Terry Eagleton

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Terry Eagleton

Terence Francis Eagleton, nado o 22 de febreiro de 1943 en Salford (Gran Manchester), é un crítico literario inglés.

Eagleton traballa actualmente coma catedrático de literatura inglesa na Universidade de Lancaster e coma profesor visitante na Universidade Nacional de Irlanda, en Galway. Anteriormente ocupou a cátedra Thomas Warton de literatura inglesa na Universidade de Oxford (1992-2001) e a John Edward Taylor na Universidade de Manchester ata 2008. No outono de 2009 retornou á Universidade de Notre Dame como profesor visitante distinguido no departamento de inglés.

O profesor Eagleton leva escritos máis de corenta libros, incluíndo os famosos Literary Theory: An Introduction (1983), The Ideology of the Aesthetic (1990), and The Illusions of Postmodernism (1996).

Presupostos teóricos[editar | editar a fonte]

Literary Theory: an Introduction (1983, revisada 1996), probablemente o seu libro máis coñecido, percorre a historia do estudio de textos, dende os románticos no século XIX ata os post-modernistas de final do século XX. O seu pensamento segue a ser claramente marxista.

Tamén ten escrito críticas sobre o estruturalismo, Lacan, e a deconstrución.

Como demostran as súas memorias The Gatekeeper, o seu marxismo está lonxe de ser un simple pasatempo teórico. Participou activamente en organizacións marxistas británicas. Na actualidade continúa participando como analista político en publicacións coma the New Statesman, Red Pepper e The Guardian.

En After Theory (2003) critica a teoría cultural e literaria actual, o que considera a súa bastardización. Non conclúe, porén, que o estudio interdisciplinario da literatura e a cultura que representa a práctica baixo o epígrafe "Teoría" careza de mérito. En realidade, Eagleton defende que tal combinación é útil para abrir os estudios culturais a un amplio abano de temas importantes. A súa acusación, pola contra, céntrase nos "teóricos relativistas" e o rexeitamento por parte da postmodernidade dos absolutos. Conclúe que un absoluto si existe: todos vivimos nun corpo que non pode ter propietario porque nada se fixo para adquirilo, e nada (a excepción do suicidio) de pode facer para desfacerse del. Os nosos corpos e a súa morte proporcionan o absoluto sobre o que a humanidade pode centrar as súas accións.