Sumatorio
| Sumatorio | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||||
|
Instrución TeX
| |||||||||||
|
Fórmula
| |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
| Wikidata C:Commons | |||||||||||
En matemáticas, o sumatorio é a suma dunha secuencia de números, chamadas sumandos; o resultado é a súa suma ou total.[1] Ademais dos números, tamén se poden sumar outros tipos de valores: funcións, vectores, matrices, polinomios e, en xeral, elementos de calquera tipo de obxectos matemáticos sobre os que se define unha operación denotada como "+".
Os sumatorios de secuencias infinitas chámanse series. Implican o concepto de límite, e non se consideran neste artigo.
Para sumas longas e sumatorios de lonxitude variable é un problema común atopar formas pechadas para o resultado. Por exemplo, [a]
Notación
[editar | editar a fonte]
A notación matemática usa a letra grega grega maiúscula sigma para representar de forma compacta a suma de moitos termos similares, por exemplo:
- .
Onde i é o índice da suma; ai é unha variable indexada que representa cada termo da suma; m é o índice inferior da suma e n é o índice superior da suma. Por tanto no exemplo de enriba a suma irá desde o elemento número m ata o elmento número n indo o índice aumentando dun en un.[b]
Isto lese como "suma de ai, de i igual a m ata i igual a n".
Un exemplo que mostra a suma dalgúns cadrados consecutivos:
E outro exemplo é a suma dos primeiros n números da secuencia de Fibonacci
Ás veces o índice e os límites dos índices do sumatorio omítense da definición do sumatorio se o contexto é suficientemente claro. Isto aplícase especialmente cando o índice vai de 1 a n.[2] Por exemplo, pódese escribir que:
Outro xeito é poñer a condición do índice toda no lado inferior, por exemplo:
- .
Tamén se pode expresar como o percorrido polos elementos dun conxunto:
- é a suma de sobre todos os elementos no conxunto .
- é a suma de sobre todos os números enteiros positivos que dividen .
Tamén hai formas de xeneralizar o uso de moitos signos sigma. Por exemplo,
- é o mesmo que
Unha notación similar úsase para o produto dunha secuencia, usando , que é unha forma ampliada da letra maiúscula grega pi.
Un sumatorio alterno de sumas e restas podemos definilo como:
Cálculo de diferenzas finitas
[editar | editar a fonte]Dada unha función f que se define sobre os enteiros do intervalo [m, n], cúmprese a seguinte ecuación:
Esta coñécese como serie telescópica e é o análogo do teorema fundamental do cálculo no cálculo de diferenzas finitas, que afirma que:
- onde
- é a derivada de f.
Un exemplo de aplicación da ecuación anterior é o seguinte:
Usando o teorema binomial, isto pódese reescribir como:
A fórmula anterior úsase máis habitualmente para inverter o operador diferenza , definido por:
onde f é unha función definida nos enteiros non negativos. Así, dada tal función f, o problema é calcular a antidiferenza de f, unha función tal que . É dicir, Esta función defínese ata a adición dunha constante, e pódese escoller como [3]
Non sempre hai unha expresión en forma pechada para tal suma, mais a fórmula de Faulhaber proporciona unha forma pechada no caso en que e, por linearidade, para cada función polinómica de n.
Aproximación por integrais definidas
[editar | editar a fonte]Moitas aproximacións deste tipo pódense obter mediante a seguinte conexión entre sumas e integrais, que vale para calquera función crecente f:
e para calquera función decrecente f:
Para aproximacións máis xerais, consulte a fórmula de Euler-Maclaurin.
Para sumatorios nos que o sumando está dado (ou pode ser interpolado) por unha función integrable do índice, o sumatorio pode interpretarse como unha suma de Riemann que se produce na definición da integral definida correspondente. Polo tanto, pódese esperar que, por exemplo,
xa que o lado dereito é por definición o límite para do lado esquerdo. Porén, para unha suma dada n é fixo, non tende a infinito, e pouco se pode dicir sobre o erro na aproximación anterior sen presupostos adicionais sobre f: está claro que para funcións con oscilacións a grande escala a suma de Riemann pode estar arbitrariamente lonxe da integral de Riemann.
Identidades
[editar | editar a fonte]As fórmulas seguintes implican sumas finitas; para sumas infinitas ou sumas finitas de expresións que impliquen funcións trigonométricas ou outras funcións transcendentais, consulte a lista de series matemáticas.
Identidades xerais
[editar | editar a fonte]- (distributiva).[4]
- (conmutativa e asociativa).[4]
- (desprazamento do índice).
- (bixección σ dun conxunto finito A nun conxunto B, mudar o índice, xeneraliza a fórmula precedente).
- (subdividir unha suma, usando asociatividade).
- (outra variante da anterior).
- .
- .
- (conmutatividade e asociatividade).
- (outra aplicación de conmutatividade e asociatividade).
- (subdividir o sumatorio en índices pares e impares).
- (subdividir unha suma en partes pares e impares, para índices impares).
- (distributiva).
- (A distributividade permite a factorización).
- .
- .
- para calquera función de .
Potencias e logaritmo das progresións aritméticas
[editar | editar a fonte]- para todo c que non depende de i.
- .[3]
- (Suma dos primeiros números naturais impares).
- (Suma dos primeiros números naturais pares).
- (A suma dos logaritmos é o logaritmo do produto).
- . [3]
- (Teorema de Nicómaco) [3]
Índice do sumatorio en expoñentes
[editar | editar a fonte]Nos seguintes sumatorios, asúmese que a é diferente de 1.
- (suma dunha progresión xeométrica).
- (caso especial para a = 1/2).
- (a veces a derivada en relación a a da progresión xeométrica).
-
- (suma dunha secuencia aritmético-xeométrica)
Coeficientes binomiais e factoriais
[editar | editar a fonte]Existen moitas identidades con sumatorios que implican coeficientes binomiais. Algunhas das máis básicas son as seguintes.
Implicando o teorema do binomio
[editar | editar a fonte]- o teorema do binomio.
- caso especial onde a = b = 1.
- , o caso especial onde p = a = 1 − b, que, para expresa a suma da distribución binomial.
- o valor en a = b = 1 da derivada con respecto a a do teorema do binomio.
- o valor en a = b = 1 da antiderivada con respecto a a do teorema do binomio.
Implicando números de permutación
[editar | editar a fonte]Nos seguintes sumatorios, é o número de k-permutacións de n.
- , onde e denota a función chan.
Outros
[editar | editar a fonte]Números harmónicos
[editar | editar a fonte]- (o n-ésimo número harmónico )
- (o número harmónico xeneralizado)
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ "Sumatorio". aplicacions.usc.es; bUSCatermos. Consultado o 2023-09-15.
- ↑ "sumatorio". www.columbia.edu.
- 1 2 3 4 Handbook of Discrete and Combinatorial Mathematics, Kenneth H. Rosen, John G. Michaels, CRC Press, 1999, ISBN 0-8493-0149-1.
- 1 2 "notación sumatorio". tutorial.math.lamar.edu.
- ↑ Para máis detalles, ver Número triangular.
- ↑ Para unha exposición detallada da notación do sumatorio e aritmética con sumas, ver Graham, Ronald L.; Knuth, Donald E.; Patashnik, Oren (1994). "Chapter 2: Sums". Concrete Mathematics: A Foundation for Computer Science (2nd ed.). Addison-Wesley Professional. ISBN 978-0201558029.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]| Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Sumatorio |
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Cajori, Florian (1929). A History Of Mathematical Notations Volume II. Open Court Publishing. ISBN 978-0-486-67766-8.