dos cinco distritos das Terras Austrais e Antárticas Francesas (en francés Terres austrais et antarctiques françaises) e en razón diso está asociado á Unión Europea.

Esta reclamación francesa forma unha cuña co Territorio Antártico Australiano a ambos os dous lados, dividíndoo en dous sectores. Australia e Francia están de acordo en que a Terra Adelia esténdese entre os límites do sector reclamado por Francia, pero outros países denomínana costa Adelia e fana parte da Terra de Wilkes, asignándolle límites lixeiramente corridos cara ao leste, entre a punta Pourquoi Pas (66°12′S 66°12′S 136°11′L / -66.200, -136.183 / -66.200, 66°12′S 136°11′L / -66.200, -136.183), límite coa costa Clarie (ou costa Wilkes), e a punta Alden (66°12′S 136°11′L / -66.200, -136.183 66°48′S 142°02′L / -66.800, -142.033 / 66°12′S 136°11′L / -66.200, -136.183, 66°48′S 142°02′L / -66.800, -142.033) no entrada oeste da bahía da Commonwealth, límite coa Terra de Jorge V (ou costa de Jorge V).[1]

Nela emprázanse as bases científicas francesas Dumont d'Urville e Commandant Charcot.

Xeografía[editar | editar a fonte]

O territorio abarca un sector estreito da Antártida Oriental, limita polo norte co mar d'Urville, que é o nome que Francia lle dá á parte do océano Antártico entre os meridianos 136° e 142° Leste, os cales delimitan o sector até xuntarse no Polo sur xeográfico. É un territorio cuberto por unha grosa capa de xeo. A costa ten uns 350 km de lonxitude, desenvolvéndose na dirección xeral este-oeste, sempre moi próxima ao círculo polar antártico.

O espesor media do xeo en forma de inlandsis que cobre o continente antártico é de 2500 m, sendo o máximo espesor rexistrado de 4776 m na Terra Adelia, máis exactamente na zona chamada conca Astrolabio (69°54′S 135°12′L / -69.900, -135.200 69°54′S 135°12′L / -69.900, -135.200 / 69°54′S 135°12′L / -69.900, -135.200, 69°54′S 135°12′L / -69.900, -135.200), o que equivale a case 5 km de xeo sobre algúns lugares da estrutura rochosa da Antártida. Así na conca Astrolabio da Terra Adelia sitúase o maior espesor da actual criósfera do planeta Terra.

O polo sur magnético, cuxa posición varía co campo magnético terrestre, atópase preto da costa de Terra Adelia.

Na costa de Terra Adelia atópase, na illa dos Petreles do arquipélago Pointe Géologie, a base científica Dumont d'Urville cunha dotación dunha trintena de persoas, cantidade que se duplica no verán.

Clima[editar | editar a fonte]

O clima é polar, caracterizado polas súas baixas temperaturas e ventos violentos, frecuentemente cargados de partículas de xeo, os «blizzards», cara ao sur o clima é extremadamente hostil, frío e escaso en precipitacións, chamado deserto polar.

A partir de marzo, o mar cóbrese dunha capa de xeo dun a dous metros de espesor, a banquisa, que cobre una extensión inmensa, impedindo a navegación. O regreso do verán leva a fragmentación da banquisa, que se transforma en bloques de xeo á deriva.

Historia[editar | editar a fonte]

As rocas colleitadas pola expedición en 1840 MHNT.

Ao mando dos barcos L'Astrolabe e A Zélée o comandante da Expedición Antártica Francesa, Jules Dumont D'Urville, descubriu esta rexión o 20 de xaneiro de 1840 e deulle o nome da súa esposa Adèle. Ao día seguinte, nun illote elevado da costa, tomou posesión en nome de Francia das terres Adélie et Clarie.[2] A Terra de Clarie, ao oeste da Terra Adelia, resultou ser una masa de xeo que logo se desprendeu e formou un iceberg. Posteriormente as expedicións francesas de Jean-Baptiste Charcot (1903-1905 e 1908-1910) dirixíronse a outros sectores da Antártida.

Francia reafirmou formalmente a súa soberanía sobre a Terra Adelia mediante 3 decretos de 1924.[3] Un decreto do ministro de Colonias Edouard Daladier do 27 de marzo de 1924 regulou os dereitos mineiros, de caza e de pesca no arquipélago Crozet e na Terra Adelia ou Wilkes.[4] O 2 de abril de 1924 outro decreto colocou estas áreas baixo a supervisión da división naval do océano Índico. O 21 de novembro de 1924 foi creado un distrito (district austral) dependente da provincia de Tamatave, baixo a xurisdición do gobernador xeral de Madagascar e Dependencias, incluíndo á Terra Adelia e os arquipélagos austrais.[5] O 24 de outubro de 1933 o Goberno francés, mediante unha nota, propuxo ao Goberno británico límites paira a Terra Adelia entre os meridianos 136° E e 147° E, pero este rexeitounos o 13 de abril de 1934 propondo os meridianos 136° 30' E e 142° E. Logo de novos intercambios de notas, os límites do territorio foron fixados por un decreto do presidente francés do 1 de abril de 1938.[6][7][nota 1][8]

(...) las islas y territorios situados al sur del paralelo de 60° de latitud sur y entre los meridianos de 136° y 142° de longitud este de Greenwich, caen bajo la soberanía francesa.

Despois da Segunda Guerra Mundial, durante a cal o valor estratéxico da Antártida fíxose evidente, varios países, entre eles Francia enviaron expedicións paira crear bases neste continente paira mellorar a seguridade das súas reivindicacións territoriais.

As expedicións polares francesas organizadas por Paul-Emile Victor) en 1947, realizaron tres invernadas sucesivas e dúas campañas de verán entre 1948 e 1953 no Ártico e a Antártida. O barco polar Commandant Charcot saíu de Brest o 26 de novembro de 1948 ao mando do capitán Max Douguet, pero o 22 de febreiro de 1949 quedou atrapado nos xeos e esta primeira misión antártica foi abortada. O 20 de setembro de 1949 o barco iniciou una segunda misión antártica e o 20 de xaneiro de 1950 os franceses volveron pisar a Terra Adelia logo de 110 anos.[9] Foi construída una primeira estación, Port Martin, onde quedaron 11 expedicionarios, pero por mor dun incendio na noite do 23 ao 24 de xaneiro de 1952 foi transferida máis tarde máis ao oeste, sobre a illa dos Petreles do arquipélago de punta Xeoloxía. A nova estación, bautizada en 1956 base Antártica Dumont d'Urville, está aínda en funcións e inclúe una trintena de persoas, persoal que duplica durante o verán.

O 6 de agosto de 1955 foi promulgada a lei que creou o territorio de ultramar das Terras Austrais e Antárticas Francesas, incluíndo á Terra Adelia e abrogando a xurisdición do gobernador xeral de Madagascar. Paira o seu goberno con autonomía administrativa e financeira foi designado un administrador superior (administrateur supérieur deas Terres austrais et antarctiques françaises) co rango de prefecto.[10] A súa sede estivo en París até 2000, cando pasou a Saint-Pierre na Reunión. O administrador é asistido por un consello consultivo de 13 membros.

Entre o 1 de xullo de 1957 e o 31 de decembro de 1958 Francia participa do Ano Geofísico Internacional coas bases Dumont d'Urville e Charcot. O 1 de decembro de 1959 Francia asinou o Tratado Antártico, que entrou en vixencia o 23 de xuño de 1961. Realízanse numerosos estudos científicos na Terra Adelia, franceses ou no marco de colaboracións internacionais (con Rusia e os Estados Unidos en particular).

A base Dumont d'Urville está conectada por vehículos con orugas coa nova basee Concordia establecida na meseta continental, cerca do sector da Terra Adelia, e creada en colaboración con Italia paira estudos astronómicos (a implantación de telescopios e radiotelescopios), geofísicos e climatolóxicos (en particular, a da magnetosfera, estudo da alta atmosfera, o recalentamiento climático, e a capa de ozono), ou a física fundamental (captación de partículas de alta enerxía).

Notas[editar | editar a fonte]

  1. deas îles et territoires situés au sud du 60e degré parallèle de latitude sud et entre lles 136e et 142e degrés méridiens de longitude est de Greenwich, relèvent da souveraineté française.

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. SCAR Gazetteer Ref. Non 18306. Adélie Coast
  2. Antarctica: exploration, perception, and metaphor. pp. 13. Autor: Paul Simpson-Housley. Editor: Routledge, 1992. ISBN 0-415-08225-0, 9780415082259
  3. Chronologie da France en Antarctique et dans lles zones subantarctiques
  4. Décret du 27 mars 1924
  5. Décret du 21 novembre 1924 rattachant lles îles Saint-Paul, Amsterdam, lles archipels Crozet et Kerguelen, et a terre Adélie au gouvernement général de Madagascar
  6. The polar regions and the development of international law Volume 3 de Cambridge studies in international and comparative law. pp. 57. Autor: Donald Rothwell. Editor: Cambridge University Press, 1996. ISBN 0-521-56182-5, 9780521561822
  7. Antarctica and the law of the sexa. pp. 46. Volume 18 de Publications on ocean development. Autor: Christopher C. Joyner. Editor: Martinus Nijhoff Publishers, 1992. ISBN 0-7923-1823-4, 9780792318231
  8. Limite deas territoires français da Terre Adélie. J. Garnier
  9. L'histoire da Terre Adélie
  10. Loi n° 55-1052 du 6 août 1955 portant statut deas Terres austrais et antarctiques françaises.