Signo de Tinel

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

O Signo de Tinel é un signo clínico utilizado para detecta-la irritación ou inflamación dun nervio. É positivo cando, ao percutir sobre o traxecto dun nervio, aparecen parestesias e cambras no territorio innervado por este. Foi descrito polo neurólogo francés Jules Tinel (1879-1952).[1][2][3]

Utilízase habitualmente para a exploración da síndrome do túnel carpiano, percutindo a nivel do ligamento anular do carpo. É positivo ao xerar parestesias no polgar, índice, dedo medio e metade radial do anular. Nalgúns estadios de recuperación somatosensorial, poden aparecer estas mesmas parestesias.[4]

Aínda que se asocia a esta síndrome, o signo de Tinel pode utilizarse tamén, por exemplo, na síndrome da canle de Guyon, no que o nervio atrapado é o cubital. Neste caso, as parestesias distais aparecen na metade cubital do anular e no dedo maimiño.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Tinel, J., Nerve wounds. London: Baillère, Tindall and Cox, 1917
  2. Tinel, J. (1915) Le signe du fourmillement dans les lésions des nerfs périphériques. Presse médicale, 47, 388–389
  3. Tinel, J. (1978) The "tingling sign" in peripheral nerve lesions (Translated by EB Kaplan). In: M. Spinner M (Ed.), Injuries to the Ma jor Branches of Peripheral Nerves of the Forearm. (2nd ed.) (pp 8–13). Philadelphia: WD Saunders Co
  4. Spicher, C.; Kohut, G.; Miauton, J. (1999). "At which stage of sensory recovery can a tingling sign be expected? A review and proposal for standardization and grading". Journal of Hand Therapy 12 (4): 298–308. PMID 10622196. doi:10.1016/S0894-1130(99)80068-4.