Siberut

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Siberut
Mentawai Islands Topography.png
ID - Siberut.png
Localización da illa
Situación
País Flag of Indonesia.svg Indonesia
Provincia Sumatra occidental
Arquipélago Illas Mentawai
Mar Océano Índico
Coordenadas 1°23′S 98°54′L / -1.383, -98.900Coordenadas: 1°23′S 98°54′L / -1.383, -98.900
Xeografía
Xeoloxía Prisma de acreción
Superficie 3.828´5 km²
Punto máis alto 384 m. Gunung Simatombotombo
Demografía
Capital Muarasiberut
Poboación 35.091 (Censo 2010)
Densidade 9´16 hab./km²

Siberut é a máis grande e máis setentrional das illas Mentawai, situada a 150 quilómetros ao oeste de Sumatra no Océano Índico. Forma parte de Indonesia, a illa é o fogar principal para os mentawai. A metade occidental da illa foi declarada como Parque Nacional en 1993. Gran parte da illa está cuberta de selva, pero está explotada pola industria madeireira.

As illas menores adxacentes a Siberut inclúen Karamajet e Masokut, que se atopan no estreito Bungalaut no sur da illa.

Siberut viuse afectada polo tsunami de 2004, pero sen ningunha perda coñecida da vidas humanas.

Xeografía[editar | editar a fonte]

Illa Siberut ten un cálido e húmido clima de selva tropical, cunha choiva anual de 4.000 mm. As temperaturas oscilan entre 22 e 31 °C, e a media de humidade dun 81-85%. A costa este ten moitos illotes, Baías e arrecife de coral, e está cuberta con bosques de mangleiros que se estenden ata 2 km de ancho antes de dar paso aos bosques de Nipa. O oeste é principalmente de bosques de Barringtonia e é difícil chegar por mor dun mar axitado e abruptos cantiis. O interior montañoso elévase a 384 metros, con moitas correntes de auga que forman pantanos nas terras baixas.

Medio Ambiente[editar | editar a fonte]

Siberut foi recoñecida como Reserva da Biosfera en 1981. En 1993, a parte occidental da illa foi designada como Parque Nacional, cunha superficie de 1.905 km².

Ao redor do 70% dos bosques que están fóra da reserva están suxeitos a concesións madeireiras, algúns operativos e outros pendentes.

No ano 2001 a UNESCO trouxo unha nova fase do seu Programa Siberut, coa intención de protexer o ecosistema a través do desenvolvemento local. Esta fase implica a creación dunha asociación de comunidades locais, grupos conservacionistas e o goberno local, un enfoque que parece ser popular a nivel local.