Teobaldo I de Navarra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Teobaldo I de Navarra
Thibault IV Comte de Champagne.jpg
AlcumeThibaut le Posthume e Thibaut le Chansonnier
Nacemento30 de maio de 1201
 Troyes
Falecemento8 de xullo de 1253
 Pamplona
SoterradoCatedral de Santa María la Real de Pamplona
NacionalidadeReino de Francia e Reino de Navarra
Ocupaciónescritor, compositor, gobernante e trouvère
PaiTeobaldo III, Conde de Champagne
NaiBranca de Navarra
CónxuxeGertrude of Dagsburg, Agnes of Beaujeu e Margaret of Bourbon, Queen of Navarre
FillosBranca de Navarra, Teobaldo II de Navarra, Beatriz de Navarra, Henrique I de Navarra, Margaret of Navarre, Duchess of Lorraine e Marquesa Gil de Rada
editar datos en Wikidata ]
Escudo de armas de Teobaldo I de Navarra e IV de Champaña

Teobaldo I de Navarra e IV de Champaña o Trobador, nado en Troyes en 1201 e finado en Pamplona en 1253, foi conde de Champaña e Brie (1201 - 1253) e rei de Navarra (1234 - 1253).

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Orixes familiares[editar | editar a fonte]

Era fillo de Teobaldo III de Champaña e Branca de Navarra. Por liña paterna era neto de Henrique I de Champaña e María de Francia, e por liña materna de Sancho VI de Navarra e Sancha de Castela.

Matrimonios e descendentes[editar | editar a fonte]

Cara a 1220 casou con Xertrudis de Dagsburg, filla do conde Alberte de Dabsbourg.

En 1222 casou, en segundas nupcias, con Inés de Beaujeau, filla de Guichard de Beaujeau e Sibila de Hainaut e curmá de Luís IX de Francia. Desta unión naceu:

En 1232 casou novamente con Margarida de Borbón-Dampierre. Desta unión naceron:

Tivo varios fillos ilexítimos:

Alcume: o Trobador[editar | editar a fonte]

Teobaldo é coñecido como o Trobador pola súa fama de poeta, que xa tiña no seu tempo e que a historia confirmou.

Ascenso ao condado de Champaña[editar | editar a fonte]

Nacido o mesmo ano da morte do seu pai, Teobaldo foi nomeado conde de Champaña ese mesmo ano. A súa nai comezou unha rexencia que durou ata 1222, cando fixo os 21 anos. A rexencia foi dura, especialmente polos constantes enfrontamentos coa familia Brienne, que lles demandaban o trono do condado ao seren curmáns de Teobaldo.

Ascenso ao trono navarro[editar | editar a fonte]

Frontal e parte traseira do selo de Teobaldo I de Navarra. Empregou un modelo de selo do seu avó Sancho VI de Navarra, onde aparece o carbunclo, mentres mantiña o sinal heráldico iniciado polo seu pai, Teobaldo III de Champaña, a barra de Champaña.

Morto Sancho VII os navarros esqueceron a vontade do rei, na que facía herdeiro a Xaime I o conquistador e chamaron a Teobaldo, que ao mes da morte do seu tío se presentou en Pamplona, onde xurou os Foros do reino, alimentando a coroa de Navarra cunha dinastía recoñecida de ricos vasalos do rei de Francia establecidos ao norte do reino e instaurando a chamada dinastía champaña .

Relacións cos veciños[editar | editar a fonte]

Sela pactos con Castela, Aragón e Inglaterra, o que lle permitiu consolidarse na coroa. Gobernou axudado por nobres do Champaña, que recibiron importantes postos. Reduciu a importancia das tenzas como división territorial e introduciu catro grandes distritos confiados a meiriños, aos que atribuíu funcións fiscais e de orde pública. Estableceu as súas leis por escrito e comezou a recompilación das tradicións xurídicas da monarquía navarra coñecida como "Foro xeral".

Para obter o apoio de Castela, acordou o matrimonio da súa filla Branca con Afonso, o futuro Afonso X o Sabio . Neste pacto, Fernando III de Castela ofrecía a Teobaldo as terras de Guipúscoa mentres vivise o navarro, pero non as de Áraba, como tamén pretendía Teobaldo; Así, o reino de Navarra tería unha saída natural ao Cantábrico. Este tratado, que non chegou a cumprirse, tería suposto a incorporación de Navarra a Castela. Parece que ao ano seguinte prometeu a súa filla Branca co duque de Bretaña.

Cruzadas[editar | editar a fonte]

En 1238 dirixiu un exército cruzado en Terra Santa. A pesar de ser derrotado, as disputas entre musulmáns permitíronlle asinar a paz e obter para os cristiáns as cidades de Xerusalén, Belén e Ascalón. Volveu da cruzada a finais do ano 1240, pasando boa parte do seu reinado viaxando continuamente entre Navarra e Champaña.

Relacións coa igrexa[editar | editar a fonte]

Mantivo grandes diferenzas co bispo de Pamplona, Pedro Jiménez de Gazólaz, e negouse a responder ante os tribunais papais. Un consello provincial celebrado en 1250 chegou a escomungalo, pero o papa Inocencio IV concedeulle un privilexio especial polo que, sen o mandato da Santa Sede, ninguén podería escomungar ao rei .

Morte[editar | editar a fonte]

Morreu o 8 de xullo de 1253 en Pamplona ao regreso dunha das súas viaxes á rexión de Champaña, sendo enterrado na catedral desta cidade.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]