Saltar ao contido

Thimlich Ohinga

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Modelo:Xeografía físicaThimlich Ohinga
Imaxe
Tipositio arqueolóxico Editar o valor en Wikidata
Localización
División administrativaMigori, Kenya (pt) Traducir Editar o valor en Wikidata
Mapa
 0°53′29″S 34°19′34″L / -0.8913381, 34.3261069
Características
SuperficiePatrimonio da Humanidade: 21 ha
zona de protección: 33 ha Editar o valor en Wikidata
Patrimonio da Humanidade  
TipoPatrimonio cultural  → África
Data2018 (42ª Sesión), Criterios de Patrimonio da Humanidade: (iii), (iv) e (v) Editar o valor en Wikidata
Identificador1450
Monumento Nacional de Kenya
Data1981
Sitio webmuseums.or.ke… Editar o valor en Wikidata

Thimlich Ohinga é un complexo de ruínas construídas en pedra no condado de Migori en Kenya. É o maior dos 138 sitios que conteñen 521 estruturas de pedra que construíronse preto do lago Victoria en Kenya. Estes sitios están moi agrupados.[1][2] O recinto principal de Thimlich Ohinga ten muros que miden 1 -3 m de grosor e 1 - 4.2 m de altura.[3] As estruturas construíronse con bloques sen desbaste, rochas e pedras colocadas sen morteiro.[3] As pedras densamente compactadas entrelázanse. Crese que o sitio data do século XV ou anterior.[4]

Etimoloxía

[editar | editar a fonte]

Neville Chittick, antigo director do Instituto Británico de Historia e Arqueoloxía de África Oriental, documentou o sitio na década de 1960. Investigadores dos Museos Nacionais de Kenya comezaron a traballar no sitio en 1980. Antes chamado "Val de Liare" por un val ao nordeste da zona, Thimlich Ohinga declarouse Monumento Nacional de Kenya co seu novo nome en 1981. O nome cambiouse porque "Val de Liare" non describía a localización exacta do sitio.[5] A zona está ocupada polo pobo luo. Thimlich significa "bosque denso e aterrador" e Ohinga significa "unha gran fortaleza" en Dholuo, a lingua do pobo luo.[3][4]

Localización

[editar | editar a fonte]

Thimlich Ohinga está situado a 181 km ao sur de Kisumu no condado de Migori, nunha suave ladeira 46 km ao noroeste da cidade de Migori, preto das Minas de Macalder. Os outros 137 sitios que se asemellan a el concéntranse nas zonas de Karungu, Kadem-Kanyamkago, Gwassi, os cabos do lago Kaksingiri, Kanyidoto e Kanyamwa.[6]

Obxectivo

[editar | editar a fonte]

A escala de Thimlich Ohinga e as estruturas relacionadas apunta a unha comunidade organizada que podía mobilizar man de obra e recursos. As rochas dispoñibles no contorno local proporcionaron os materiais cos que se construíron os recintos. As tradicións orais luo afirman que os recintos construíronse para a protección contra animais salvaxes, ladróns de gando e outros grupos hostís. Estas tradicións suxiren que Thimlich Ohinga construíuse polos habitantes daquela época para servir de protección contra os forasteiros nas zonas de Kadem e Kanyamwa, así como contra os grupos étnicos veciños de Tanzania. Ademais de ser un forte defensivo, Thimlich Ohinga tamén foi un centro económico, relixioso e social.[2][6]

Construtores e habitantes

[editar | editar a fonte]

A datación precisa do sitio segue sendo pouco concluínte.[2][7] Atopáronse lascas de cuarzo do tipo da Idade de Pedra tardía no sitio e presúmese que son anteriores a el.[7] Existe certo debate con respecto á orixe e os construtores de Thimlich Ohinga e os outros asentamentos con muros de pedra. Non obstante, dado que todas as evidencias históricas, lingüísticas e xenéticas actuais indican que se produciu un alto grao de movemento e mestura de poboación na época precolonial e colonial, as simples inferencias sobre a identidade étnica ou lingüística dos construtores deste sitio son, na mellor das hipóteses, tenues.[5] Estudos arqueolóxicos e históricos concluíron que os construtores orixinais e os habitantes posteriores mantiveron unha tradición pastoral onde o gando xogaba un papel fundamental na economía. Estes estudos tamén conclúen que a organización sociopolítica tamén xogou un papel crucial no establecemento de Thimlich Ohinga e outras estruturas fortificadas circundantes.[5]

Os sitios ocupáronse por ondas. As historias orais suxiren que os primeiros habitantes eran un pobo de fala bantú antes da migración dos grupos de fala nilótica.[5] A análise arqueolóxica e etnográfica dos sitios demostrou que a organización espacial se asemella máis á disposición das granxas tradicionais luo. Por exemplo, as granxas luo son circulares cun punto de encontro central adxacente a un recinto central para o gando, un patrón observable en Thimlich Ohinga. A cerámica recuperada nos sitios tamén demostra patróns decorativos específicos que se atopan habitualmente entre os falantes nilóticos occidentais (luo) e non entre os falantes bantú.[2][7] Estes achados suxiren que os habitantes destas estruturas tamén contribuíron á ascendencia dos habitantes actuais da zona que se identifican como membros da comunidade luo.[2][5] Por razóns aínda descoñecidas, Thimlich Ohinga abandonouse polos construtores orixinais. Co tempo, outras comunidades trasladáronse á zona no período comprendido entre os séculos XV e XIX e os que vivían dentro dos complexos mantivéronos reparando e modificando as estruturas. A reocupación e a reparación non interferiron coa preservación das estruturas.[1] O sitio desocupouse por última vez durante a primeira metade do século XX, xa que a administración colonial estableceu a paz e a orde na rexión.[2][8][9] As familias que vivían nos recintos mudáronse a vivendas individuais utilizando euforbia en lugar de pedra como material de valado. Produciuse un cambio de mentalidade a medida que a comunidade local pasaba dun sistema de vida comunal a un máis individualista.[2]

Estilo arquitectónico

[editar | editar a fonte]

O estilo arquitectónico de Thimlich Ohinga reflicte o estilo de construción de Gran Zimbabwe, 3100 km ao sur en Zimbabwe, aínda que de menor tamaño. Unha diferenza rechamante entre os dous é que, a diferenza do Gran Zimbabwe, Thimlich Ohinga construíuse utilizando pedras soltas sen forma e aleatorias feitas de basalto local. En ambos os sitios non se empregaron morteiros nin revestimentos, polo que se necesitou moito coidado e habilidade para garantir a estabilidade.[2] Os muros de Thimlich Ohinga son independentes, cun grosor de 1 m e sen cimentos escavados. Teñen unha altura de 0,5 - 4,5 m. Os muros ovoides intersécanse entre si de forma curva e en zigzag, utilizando contrafortes intermitentes para engadir estabilidade. Recintos similares atopados no norte de Nyanza teñen outras características como piares de rocha e revestimentos de pedra. As portas teñen linteis de pedra e marcas gravadas.

Thimlich Ohinga é un exemplo de arquitectura defensiva de sabana, que finalmente se converteu nun estilo tradicional en varias partes de África Oriental e Austral. Xunto cos outros recintos construídos en pedra, Thimlich Ohinga crea a impresión dunha sociedade cun sistema centralizado de control e un estilo de vida comunitario que se estendeu pola rexión do lago Victoria. Formas posteriores desta arquitectura con muros de pedra pódense ver nalgunhas casas tradicionais do oeste e suroeste de Kenya.[10]

Características internas

[editar | editar a fonte]

Unha torre de vixía construída con rochas elevadas atópase inmediatamente despois da entrada. Hai tres entradas ao monumento principal de Thimlich Ohinga, unha orientada ao oeste e dúas ao leste.[7] As estruturas están divididas en corredores, varios recintos máis pequenos e depresións. Atópanse depresións circulares e plataformas elevadas onde se construíron as casas dentro dos recintos.[2] O monumento principal ten seis pozos para casas e cinco recintos dentro del.[7] O lado nordeste do recinto principal en Thimlich Ohinga ten unha sección de xogos recreativos onde un xogo de mesa tipo Mancala, coñecido localmente como ajua, está curvado na superficie da rocha.[2] Tamén se atopan pedras de moer para o gran no sitio.[10] Tamén se construíron cortes de gando para gando vacún, ovellas, cabras, galiñas, Numídidos con muros de contención para xardíns.[2] Os restos de animais no sitio inclúen especies domésticas e salvaxes como gando vacún, ovicápridos (ovellas e cabras), galiñas, peixes, alcelafos (Kongoni), duiker e lebres.[7] As entradas construíronse intencionadamente como pequenas pasaxes, para que os posibles intrusos puidesen ser rapidamente sometidos por gardas estacionados na torre de vixía preto da entrada. A torre de vixía ofrece unha boa vista de todo o complexo e da zona circundante.[3][7] Os recintos tamén contan con fortes laterais máis pequenos que contiñan casas, comedores, curros para animais e celeiros.[2][11] Un ferreiro estaba presente en Thimlich Ohinga. Atopáronse escouras de ferro, foles fumegantes e obxectos de ferro nunha zona parcialmente amurallada xunto ao recinto principal.[2] As contas de vidro importadas no sitio indican que Thimlich Ohinga formaba parte dunha rede de comercio a longa distancia.[7]

Conservación

[editar | editar a fonte]

O Servizo de Vida Silvestre de Kenya e os Museos Nacionais de Kenya designaron Thimlich Ohinga como sitio de conservación. Animais salvaxes como numídidos, varias especies de monos, aves e antílopes viven nos bosques que rodean o sitio. Os Museos Nacionais de Kenya presentaron unha solicitude á UNESCO, en nome do goberno, para incluír a Paisaxe Cultural de Thimlich Ohinga na lista de Patrimonio da Humanidade.[6] O lugar converteuse en Patrimonio da Humanidade en 2018.[1]

Notas

[editar | editar a fonte]
    Referencias
    1. 1 2 3 "Thimlich Ohinga Archaeological Site". UNESCO World Heritage Centre (en inglés). Consultado o 2020-05-24.
    2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 F. za Odede. Secrets in stone. Who built the stone settlements of Nyanza Province. Kenya Past and Present, Volume 36, Issue 1 de xaneiro de 2006, p. 67 - 72. Available from: https://journals.co.za/content/kenya/36/1/AJA02578301_479
    3. 1 2 3 4 The Mystery of Thimlich Ohinga Fort on Lake Victoria, 2011-03-16, The Star
    4. 1 2 "National Museums of Kenya - Thimlich Ohinga". Museums.or.ke. Arquivado dende o orixinal o 2014-04-09. Consultado o 2014-05-17.
    5. 1 2 3 4 5 Thimlich Ohinga Archeological Site. Nomination Dossier for Inscription on the World Heritage list. National Museums of Kenya. Available from: http://whc.unesco.org/en/list/1450/documents/ pages 17-42
    6. 1 2 3 UNESCO World Heritage Centre (2013-01-07). "The Thimlich Ohinga Cultural Landscape - UNESCO World Heritage Centre". Whc.unesco.org. Consultado o 2014-05-17.
    7. 1 2 3 4 5 6 7 8 SIMIYU WANDIBBA (1986) Thimlich Ohingini, Azania: Archaeological Research in Africa, 21:1, 134, DOI: 10.1080/00672708609511375
    8. ↑ "Thimlich stone wall stands as a living world heritage - Magazine". www.theeastafrican.co.ke. Consultado o 2014-05-17.
    9. ↑ "Thimlich ohinga – National Museums of Kenya" (en inglés). Consultado o 2020-05-24.
    10. 1 2 "THIMLICH OHINGA CULTURAL LANDSCAPE | World Monuments Fund". Wmf.org. Consultado o 2014-05-17.
    11. ↑ "The Mystery of Thimlich Ohinga Fort on Lake Victoria". The Star. 2011-03-16. Consultado o 2014-05-17.

    Véxase tamén

    [editar | editar a fonte]

    Outros artigos

    [editar | editar a fonte]

    Ligazóns externas

    [editar | editar a fonte]
    Obtido de «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Thimlich_Ohinga&oldid=7647665»