Sistema cinina-calicreína

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

O sistema cinina-calicreína ou simplemente sistema da cinina é un sistema hormonal mal coñecido con pouca investigación dispoñible.[1] Consta de proteínas sanguíneas que xogan un papel na inflamación,[2] control da presión arterial, coagulación do sangue e dor. Os seus importantes mediadores bradicinina e calidina son vasodilatadores e actúan sobre moitos tipos celulares.

Historia[editar | editar a fonte]

O sistema foi descuberto en 1909 cando se atopou que unha inxección de urina (con alta concentración de cininas) orixinaba hipotensión.[3] Os investigadores Emil Karl Frey, Heinrich Kraut e Eugen Werle descubriron o cininóxeno de alto peso molecular na urina no ano 1930.[4]

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

Cinina vén do grego kīn(eîn), 'moverse, poñer en movemento'. Calicreína vén do grego kalli '~doce' e krein, de kreos, 'carne', nomeada polos extractos pancreáticos onde se descubriu.

Compoñentes do sistema cinina-calicreína[editar | editar a fonte]

O sistema componse dunha serie de proteínas grandes, algúns pequenos polipéptidos e un grupo de encimas que activan e desactivan as substancias.

Polipéptidos (cininas)[editar | editar a fonte]

Son a bradicinina e a calidina.

A bradicinina (BK, bradykinin) actúa sobre o receptor B2 e tamén lixeiramente sobre o receptor B1,[5] e orixínase cando a calicreína o libera do cininóxeno de alto peso molecular. É un nonapéptido cuxa secuencia de aminoácidos é Arg–Pro–Pro–Gly–Phe–Ser–Pro–Phe–Arg.

A calidina (KD, kallidin) é un decapéptido, e prodúcese cando a calicreína o libera do cininóxeno de baixo peso molecular. Ten a mesma secuencia de aminoácidos que a bradicinina coa adición dunha lisina no seu N-terminal, polo que ás veces se denomina Lys-bradicinina ou lisilbradicinina.

Proteínas (cininóxenos)[editar | editar a fonte]

Son o cininóxeno de alto peso molecular (HMWK) e o cininóxeno de baixo peso molecular (LMWK), que son precursores dos polipéptidos.

O cininóxeno de alto peso molecular fórmase no fígado xunto coa precalicreína, actúa principalmente como un cofactor para a coagulación e a inflamación e non ten actividade catalítica intrínseca.

O cininóxeno de baixo peso molecular fórmase localmente en numerosos tecidos e segrégase xunto coa calicreína dos tecidos.

O HMWK e o LMWK fórmanse por empalme alternativo do mesmo xene.[6]

Encimas[editar | editar a fonte]

Kinin-Kallikrein System Simplified .jpg

Os encimas que interveñen neste sistema actuando sobre as cininas son:

Farmacoloxía[editar | editar a fonte]

A inhibición do encima convertedor da anxiotensina (ACE) cos inibidores de ACE orixina un descenso na conversión da anxiotensina I a anxiotensina II (un vasoconstritor) pero ademais un incremento na bradicinina debido a unha diminución da súa degradación. Isto explica por que algúns pacientes que están tomando inhibidores de ACE desenvolven unha tose seca, e algúns reaccionan cun anxioedema, un perigoso inchamento da rexión do pescozo e cabeza.

Presentáronse hipóteses que sinalan que moitos dos efectos beneficiosos dos inhibidores de ACE débense á súa influencia sobre o sistema cinina-calicreina. Isto inclúe os seus efectos en hipertensión arterial, na remodelación ventricular (despois dun infarto de miocardio) e posiblemente nefropatía diabética.

Papel en enfermidades[editar | editar a fonte]

Os defectos do sistema cinina-calicreína en enfermidades non son xeralmente recoñecidos. O sistema está sendo moi investigado debido ás súas relacións cos sistemas da inflamación e presión arterial. Sábese que as cininas son mediadores inflamatorios que causan a dilatación dos vasos sanguíneos e un incremento da permeabilidade vascular. As cininas son pequenos péptidos producidos a partir do cininóxeno pola calicreina e son degradados por cininases. Actúan sobre fosfolipases e incrementan a liberación de ácido araquidónico e dese modo a produción de prostaglandinaa (PGE2).

Implicación de C1-INH[editar | editar a fonte]

O inhibidor de C1 (c1-INH) é unha proteína inhibidora da serina protease (serpina). O C1-INH é o inhibidor fisiolóxico máis importante da calicreína plasmática, fXIa e fXIIa. O C1-INH tamén inhibe proteinases das vías fibrinolítica, coagulante e da cinina. A deficiencia de C1-INH permite a activación da calicreína do plasma, que orixina a produción do péptido vasoactivo bradicinina.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Seth (1 January 2008). Textbook Of Pharmacology. Elsevier India. pp. 603–. ISBN 978-81-312-1158-8. Consultado o 25 November 2010. 
  2. Duchene (2011). "Kallikrein-kinin kystem in inflammatory diseases". Kinins. De Gruyter. pp. 261–272. ISBN 978-3-11-025235-4. 
  3. Abelous JE, Bardier E (1909). "Les substances hypotensives de l'urine humaine normale". CR Soc Biol (en French) 66: 511–20. 
  4. Kraut H, Frey EK, Werle E (1930). "Der Nachweis eines Kreislaufhormon in der Pankreasdrüse". Hoppe-Seyler's Z Physiol Chem 189 (3–4): 97–106. doi:10.1515/bchm2.1930.189.3-4.97. (require subscrición (?)). 
  5. Walker, Katharine; Perkins, Martin; Dray, Andy (1995-1). "Kinins and kinin receptors in the nervous system". Neurochemistry International (en inglés) 26 (1): 1–16. doi:10.1016/0197-0186(94)00114-A. 
  6. Goodman & Gilman's Pharmacology; Chapter 24. Histamine, Bradykinin, and Their Antagonists
  7. Stefan Offermanns; Walter Rosenthal (2008). Encyclopedia of Molecular Pharmacology. Springer. pp. 673–. ISBN 978-3-540-38916-3. Consultado o 11 December 2010. 
  8. Kumar, V., Abbas, A., Fausto, N. (Editors) Robbins and Cotran pathologic basis of disease. 7th ed. Philadelphia: Elsevier 2005;Page 65.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]