Tarsila do Amaral

Tarsila do Amaral
	; (1925)
Biografía
Nacemento	1 de setembro de 1886 ; Capivari, Brasil (pt)
Morte	17 de xaneiro de 1973 (86 anos); São Paulo, Brasil
Lugar de sepultura	cemiterio da Consolação, quadra 36, terreno 46
Educación	Academia Julian ; Académie Moderne (en)
Actividade
Campo de traballo	Arte visual, Pintura no Brasil (pt) e Escultura do Brasil (pt)
Lugar de traballo	São Paulo ; París
Ocupación	pintora, debuxante, escultora, artista
Obra
	Obras destacables (1928) Abaporu (pt) ; (1933) Operários (pt) ;
Familia
Cónxuxe	Oswald de Andrade (1926–1930)
Descrito pola fonte	Obálky knih, ; Concise Dictionary of Women Artists (en)
Sitio web	tarsiladoamaral.com.br

Tarsila do Amaral, nada en Capivari o 1 de setembro de 1886 e finada en São Paulo o 17 de xaneiro de 1973, foi unha pintora brasileira.

Traxectoria

Tarsila do Amaral é a pintora máis representativa da primeira fase do movemento modernista brasileiro. O seu cadro Abaporu de 1928, inicia o movemento antropofáxico nos artistas plásticos do país. Comezou a aprender pintura no ano 1917, da man de Pedro Alexandrino e máis tarde, estudará con George Fischer Elphons. En 1920 viaxa a París onde frecuentou a Académie Julien, onde recibe a orientación de Émile Renard. En Francia coñeceu a Fernand Léger e participou do Salón oficial de artistas franceses de 1922, desenvolvendo técnicas influenciadas polo Cubismo. De volta no Brasil únese a Anita Malfatti, Menotti de Picchia, Mário de Andrade e Oswald de Andrade, conformando o grupo dos cinco, que defende as ideas da semana da arte moderna e se coloca á fronte do movemento modernista do Brasil.

En 1926 casa con Oswald de Andrade e nese mesmo ano realiza a súa primeira exposición individual na Galería Percier, en París. A partir dese momento as súas obras adquiren grandes características primitivas e nativistas. É característico desta época o seu cadro Abaporu, que serve de guía no movemento antropofáxico.

En 1933 desenvolveu unha pintura máis conectada a temas sociais, da cal son exemplos as obras Obreiros e Segunda Clase. Expuxo nas dúas primeiras bienais de San Paulo e chegou a gañar unha retrospectiva no Museo de Arte Moderna de San Paulo no 1960. En 1964, presentouse á bienal de Venecia.

Na súa honra batizouse como Amaral un cráter do planeta Mercurio

Véxase tamén

Ligazóns externas

Páxina oficial (en portugués) (en inglés).
Társila do Amaral na fundación Joan March (en castelán).