Sociedade Esportiva Palmeiras

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Palmeiras
Palmeiras logo.svg
Nome Sociedade Esportiva Palmeiras
Alcume(s) Alviverde, Verdão
Fundación 26 de agosto de 1914 (103 anos)
Estadio Allianz Parque,
São Paulo, Brasil
Inauguración 19 de novembro de 2014 (5 anos)
Capacidade 43.713 [1]
Presidente Flag of Brazil.svg Maurício Galiotte
Adestrador Flag of Brazil.svg Eduardo Baptista
Liga Série A
2016
Vestimenta Adidas
Páxina web Páxina web oficial
Na casa
Fóra
Terceira

A Sociedade Esportiva Palmeiras é un club polideportivo brasileiro da cidade de São Paulo que ten como modalidade deportiva principal o fútbol, cun dos equipos máis vencedores e de maior afección do País. As cores do club, presentes no escudo e bandeira oficial, son o verde e branco. O vermello, presente desde a súa fundación en 1914, foi excluído durante a Segunda Guerra Mundial, por presión do goberno nacional, na mesma reunión que formalizou o cambio de nome de Palestra Italia para Palmeiras.

O Palmeiras é o equipo brasileiro co maior número de títulos de eido nacional conquistados, é o único a gañar todas as competicións oficiais creadas no país. Os seus títulos máis importantes conquistados no fútbol son a Copa Libertadores de América de 1999 e a Copa Río de 1951, considerado na época como o primeiro Mundial de Clubs de fútbol da historia, aínda que non sexa así recoñecido pola FIFA, que o 15 de decembro de 2007 emitiu comunicado oficial sobre o tema, voltando atrás unha decisión tomada meses antes e comunicada ao club polo entón secretario xeral da entidade, Urs Lins. Pero en novembro de 2014 o Comité Executivo da FIFA confirmou a Copa Río de 1951 como o primeiro Campionato Mundial de Clubs [2].

Historia[editar | editar a fonte]

Palestra Italiano[editar | editar a fonte]

A Sociedade Esportiva Palmeiras fundáse como o Palestra Italiano un 26 de agosto de 1914. Foi fundada por emigrantes italianos chegados á cidade de São Paulo. As décadas de 1920 e 1930 estiveron cheos de títulos para o conxunto aliverde no Campionato Paulista. Por motivos políticos, en 1942, durante a Segunda Guerra Mundial o verdão tivo que cambiar de nome e eliminar o vermello coma o seu cor principal. Tras este cambio por mor ós conflitos bélicos, chegou a tempada coñecida como "Arrancada Heroica". O Palmeiras chegaba ó penúltimo partido do Campionato Paulista sen perder ningún partido, se gañaba ó São Paulo sería campión. O preludio ó partido foi moi tenso debido ás acusacións de que o Palmeiras era un equipo de "italianos fascistas". Para rematar cás azueiras o equipo saltou ó térreo de xogo cá bandeira brasileira. A primeira parte acabou con dous a un a favor dos aliverdes, grazas o gran partido do ídolo verdão o cancerbeiro Oberdan Cattani. Xa con tres a un no marcador, o árbitro pitou penalti a favor do Palmeiras e a expulsión dun xogador do São Paulo e tras unha gran revolta os xogadores paulistas abandonaron a partida e certificaron o título do Palmeiras [3]. Tras á vitoria o adestrador palmeirense dixo unha frase para á historia: "O Palestra morre líder, e o Palmeiras nace campión".

Cambio de nome[editar | editar a fonte]

No ano 1951 o Palmeiras acadou unha das maiores fazañas na súa historia. Só un ano despois do Maracanazo no Mundial de Fútbol Brasil 1950 celebrouse nese país o Torneo Internacional de Clubs Campións. Neste mundial participaron o Palmeiras (campión paulista), o Estrela Vermella (campión de Iugoslávia), o Austria Viena (campión austríaco), a Juventus (campión italiano), o Nacional de Montevideo (campión uruguaio), o OGC Nice (campión francés), o Sporting de Lisboa (campión portugués) e o Vasco da Gama (campión carioca). O verdão pasou como segundo de grupo tras gañar ó Nice e ó Estrela Vermella e perder catro a cero contra a Juventus. Nas semifinais fronte o Vasco na ida gañaron por dous goles a un e na volta empataron sen goles. Na final volvían a enfrontarse o conxunto italiano, no primeiro partido conseguiron gañar por un gol a cero e no segundo empataron a dous goles polo que o Palmeiras coroábase como campión do mundo no estadio de Maracaná[4].

A Academia[editar | editar a fonte]

En 1965, foi inaugurado o Estadio Magalhães Pinto, o "Mineirão", e, para coroar os festexos da inauguración, organizouse un amigábel entre a Selección Brasileira e a do Uruguai. Por primeira vez na historia do fútbol brasileiro, un equipo, a Sociedade Deportiva Palmeiras, foi invitado a compoñer toda a delegación, dende técnico ó masaxista, do porteiro ao punta-esquerda, incluíndo os reservas. Unha primacía única en recoñecemento a unha das mellores equipos do País na época, que vencía a todos os adversarios, convencía e encantaba de tal xeito que recibiu da prensa e do pobo o alcume de "Academia de Fútbol". A partida foi xogada o día 7 de setembro (data da independencia brasileira), e o Palmeiras derrotou o Uruguai por 3 a 0 [5].

Coincidentemente, tras o retiro da maior icona da Academia, Ademir da Guía, en 1977, o Palmeiras ficou durante un longo período sen conquistar títulos. Coñecido como "Divino" por conta da gran clase no trato da pelota e pola eficiencia, Ademir é considerado o mellor xogador da historia do alviverde, coa impresionante marca de 901 partidos disputados, 153 goles marcados e decenas de títulos conquistados, entre campionatos oficiais e torneos amigábeis nacionais e internacionais.

Era Parmalat[editar | editar a fonte]

O xaxún de títulos entre 1976 e 1993 foi o máis longo da historia do club e esixiu paciencia da afección, que viu os seus maiores rivais dominaren as conquistas da década de 1980. O martirio alviverde foi sepultado despois de que a dirección idealizou unha inédita colaboración para a xestión do fútbol coa empresa multinacional de orixe italiana Parmalat. Tal acordo, posibilitou a contratación de grandes xogadores e técnicos competentes. A era Parlamat comezou en 1992 e o ano seguinte case vinte anos despois o Palmeiras gañaba un título, o Campionato Paulista e seu sétimo Brasileirao con Vanderlei Luxemburgo como adestrador e con xogadores como Roberto Carlos. En 1994 o verdão volveu ser bicampeón xa con Rivaldo no equipo. En 1996, o alviverde conquistou o Campionato Paulista daquel ano coa mellor campaña dun equipo na era profesional neste campionato, xa co mago Djalminha no plantél. Nesta ocasión foi campión con 83 puntos dos 90 posíbeis, cun índice de aproveitamento de 92,2% dos puntos disputados e 102 goles marcados en 30 xogos realizados. Dende entón, esta marca xamáis foi alcanzada por calquera outro equipo na competición. En 1997 chegou á bancada Luiz Felipe Scolari. Pero non conseguiu un título ata o ano 1998 cando gañou a Copa do Brasil e a primeira edición da Copa Mercosul [6].

En 1999 o Palmeiras gañou a súa primeira Copa Libertadores. Nos cuartos de final eliminaron ó Corinthians, no encontro de ida os aliverdes gañaron dous a cero e na volta perderon polo mesmo resultado polo que todo decidiuse na tanda de penaltis onde o Palmeiras conseguiu pasar as semifinais. Nesta semifinais xogaron fronte o River Plate onde perderon dous a cero en Bos Aires e remontaron cun tres a cero na volta. A final foi contra ó Deportivo Calí, en Colombia o verdão perdeu por un gol a cero, pero na volta conseguiron empatar cun dous a un, polo que o título decidiuse na tandas de penaltis cá vitoria aliverde co cancerbeiro Marcos como heroe [7].

Século XXI[editar | editar a fonte]

Despois do novo período de alegría e xa co remate da era Parmalat, a afección aliverde conviviu coa enorme tristeza do descenso no Campionato Brasileiro de 2002. Nunha demostración de paixón e fidelidade, apoiou o Palmeiras na conquista da Série B do 2003 [8]. A primeira década do Século XXI foi un período de intentos de reestruturación política e administrativa para o club, que volveu a erguer un título de primeira división soamente en 2008, cando gañou o Campionato Paulista, de novo con Vanderlei Luxemburgo no banco.

Xa no ano 2012 o Palmeiras volveu conseguir un novo título nacional, a Copa de Brasil, cá volta de Scolari. Pero o ano seguinte volveu descender á Série B. E voltou a subir na seguinte tempada coincidindo có centenario do Palmeiras e a estrea do seu novo estadio o Allianz Parque. No ano 2016 o Palmeiras volveu alzarse campión do Brasileirao cá segunda mellor campaña da súa historia [9].

Rivalidades[editar | editar a fonte]

O maior rival do Palmeiras é o Corinthians co que xoga o derbi Paulista, que é recoñecido como un dos dez mellores derbis do mundo [10]. Son os dous equipos máis antigos de São Paulo e a súa rivalidade provén de numerosos encontros no Campionato Paulista, Campionato Brasileiro e na Copa Libertadores. Tamén ten un gran rivalidade có São Paulo o chamado Choque-Rei. Un dos maiores partidos deste choque foi o da "Arrancada Heroica" na que o Palmeiras corouse campión. Co Santos FC tamén hai unha forte rivalidade, é o clásico da saudade, son os dous equipos máis laureados de Brasil.

Escudo[editar | editar a fonte]

Dende os primeiros partidos disputados, a letra "P" sempre estivo presente nos escudos dos uniformes do Palmeiras. En 1915, na primeira partida do entón Palestra Italia, as letras "P" e "I" , nas cores brancas, adornaban o escudo que se situaba no lado esquerdo do uniforme verde. En 1916, para a disputa do Campionato Paulista daquel ano, a dirección do club decidiu importar de Italia un xogo de camisas co escudo da Cruz de Savoia, símbolo da Casa Real Italiana.

En 1917, o contorno da Cruz de Savoia permaneceu, mais o deseño interno trouxo de volta as letras “P” e “I”, desta vez inseridas nun fundo verde. En 1918, no novo distintivo permaneceu o contorno da Cruz de Savoia pero de cor vermella, cun fondo de cor branca, e coas letras “P” e “I” en verde. No ano 1919, o formato pasou a ser circular e cas letras “P” (de cor verde) e “I” (en vermello) no centro. En 1928, as dúas letras pasaron a ser vermellas. No ano 1937, mudouse só a disposición das cores: un fondo verde e as letras “P” e “I” de novo en vermello.

En 1942, coa mudanza do nome do equipo para Palmeiras, o vermello e a letra “I” desapareceron do escudo, quedando só o fondo verde coa letra “P” no centro en branco. En 1959, o distintivo sufriu un gran cambio, na circunferencia menor, de fondo branco, foi recolocado o contorno da Cruz de Savoia, recheo por 26 liñas alusivas ao dia de fundación do clube e con a tradicional “P” inserida no centro. Na circunferencia maior, de fondo verde, aparece a inscripción “Palmeiras” en branco e as oito estrelas, que representa ó mes de fundación do club do Palestra. É o símbolo usado até hoxe na camisa do Palmeiras [11].

Estadio[editar | editar a fonte]

O estadio Palestra Italia foi consrtuído pola empresa Companhia Antarctica Paulista co nome de Parque da Antarctica. Este establecemento tiña o campo de fútbol, un lago, e outras instalacións para realizar varios deportes. Coa crecente paixón do fútbol no Brasil a empresa comezou a alugar o campo. O Palestra Italia comezaría a usar este estadio no ano 1917. O dia 27 de abril de 1920 efectuouse a compra do campo de fútbol e a maior parte do terreo do Parque Antarctica por parte do Palestra Italia. O primiero partido como propietario foi unha gran goleada (12-0) fronte ó Mackenzie.

O “Stadium Palestra Itália” foi inagurado en agosto de 1933 despois das reformas nasque investiu o club no antigo Parque Antarctica. A finais da década de 1950 houbo outra gran reforma. modernizando as bancadas e construíndo vestiarios no subsolo. Tamén durante a década de 1990 acontecéron numerosas reformas para modernizar o estadio. O 9 de xullo de 2010 xogouse o último partido do estadio Palestra Italia nun amigable fronte a Boca Juniors [12]. Non foi ata o ano 2014 cando remataron as obras do novo Allianz Parque [13].

O partido inaugural do Allianz Parque foi o 19 de novembro fronte ó Sport, onde o alviverde caeu derrotado por dous goles a cero. O Allianz Parque conta cunha capacidade de 43.713 persoas, sendo 25.395 nas bancadas inferiores, 3.430 nas intermedias e 14.888 nas bancadas superiores [1].

Xogadores[editar | editar a fonte]

Cadro actual[editar | editar a fonte]

Actualizado a 23 de xullo de 2017 [14][15]

Posto País Xogador
1 POR Flag of Brazil.svg Fernando Prass
2 DEF Flag of Brazil.svg Jean
3 DEF Flag of Brazil.svg Edú Dracena
4 DEF Flag of Brazil.svg Juninho
5 MED Flag of Brazil.svg Arouca
6 DEF Flag of Brazil.svg Egídio
7 DIA Flag of Brazil.svg Dudú
8 MED Flag of Brazil.svg Tchê Tchê
9 DIA Flag of Colombia.svg Miguel Borja
10 MED Flag of Brazil.svg Moisés
11 DEF Flag of Brazil.svg Zé Roberto
12 DEF Flag of Brazil.svg Mayke (cedido polo Cruzeiro)
13 DIA Flag of Brazil.svg Luan
14 POR Flag of Brazil.svg Jaílson
15 DEF Flag of Brazil.svg Michel Bastos
16 DIA Flag of Brazil.svg Deyverson
Posto País Xogador
17 DIA Flag of Brazil.svg Erik
18 MED Flag of Colombia.svg Alejandro Guerra
19 MED Flag of Brazil.svg Bruno Henrique
20 DIA Flag of Brazil.svg Raphael Veiga
21 MED Flag of Brazil.svg Thiago Santos
22 DEF Flag of Brazil.svg Fabiano
23 DIA Flag of Brazil.svg Roger Guedes
25 DEF Flag of Brazil.svg Antônio Carlos (cedido polo Tombense)
26 DEF Flag of Colombia.svg Yerry Mina
27 DIA Flag of Brazil.svg Keno
28 MED Flag of Brazil.svg Hyoran
29 DIA Flag of Brazil.svg Willian (cedido polo Cruzeiro)
30 MED Flag of Brazil.svg Felipe Melo
31 DEF Flag of Brazil.svg Thiago Martins
42 POR Flag of Brazil.svg Vinicius Silvestre
45 MED Flag of Brazil.svg Gabriel Furtado

Récords[editar | editar a fonte]

Xogadores con máis goles[editar | editar a fonte]

Actualizado a 14 de agosto de 2017[16]

Xogadores Goles Partidos Tempadas
Heitor 327 358 1916-1931
César Maluco 180 324 1967-1974
Ademir da Guia 153 901 1962-1978, 1984
Lima 149 458 1938-1954
Servílio 140 289 1963-1968
Evair 127 245 1991-1994, 1999
Humberto Tozzi 126 135 1953-1958, 1960-1961
Rodrigues Tatu 125 221 1950-1955
Luizinho Mesquita 123 163 1935-1941
Tupãzinho 122 231 1963-1968

Xogadores con máis goles nunha tempada[editar | editar a fonte]

Actualizado a 14 de agosto de 2017[17]

Xogador Goles Tempada
Evair 53 1994
Mirandinha 46 1986
Romeiro 45 1959
Luizão 43 1996
Servilio 43 1965
Mazzola 43 1957
Echevarrieta 42 1940
Américo Murollo 42 1959
Ademar Pantera 42 1965
César Maluco 40 1971

Títulos[editar | editar a fonte]

Actualizado a 14 de agosto de 2017[18]

Internacionais[editar | editar a fonte]

Nacionais[editar | editar a fonte]

Interestatais[editar | editar a fonte]

  • Torneo Rio-São Paulo (5): 1933, 1951, 1965, 1993 e 2000
  • Torneo dos Campións Rio-São Paulo (4): 1926, 1933, 1943 e 1948

Estatais[editar | editar a fonte]

  • Campionato Paulista (22): 1920, 1926, 1927, 1932 , 1933, 1934, 1936, 1940, 1942, 1944, 1947, 1950, 1959 , 1963, 1966, 1972, 1974, 1976, 1993, 1994, 1996 e 2008.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 http://laudosestadios.fpf.org.br/Laudo%20Engenharia%20-%20S%C3%A3o%20Paulo%20-%20Est.%20Arena%20Allianz%20Parque%20-%20Palmeiras-%2029-10-16.pdf
  2. http://www.esporte.gov.br/index.php/noticias/24-lista-noticias/49346-fifa-confirma-copa-rio-1951-vencida-pelo-palmeiras-como-primeiro-mundial-de-clubes
  3. http://www.palmeiras.com.br/historia/arrancada1942
  4. http://www.palmeiras.com.br/news/No-Maracana-Palmeiras-bate-Juventus-e-leva-futebol-brasileiro-ao-topo-do-mundo.shtml
  5. https://esporte.uol.com.br/futebol/ultimas-noticias/2014/08/20/no-dia-em-que-jogou-como-brasil-palmeiras-venceu-com-golaco-e-mao-na-bola.htm
  6. http://www.palmeiras.com.br/linhadotempo/eraparmalat/
  7. http://site.palmeiras.com.br/libertadores/historico/ver/?id=267
  8. https://esporte.uol.com.br/futebol/ultimas/2003/11/22/ult59u77755.jhtm
  9. http://revistaplacar.uol.com.br/noticias/palmeiras/palmeiras-faz-melhor-turno-e-2-melhor-campanha-desde-2006.phtml#.WFaBkFMrLDc
  10. http://www.dailymail.co.uk/sport/football/article-1214200/THE-LIST-The-greatest-rivalries-club-football-Nos-10-1.html
  11. http://www.palmeiras.com.br/historia/distintivos
  12. http://www.palmeiras.com.br/historia/estadio
  13. http://www.allianzparque.com.br/
  14. https://www.transfermarkt.co.uk/sociedade-esportiva-palmeiras/startseite/verein/1023
  15. http://www.palmeiras.com.br/futebol/elenco
  16. http://www.porcopedia.com/index.php?title=Ba%C3%BA_do_Palmeiras#Maiores_artilheiros
  17. http://www.palmeiras.com.br/historia/top10
  18. http://www.palmeiras.com.br/historia/titulos

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]